ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ

Δεκέμβριος 26, 2011

Όμορφα Φιλαράκια οι Νυν με τους Πρώην!

Filed under: Uncategorized — simela @ 11:01 μμ

Η παραμονή των χριστουγέννων (Julafton) είναι, για τους σουηδούς, η μια από τις δυο ομορφότερες μέρες του χρόνου!
όπως πολλές φορές έγραψα αυτή τη μέρα γιορτάζουν αυτοί (αλλά κι εμείς, που ζούμε πολλά χρόνια εδώ) κι όχι την 25 δεκεμβρίου – η άλλη όμορφη μέρα της χρονιάς είναι το μεσοκαλόκαιρο, στις 21 ιουνίου!
η παραμονή των χριστουγέννων, όμως, εκτός από ομορφότερη είναι ταυτόχρονα και η χειρότερη μέρα!
κι όσο το «όμορφη» δεν έχει καμία σχέση με την θρησκεία (διότι όποιον κι αν ρωτήσεις τι σημαίνουν γι αυτόν τα χριστούγεννα σαν απάντηση θα πάρεις «τα δώρα») τόσο και το «χειρότερη» έχει καμία σχέση με τον αλκοολισμό τους!
όχι πως ο αλκοολισμός τους δεν φταίει στο ότι πολλές φορές η μέρα αυτή, και κυρίως για τα παιδιά, μετατρέπεται σε καθαρό εφιάλτη αλλά στο κείμενο αυτό δεν θα αναφερθώ στον αλκοολισμό…

επειδή η ημέρα είναι αφιερωμένη στην οικογένεια (κι αυτό είναι το όμορφο της γιορτής) αλλά με το δεδομένο ότι η οικογένεια, πλέον, έχει αλλάξει δομή και από την κλασική της μορφή έχει πάρει μια άλλη πολύπλοκη και πολύμορφη, αυτό είναι που αποτελεί τον πρώτο λόγο για τα προβλήματα!

και το πρόβλημα αρχίζει από την απόφαση πού θα γιορταστεί η παραμονή: στη μάνα του ή στη μάνα της, στους δικούς του ή στους δικούς της (μέχρι εδώ ίδιο πρόβλημα παρουσιάζεται και σε οικογένειες με κλασική μορφή) και ποιοι θά ναι οι παρόντες για να ψωνιστούν και τα ανάλογα δώρα διότι όλοι όσοι βρίσκονται στο σπίτι για το χριστουγεννιάτικο γεύμα, κατά την παράδοση, θα έχουν και χριστουγεννιάτικα δώρα.

αυτό το έθιμο με την ανταλλαγή των δώρων στην ουσία είναι μια ανταλλαγή λεφτών σε μορφή πραγμάτων/αντικειμένων που υστερικά ψωνίζουν πριν την παραμονή και που συνήθως δεν εκτιμούνται από τους δέκτες με αποτέλεσμα τις επόμενες μέρες να τρέχουν στα μαγαζιά για να τ αλλάξουν και να πάρουν κάτι άλλο που (ίσως) το χρειαστούν περισσότερο! με άλλα λόγια είναι ένας χαμένος χρόνος και κόπος και πάνω απ όλα χαμένα λεφτά αλλά είναι άλλο θέμα και αυτό…

για να γίνει πιο αντιληπτό το θέμα θα ήθελα να πάρω κάποιο παράδειγμα και θαρρώ το προσωπικό μου παράδειγμα, και για παλαιότερες γιορτές και για νεότερες, είναι το καλύτερο παράδειγμα αλλά και το πιο αληθινό και ατόφιο αφού το ζω προσωπικά και βιωματικά!

όσο τα παιδιά μου ήταν μικρά, και αφού ούτε εγώ ούτε ο πατέρας τους είχαμε οικογένεια ή συγγενείς εδώ, στην σουηδία, όλα πήγαιναν μια χαρά και τα γιορτάζαμε μόνοι στο σπίτι! βέβαια αυτή η μέρα κατά ένα τρόπο «απαιτεί» πολύ κόσμο αφού και κατά την παράδοση όσο πιο πολύς κόσμος τόσο περισσότερα και τα δώρα κάτω από το δένδρο, επομένως, τόσο και πιο χαρούμενα κι ευχάριστα!

