ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ

Αύγουστος 7, 2008

Λεσβία εγώ κύριε κΩΣΤΑΣ;

Filed under: Uncategorized — simela @ 2:36 μμ
Tags: , , ,


Ήρθε
mail από έναν αναγνώστη που υπογράφει ως κΩΣΤΑΣ, και μεταξύ άλλων μου γράφει «… έχετε πάει και στις εκδηλώσεις των gay γράφετε και με τόση συμπάθεια γι αυτούς και αναρωτιέμαι αν κι εσείς είστε λεσβία…»

 

 

Και πάλι θυμήθηκα το ανέκδοτο με τον Γιωρίκα και τον Κωστίκα που κι άλλη φορά έχω γράψει, δε θυμάμαι πού!

 

Ρωτά με ανησυχία ο Γιωρίκας τον Κωστίκα πώς είναι. Τον είχε δει να βγαίνει από το φαρμακείο και τον θεώρησε για ανησυχητικά άρρωστο!

«Ε, ατς αν εν ασά ταφεία πα άμα εβγώνω πεθαμένος θα είμαι = έτσι αν είναι και από τα νεκροταφεία αν με δεις να βγαίνω θα είμαι πεθαμένος…» απαντά και ο Κωστίκας! 

 

Όχι κύριε κΩΣΤΑΣ, μην ανησυχείτε! Τους άντρες τους αγαπάμε και τους λαχταράμε! Απλά δεν τους αποκτάμε μόνο και μόνο για να καλύψουμε την μοναξιά μας ή για να ικανοποιήσουμε «τους άλλους» μπαίνοντας κι εμείς στο καλούπι που η κοινωνία απαιτεί να μας βάλει… κι αυτά τα ‘χω γράψει κάπου, δε θυμάμαι πού!

 

Κατά τ’ άλλα ομολογώ ότι μ’ άρεσε ιδιαίτερα ο τρόπος που υπογράφεις! Με κεφαλαία όλα και με μικρό το πρώτο – μ’ άρεσε αυτό το ανάποδα!

 

«Σαβουρογαμιάδες δεν ήμαστε, Συμέλα μου» μου ‘λεγε τις προάλλες και ο φίλος μου στην Αθήνα, ο Αλέξανδρος!

Φιλοσοφούσαμε επί του θέματος και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι είναι επίτευγμα ο άνθρωπος να μάθει να μη φοβάται την μοναχικότητά του για να καταφέρνει έτσι να αποφεύγει τραυματικές συμβιώσεις και προβληματικές σχέσεις…

 

 

 

Ιουλίου 18, 2008

Ο Γιωρίκας και ο Κωστίκας…


Θα τα έγραφα στο ποντιακό μου blog, υποσχέθηκα στον Δημήτρη Βαρδανίκα, τα ποντιακά του ανέκδοτα αλλά αυτό το πρώτο θα προσπαθήσω να το γράψω εδώ…
Τους είχα συναντήσει στο πλοίο μεταξύ Κω και Πειραιά και τα λέγαμε και γελάγαμε! Πού να ‘ταν και πόντιος! Η παρέα του γελούσε δίχως καλά-καλά να καταλαβαίνουν τα ποντιακά… ούτε και τα κρητικά του καταλάβαιναν που επίσης τα μιλούσε σαν κρητικός ο Δημήτρης!

Λέει, λοιπόν, το πρώτο του:

Ο Κωστίκας και ο Σάββας αποφάσισαν να παν να σκοτώσουν την αρκούδα που συνεχώς έκανε ζημιές στα σπίτια και στα χωράφια των χωρικών.
Μια δυο παν τα παλικάρια του χωριού να καλοπιάσουν τον Γιωρίκα να έρθει και αυτός μαζί τους γιατί μόνοι να πήγαιναν πολύ δεν το τολμούσαν!

Η μάννα του Γιωρίκα δεν το ‘θελε και πολύ να θυσιάσει τον γιόκα της αλλά την καλοπιάσανε κι αυτήν και ξεκινάν, λοιπόν, οι τρεις παλικαράδες για το βουνό!

Σαν φτάσανε στην σπιλιά της αρκούδας αποφάσισαν να μπει μέσα ο Γιωρίκας, δεμένος μ’ ένα σχοινί, αλλά με την συμφωνία να τον τραβήξουν αμέσως προς τα έξω με το που αυτός, σε περίπτωση κινδύνου, θα κουνήσει το σχοινί!
Όλα καλά και σύμφωνα αλλά δυο ώρες είχαν περάσει και ο Γιωρίκας ούτε επέστρεφε ούτε κουνούσε το σχοινί για να τον βγάλουν οι άλλοι….
Και αφού άλλο δεν γινόταν να περιμένουν τράβηξαν, οι κύριοι Κωστίκας και Σάββας, το σχοινί και βλέπουν να λείπει το κεφάλι του Γιωρίκα!!!

Κοιτάζουν τώρα ο ένας τον άλλον και αναρωτιούντε αν ο Γιωρίκας όντως είχε κεφάλι πριν μπει στην σπιλιά!!! (εδώ είχα σκάσει στα γέλια…)

Δεν ξέρω ο ένας… δεν θυμάμαι ο άλλος… και για να σιγουρευτούν, αν πράγματι το κεφάλι υπήρχε, αποφάσισαν να παν να ρωτήσουν την μάννα του Γιωρίκα (εδώ πηδούσα από τα γέλια…) αλλά για να μην την επιρεάσουν τον Γιωρίκα (δίχως κεφάλι) τον έκρυψαν κάπου έξω από το χωριό!!!

«Κάλομάννα ο Γιωρίκας όσταν έφυε απ’ αδά κεφάλ είχε = γιαγιά ο Γιωρίκας όταν έφυγε από εδώ είχε κεφάλι» την ρωτούν! (ε, εδώ να βλέπατε τα γέλια μου – γιαγιά ή θεία τις λένε όλες τις γυναίκες οι πόντιοι…)

«Κεφάλ αν είχε μαζί σουν κι θα ερχούτουν = κεφάλι αν είχε μαζί σας δεν θα ερχόταν» απάντησε η μάννα δίχως ακόμα να ξέρει ότι το κεφάλι του όντως δεν υπήρχε, πλέον… (ε, εδώ πια τα έδωσα όλα…)

Τα υπόλοιπα θα τα γράψω στο ποντιακό blog και τελείως στα ποντιακά…

Στην φωτογραφία δίπλα στον Δημήτρη και με μερικούς από την παρέα του τα λέγαμε και να γελάγαμε….

Blog στο WordPress.com.