με τον καιρό μετανάστευσε στην Σουηδία (από το Λίβανο) και η θεία των παιδιών μου (η αδελφή του πατέρα τους, μαζί με τα 4 της παιδιά) και τα βράδυα της παραμονής γιορτάζονταν με πολλά παιδιά, με πολλά δώρα και με περίσσια χαρά…

περνώ μερικά χρόνια (για να μη μακρηγορώ κιόλας) κι έρχομαι στην φετινή χριστουγεννιάτικη παραμονή πάλι με την οικογένειά μου αν και με διαφορετική μορφή σήμερα!

ο ένας μου γιος με τις δυο κορούλες του απουσιάζουν στην βόρια σουηδία για να γιορτάσουν τις γιορτές με την οικογένεια της συντρόφου του και πάμε στον άλλο μου γιο όπου και εξελίχτηκε το θέμα που θα σχολιάσω…

στο σπίτι του βρισκόμαστε την παραμονή εγώ, ο γιος μου, η σύντροφός του, η κορούλα τους, ο αδελφός της «νύφης μου» (αν και αντιπαθώ λέξεις όπως «νύφη», «πεθερά/ος», «άντρας μου», «συμπεθέρα» κλπ., αλλά άλλο θέμα και αυτό) ο πατέρας της και η μάνα της με το νέο της σύντροφό!!! κι αυτό είναι το επίμαχο θέμα!
οι γονείς της «νύφης μου» έχουν χωρίσει εδώ και χρόνια, ο πατέρας της παρέμεινε σόλο αλλά η μάνα της απόκτησε νέο σύντροφο (άσχετο το πότε αν και δεν το γνωρίζω κιόλας) αλλά την παραμονή των χρισουγέννων την γιορτάζουν όλοι μαζί σα να μη συνέβη τίποτα μεταξύ τους, σα να μην πέρασαν από φασαρίες, φθόνο, κακίες, πόνο, διχόνοιες, πληγές κι όλα τα συναφή που περνούν τα ζευγάρια όταν χωρίζουν και που επιδεινώνονται με την «ευγενή» εμπλοκή συγγενών, φίλων, γειτόνων, κουμπάρων κλπ.!
όμορφα και ανθρώπινα μιλούσαν όλοι μαζί! όμορφα και πολιτισμένα συμπεριφέρονταν μεταξύ τους και το τέως ζευγάρι και το νυν ζευγάρι και ο τέως σύντροφος με τον νυν σύντροφο και, μάλιστα, όταν θα έφευγε το νυν ζεύγος προσφέρθηκαν να πάρουν μαζί τους στο αμάξι και τον τέως σύντροφο μιας και μένουν αρκετά κοντά στην πόλη!
κι όλα ήταν τόσο γαλήνια και ήμερα!!!

όχι πως παρόμοιες περιπτώσεις δεν έχω ξαναδεί! αλίμονο, τόσα χρόνια στη σουηδία, αλλά χάρηκα ιδιαίτερα που τέτοιες πολιτισμένες  καταστάσεις υπάρχουν, πλέον, κοντά μου, μέσα στα σπίτια των δικών μου παιδιών!
τα έλεγα την επόμενη σε έλληνες, στην γιορτή ενός φίλου χρίστου, και αυτοί γελούσαν και διηγούνταν άλλες ιστορίες που κατά καιρούς είχαν ακούσει και που σαν ντούροι έλληνες δεν αντιλαμβάνονται! του ενός πχ. του φαινόταν αδιανόητο μια γυναίκα να λέει «ο πατέρας των παιδιών μου» κι όχι ο «άντρας μου» τη στιγμή, μάλιστα, που το ζεύγος δεν ζούσε και μαζί!!!
τέτοιοι έλληνες όταν, και αν, χωρίσουν (που αναμφισβήτητα θα γίνει με πρωτοβουλία της γυναίκας) ούτε ζωγραφιστή θέλουν να δουν, την πρώην, πόσο μάλλον να βρεθούν και σε ίδιο δωμάτιο!!! και το γεγονός ότι, είτε το θέλει είτε όχι, με το άτομο αυτό συνδέεται με παιδιά και εγγόνια είναι άγνωστες θεωρίες και, πάνω απ όλα, ξενόφερτες και με αλλοπαρμένες και φαντασμένες γυναίκες σαν φταίχτρες του κακού…
ευτυχώς που οι γυναίκες της παρέας ήταν πιο ευέλικτες και ανοιχτόμυαλες από τους άνδρες

υποσχέθηκα τους φίλους του facebook να γράψω πώς γιορτάζουν τα χριστούγεννα οι σουηδοί αλλά παρέμεινα σ αυτό το κομμάτι που εμένα, προσωπικά, με ενδιαφέρει περισσότερο! άλλωστε, η συμπεριφορά των ανθρώπων ήταν πάντα ένα θέμα που με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο απ ότι τα έθιμα των λαών και κρατών!

Δεκέμβριος 8, 2011

3,5 ευρώ τα 100!

Filed under: Uncategorized — simela @ 9:58 μμ

επισκέφτηκα second hand μαγαζί σήμερα! δεν θυμάμαι πότε και πώς ξεκίνησα να τα προτιμώ αυτά διότι, ξέρω και θυμάμαι, ότι παλιά μόνο στα κανονικά μαγαζιά κυκλοφορούσα, ενώ, τα τελευταία 4-5-6 χρόνια βλέπω να προτιμώ τέτοια μαγαζιά που δεν είναι και λίγα στη στοκχόλμη!

πριν πολλά χρόνια έβλεπα μια από τις πολλές ανιψιές μου να επισκέπτεται τέτοια μαγαζιά στην θεσσαλονίκη και μου φαινόταν κομμάτι περίεργο! και νά που ήρθε κι η δική μου ώρα πρώτα να ψάχνω κάτι που χρειάζομαι σ αυτά τα μαγαζιά και σε περίπτωση που δεν το βρω να πάω στ άλλα, στα κλασικά!

η σημερινή μου επίσκεψη δεν ήταν για μένα (εγώ είμαι πλήρης και δεν χρειάζομαι τίποτα) αλλά για τις γλυκές μου εγγονούλες μου!

και βρήκα ένα παζλ με 100 κομμάτια! με τη  πρώτη ματιά το βρήκα δύσκολο για 2,5 ετών παιδάκια αλλά το πήρα με το σκεφτικό να το συναρμολογήσω πρώτα εγώ κι ανάλογα να κρίνω!

ποτέ στη ζωή μου δεν συναρμολόγησα παζλ, όπως και ποτέ δεν κέντησα! δε νομίζω να διαθέτω την ανάλογη υπομονή μα τώρα το απαιτούσε η περίπτωση!

περισσότερο ήθελα να το συναρμολογήσω επειδή ήθελα να είμαι σίγουρη αν πράγματι στη συσκευασία υπήρχαν τα 100 κομμάτια (όπως γράφει πάνω) ή αν έλειπε κάτι!
κι αν έβρισκα ότι έλειπε κάτι είχα την υπόσχεση από το προσωπικό να το επιστρέψω μέχρι τις 8 ιανουαρίου, ό, τι ακριβώς ισχύει και στα κλασικά μαγαζιά!

και την καταβρήκα ψάχνοντας και προσπαθώντας να το συμπληρώσω!
όλα τα κομμάτια ήταν μέσα και η τρομερή η πίπη η φακιδομήτισα συμπληρώθηκε και στις κοτσίδες της και στις μπότες της και στα παρδαλά και στα χαριτωμένα ρουχαλάκια της!

όχι πως δεν έχουν άλλα πίπη-πράγματα οι εγγονούλες μου αλλά προτιμώ την βιομηχανία της φακιδομίτισσας (που είναι μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες της σουηδίας) απ αυτήν με τις αλλοπαρμένες αμερικάνες barbies ή τις άλλες, τις hallo kitty!!!

άψογο το παζλ των 3,5 ευρώ, λοιπόν, το τυλίγουμε τώρα για χριστουγεννιάτικο δώρο και σιγά σιγά θα το συμπληρώνει η μικρή, μιας και τις αρέσουν πολύ τέτοιου είδους δραστηριότητες αλλά και το διάβασμα…

μας μπερδεύεις wordpress….

Filed under: Uncategorized — simela @ 9:13 μμ

δε μπαίνω συχνά να γράψω και σχεδόν κάθε φορά που μπαίνω βλέπω αλλαγές που δεν είναι και τόσο σίγουρο ότι μ αρέσουν! κομμάτι κουραστικό είναι συνεχώς να αλλάζει η πλατφόρμα και να μη ξέρω πώς να γράψω τη νέα μου ανάρτηση και πώς να ανεβάσω μια νέα εικόνα… σα νά ταν εύκολη η διαχείριση της και πριν δηλαδή!

εδώ που τα λέμε, απ όλες τις πλατφόρμες των blog αυτή της wordpress είναι η πιο πολύπλοκη αλλά έχει χάρη που μ αρέσει η λέξη wordpress γι αυτό την κρατώ!

ίδωμεν, λοιπόν, πώς να τα καταφέρω αυτή τη φορά που οι αλλαγές τους, με την πρώτη ματιά, μου φάνηκαν πιο πολύπλοκες…

Σεπτεμβρίου 12, 2011

Πώς λέμε οινογνωσία;

Filed under: Uncategorized — simela @ 11:06 μμ

Πώς λέμε οινογνωσία έτσι και η χορτογνωσία!
Παλιά, που προωθούσα το εκλεκτό ελληνικό κρασί στην σουηδία, έχω βρεθεί σε αρκετές οινογνωσίες και στην ελλάδα και στην σουηδία!
Μια φορά, μάλιστα, αρκετά στην αρχή της καριέρας μου εκείνης και αφού πρώτα είχα επισκεφτεί μερικούς οινοπαραγωγούς στην ελλάδα, είχα κάνει μια οινογνωσία σε μια εταιρία εισαγωγής οίνου με προοπτική να εισάγουν κρασί και από την ελλάδα. Μετά την οινογνωσία με ευχαρίστησαν για την υπέροχη παρουσίαση και για το γεγονός ότι για πρώτη τους φορά βρέθηκαν σε μια τόσο ευχάριστη οινογνωσία!
Τιμή μου ήταν που, αν και αρχάρια, προσκόμισα τόσα συγχαρητήρια ακόμα και από έναν έμπειρο δημοσιογράφο γαστρονομίας που επίσης συμμετείχε στην παρουσίαση!

Σήμερα έκανα μόνη μου χορτογνωσία και αν κάποιοι ισχυρίζονται ότι τα φθινοπωρινά χόρτα δεν τρώγονται κάνουν μεγάλο λάθος και το λέω επειδή έχω ακούσει κάποιους να λένε ότι μόνο τα ανοιξιάτικα χόρτα τρώγονται!
Ψάχνοντας για τα γνωστά (ραδίκια, λάπατα, τσουκνίδες) σκέφτηκα να δοκιμάσω και κάποια άγνωστα όπως αυτό εδώ:

Με το χρώμα και τα φύλλα του μου φάνηκε σαν ρόκα αλλά δεν ήταν, και η γεύση του ήταν αρκετά μαλακή και ευχάριστη η δε μυρωδιά του απαλή που έδινε την εικόνα ενός απλού και συνηθισμένου χόρτου της Μάνας φύσης!

 

 

 

 

Αυτό εδώ μου φάνηκε πολύ ντελικάτο και πληθωρικό με μεγάλα φύλλα σε ευχάριστο πράσινο λαδί χρώμα αλλά η γεύση του μ απογοήτευσε! Πολύ έντονα αρώματα που μου  θύμισε αρώματα βιομηχανίας όπως αυτά στις κολόνιες του εμπορίου! Εντυπωσιάστηκα με τα δυνατά του αρώματα αλλά το απέρριψα με μιας και τ άφησα απλά να στολίζει την φύση.

Το θέμα, τώρα, είναι αν δεν ξυπνήσω αύριο δεν θα ξέρετε ποιο από τα δύο χόρτα φταίει για να τ αποφύγετε! Δεν μ έκοψε να δοκιμάσω ένα κάθε μέρα για να ξέρω τι μου γίνεται και σε περίπτωση που κάποιο χόρτο με στείλει εκεί… να μη το ξαναβάλω στο στόμα μου!!!

Βέβαια από το πρώτο χόρτο μάζεψα κάποια και μαζί με άλλα τα έβαλα σήμερα σε χορτόπιτα!
Ευγενικό και ακίνδυνο μου φάνηκε και πιστεύω να με συμπαθήσει κι αυτό όπως το συμπάθησα εγώ αλλά θα το δούμε αύριο!

Κι έτσι μαθαίνουμε όλο και περισσότερο περί χόρτων κι αν σε περίπτωση φτάσουμε στην κρίση, όπως αυτή στην ελλάδα, να μη μας πιάσει απογοήτευση και τρόμος! Κάτι θα χει και για μας η Μάνα Φύση που, όντως, μερίμνησε να έχει για όλους! Απλά ο άνθρωπος την περιφρονεί και προτιμά την διατροφή που δείχνουν τα διάφορα μέσα για να κερδοσκοπούν οι διάφορες εταιρίες αλλά είναι άλλο, και μεγάλο, θέμα αυτό και δεν θα το σχολιάσω εδώ και τώρα!

Θυμάμαι παλιά, στο χωριό, έναν παππούλη, που μου χε πει ότι οτιδήποτε τρώει η αγελάδα μπορεί άφοβα να τα φάει και ο άνθρωπος! Κάτι ξέρουν οι παλιοί και από παιδάκι σεβόμουν τις γνώσεις τους, και συνεχίζω να το κάνω ακόμα και σήμερα!

Γιατί, λοιπόν, πιστεύουν κάποιοι ότι μόνο τα ανοιξιάτικα χόρτα τρώγονται;
Αυτά εδώ τα ντελικάτα λάπατα να μη τα φας, δηλαδή, και να φας τα ραντισμένα χορταρικά από τα ράφια του σούπερ μάρκετ;

 

 

 

 

 

 

Ή αυτές εδώ τις περίφανες καταπράσινες τσουκνίδες;

 

 

 

 

 

 

 

Ιδού και η χορτόπιτα με μανιτάρια, που μάζεψα χθες, δίπλα!

Σεπτεμβρίου 6, 2011

Ο Αναστάσης μας…

Filed under: Uncategorized — simela @ 10:33 πμ

Σήμερα θα θελα να μου στο χωριό μου,  στο Καλοχώρι Σερρών!
Θα θελα να πω το αντίο στον πολυαγαπημένο μας, Αναστάση Παπαδόπουλο, που η μελωδική του φωνή έχει γαλουχήσει κι εμένα κι όλους στο χωριό, αλλά κι άλλους στα γύρω χωριά, επί δεκαετίες! Από τα 25 του μέχρι τα 86!!!
Που η γαλήνια ψαλμωδική του φωνή με συνόδευσε όπου κι αν βρέθηκα και θα με συνοδεύει όπου κι αν βρεθώ! Που η μοναδική και μαγική του φωνή με βάζει σε πειρασμό, πάντα όταν βρίσκομαι σε εκκλησία, να την συγκρίνω με τον εκάστοτε ψάλτη που ακούω, είτε εντός Ελλάδος βρίσκομαι είτε εκτός, είτε σε χριστιανική εκκλησία βρίσκομαι είτε σε άλλης θρησκείας!

Από το 1975 που άφησα το χωριό μου για Γερμανία, μετά για Σουηδία, αργότερα για Αμερική και πάλι μετά για Σουηδία, αλλά και σε όλες τις χώρες που έχω επισκεφτεί, δεν κατάφερα ν ακούσω σε εκκλησία ψάλτη του οποίου η φωνή να φτάνει έστω στο μισό του Αναστάση!
Όχι, δεν υπερβάλω! Η φωνή του είναι αναντικατάστατη κι έχοντας αυτήν σαν πρότυπο πολλές φορές έχω εγκαταλείψει λειτουργίες, κι έφυγα, ακριβώς επειδή οι άτσαλες φωνές και οι παραφωνίες των ψαλτών όχι μόνο δεν με ικανοποιούσαν αλλά μ ενοχλούσαν κιόλας! Και, επίσης, πολλές φορές εκνευρίστηκα που η εκκλησία αδιαφορεί αν ο ψάλτης τους έχει ή όχι μελωδική φωνή σαν αυτή του Αναστάση μας!
Με την ευκαιρία να πω ότι οφείλει η αρχιεπισκοπή, ή όποιος άλλος είναι ο υπεύθυνος, να μεριμνάει, ή, μάλλον να απαιτεί οι ιερείς και οι ιεροψάλτες να έχουν και μελωδικές φωνές…

Ό,τι και να γράψω είναι αδύνατον να μπορέσω να περιγράψω την μοναδική εκείνη φωνή που, αν κι έχω να την ακούσω αρκετά χρόνια, παραμένει και θα παραμείνει για πάντα στη μνήμη μου.

Κλαίει για τον χαμό του και πενθεί σήμερα το χωριό μου! Και, ναι, θα θελα να τον κλάψω κι εγώ! Εκεί, στον τόπο μας! Χθες βράδυ, εμείς η γενεά της τεχνολογίας, τον υμνήσαμε και τον πενθήσαμε στην σελίδα του χωριού μας, στο facebook!

Φωνές από Καλοχωρίτες στο Facebook:
1- Συμέλα Μελετλίδου (κάτοικος Στοκχόλμης)
Αφότου άφησα το καλοχώρι μπορεί να έχω ακούσει δεκάδες άλλους ψάλτες ανά τον κόσμο, και όχι μόνο σε ελληνικές εκκλησίες αλλά και σε άλλων λαών, χριστιανών και μη, αλλά κάθε φορά που άκουγα έναν ψάλτη αναπόφευκτα ερχόταν ο αναστάσης μπροστά μου και η επίσης αναπόφευκτη σύγκριση έμπαινε σε διαδικασία! αποτέλεσμα: ουδείς σαν τον αναστάση μας!!!! πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να κρίνει αυστηρά και… άδικα κι ότι προφανώς έφταιγε η νοσταλγία των παιδικών μου χρόνων! ακόμα δεν μπόρεσα να διακρίνω αν φταίει η νοσταλγία! το μόνο που με σιγουριά ξέρω είναι ότι η μελωδική του φωνή ακόμα αντηχεί στ αυτιά μου κι ας έχω να τον ακούσω αρκετά χρόνια… ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΑΣ, άφησες πίσω σου μια ιστορική εποχή και πάντα θα σ αγαπάμε!!!

2- Kαλογιαννίδης Νικόλαος (πρόεδρος του συλλόγου μας και κάτοικος Θεσσαλονίκης)

Καλησπέρα σε όλους τους Καλοχωρίτες και σε όλους τους φίλους μας. Καλή εβδομάδα. Δυστυχώς, όμως, η εβδομάδα για το Καλοχώρι δεν ξεκινά και τόσο καλά. Το Καλοχώρι σήμερα αποχαιρετά το αηδόνι του, τον Αναστάση Παπαδόπουλο, ο οποίος επί 41 συναπτά χρόνια, έως και το τέλος της ζωής του, λάμπρυνε με την φωνή του την εκκλησία μας αλλά και όλες τις εκδηλώσεις μας. Ένα μεγάλο ευχαριστώ για την προσφορά του που, ευτυχώς, ο σύλλογος μας πρόλαβε και τον τίμησε πρόπερσι για την προσφορά του. Ο Θεός να τον αναπαύσει και καλό του παράδεισο από όλους εμάς που μεγαλώσαμε με την κρυστάλλινη φωνή του.

3- Συμέλα Κουλακίδου (κάτοικος Στοκχόλμης)
Αναστάσιος… τελευταία φορά που τον είδα ήταν παραμονή 15/8, τη νύχτα πριν τον δεκαπενταύγουστο. Τον είδα να κάθεται όπως κατεβαίνεις τα σκαλοπάτια της εκκλησίας από την μεριά του δρόμου.
«Μαμά ο Αναστάσης! ο καλύτερος ψάλτης που έχω ακούσει στην ζωή μου» είπα και η μαμά μου μού είπε «ναι, πήγαινε να τον χαιρετήσεις, αν θες, θα χαρεί πολύ να σε δει» Κι έτσι έγινε, πήγα μπροστά του, φυσικά δεν με γνώρισε (δυστυχώς), έχει να με δει 20 χρόνια αλλά με το που του είπα ποιανού κόρη είμαι εμφανίστηκε ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του…κι ένα δάκρυ κύλισε από τα μάτια μου! Είδα ότι δάκρυσε και αυτός ειδικά όταν με είπε ότι δεν είναι καλά! Δεν μπόρεσα να τον κοιτάξω στα μάτια, πικράθηκα, στενοχωρήθηκα, τον έδωσα ένα φιλάκι και τον είπα ότι είναι ο καλύτερος ψάλτης!!! κι ότι δεν υπάρχει άλλος σαν αυτόν!
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ψαλμωδία του Αναστάση! Δεν έχω πάει πολλές φορές σε εκκλησίες αλλά όσες έχω πάει έλεγα πάντα και πάντα θα λέω και θα σκέφτομαι το ίδιο πράγμα: ΔΕΝ υπάρχει φωνή σαν του Αναστάση από το χωριό μου!
Ήταν η μόνη φωνή που μ έκανε να δακρύζω μέσα σε εκκλησία κι ας μην καταλάβαινα ούτε λέξη, απλά άκουγα την φωνή του και βούρκωνα! Προσπαθούσα να κρατηθώ, φυσικά, γιατί είμαι δυνατός χαρακτήρας, αλλά πάντα ένα δάκρυ κατάφερνε να κυλάει….
Σε κάθε εκκλησία που θα μπαίνω θα σε σκέφτομαι, όπως πάντα!

Παιδιά, ειλικρινά δεν ξέρω αν μπορέσω να κοιμηθώ απόψε… θα ήθελα πολύ να ήμουν Ελλάδα τώρα…

4- Αγγελική Χριστοφορίδου (κάτοικος Αμερικής)
Εύχομαι ο Αναστάσης να γνώριζε πόσο έντονα συναισθήματα προκαλούσαν η μαγεία και η δύναμη της φωνής του.

5- Χρίστος Χαντζαρίδης (κάτοικος Θεσσαλονίκης)
Καλό ταξίδι, η φωνή σου θα μας συντροφεύει μια ζωή! Να ναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει! Η γειτονιά των αγγέλων βρήκε τον ψάλτη της.

Στην φωτογραφία ο λεβέντης, ο Αναστάσης μας, στα νιάτα του, που ελάχιστοι τον θυμούνται έτσι

Αύγουστος 23, 2011

Ένα δελτίο τύπου περί BPA

Filed under: Uncategorized — simela @ 11:13 πμ

Αφήνω το δελτίο τύπου του Κρίτωνα Αρσένη όπως είναι:
Γραφείο Κρίτωνα Αρσένη

Ευρωβουλευτή

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα, 23 Ιουλίου 2011

Κρίτων Αρσένης: Επικίνδυνη χημική ουσία σε χαρτιά αποδείξεων και πλαστικά ευρείας χρήσης

 

Τους κινδύνους για τη δημόσια υγεία που εγκυμονεί η τοξικότητα της δισφαινόλης Α (BPA) φέρνει στο προσκήνιο ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Κρίτων Αρσένης, με γραπτή ερώτηση του στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η BPA είναι μια χημική ουσία που χρησιμοποιείται ευρέως στα πλαστικά δοχεία τροφίμων και τα μπουκάλια ποτών, στο θερμικό χαρτί που χρησιμοποιείται για φαξ, αποδείξεις και εισιτήρια αλλά και σε πλήθος άλλων αντικειμένων καθημερινής χρήσης. Ο ευρωβουλευτής ζητά την απαγόρευση της χρήσης της αμφιλεγόμενης δισφαινόλης υπό το πρίσμα της αρχής της προφύλαξης, καθώς νέες έρευνες αποδεικνύουν ότι απορροφάται από το δέρμα και ότι μπορεί να μεταφερθεί από τις πλαστικές συσκευασίες στα τρόφιμα.

Με αφορμή την κατάθεση της ερώτησης ο Κρίτων Αρσένης δήλωσε τα εξής:

«Δύο νέες επιστημονικές έρευνες φέρνουν στο προσκήνιο τους κινδύνους που εγκυμονεί η έκθεση στη χημική ουσία δισφαινόλη Α (BPA) για τη δημόσια υγεία και ιδιαίτερα για τις εγκύους και τα βρέφη. Συγκεκριμένα η πρώτη έρευνα ενός γαλλικού ερευνητικού ινστιτούτου απέδειξε ότι η BPA που έχει ενοχοποιηθεί στο παρελθόν από πλήθος δημοσιευμένων ερευνών για καρκίνο, καρδιαγγειακά νοσήματα, διαβήτη μέχρι και δυσλειτουργίες του αναπαραγωγικού συστήματος απελευθερώνεται εύκολα από τα θερμικά χαρτιά που χρησιμοποιούνται στα φαξ, τις αποδείξεις και τα εισιτήρια και απορροφάται από το δέρμα. Στη δεύτερη έρευνα, επιστήμονες του Harvard που μελέτησαν τις συγκεντρώσεις ΒΡΑ στα ούρα 389 εγκύων γυναικών, διαπίστωσαν ότι όσες εργάζονταν ως ταμίες και επομένως έρχονταν σε καθημερινή επαφή με αποδείξεις ταμειακών μηχανών είχαν υψηλότερα επίπεδα BPA στο αίμα τους. Επιπλέον, η ουσία αυτή που βρίσκεται στη συντριπτική πλειοψηφία των πλαστικών που χρησιμοποιούμε καθημερινά, όπως πλαστικά δοχεία, μπουκάλια, ποτήρια κ.α. μεταφέρεται εύκολα στα τρόφιμα, ειδικά όταν τα δοχεία εκτίθενται σε υψηλές θερμοκρασίες.

Δεδομένου ότι η BPA μιμείται τη λειτουργία των οιστρογόνων στο σώμα, διαταράσσοντας την ορμονική ισορροπία του οργανισμού, τα πορίσματα των ανωτέρω ερευνών εγείρουν κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με την επίδραση της BPA στη δημόσια υγεία και ιδιαίτερα στις εγκύους και τα βρέφη που είναι άκρως ευπαθής ομάδα. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι πρέπει να απαγορευθεί η χρήση της BPA. Υπό το φως των νέων επιστημονικών στοιχείων η ΕΕ, που ορθώς προέβη τον περασμένο χρόνο στην απαγόρευση και απόσυρση των πλαστικών μπιμπερό που περιείχαν BPA, είναι αναγκαίο να προβεί με βάση την αρχή της προφύλαξης στην ολική απαγόρευση της ΒΡΑ για τη διαφύλαξη της δημόσιας υγείας από τις επικίνδυνες επιπτώσεις της χρήσης της.»

 

Υπενθυμίζεται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση απαγόρευσε από την 1η Μαρτίου 2011 την κατασκευή και από την 1η Ιουνίου 2011 τη διάθεση στην αγορά και την εισαγωγή στην EE πλαστικών μπιμπερό που περιέχουν δισφαινόλη Α.

 

 

 

Αύγουστος 18, 2011

Ποιος είπε ότι στην Σουηδία…

Filed under: Uncategorized — simela @ 11:36 πμ

 

 

 

 

 

 

Ποιος είπε ότι στην Σουηδία δεν έχουμε σταφύλια; Μπορεί να απαρτίζονται μόνο από φλούδα και κουκούτσι αλλά δεν έχει σημασία! Πάντως σταφύλια είναι, τα χαιρόμαστε όταν τα βλέπουμε και φανταζόμαστε ότι  βρισκόμαστε στην ελλάδα και ότι αν τραβήξουμε το τσαμπί θα το βάλουμε στο πιάτο να μας πούμε ορίστε φάτο 😉
Τα συγκεκριμένα είναι από το σπίτι της ανιψιάς μου, Όλγας, που το χάιδευα και το φρόντιζα τώρα που η οικογένεια έλειπε για διακοπές!

 

 

 

 

 

 

Ποιος είπε ότι στην Σουηδία δεν έχει κυδώνια; Μπορεί με το χνουδάκι τους να μείνουν και ποτέ να μην ωριμάσουν (δεν το ξέρω, δεν έτυχε να τα δω καθ όλη την διάρκεια) αλλά δεν έχει σημασία! Κυδώνια είναι πάντως και χάρηκα που τα είδα πρόσφατα που βγήκα για περπάτημα! Όχι πως κυδώνια δεν έχω δει και παλαιότερα αλλά κι εκείνα έτσι, με χνούδι τα είδα!

 

 

 

 

 

 

Και ποιος λέει ότι στην Σουηδία δεν έχει φουντούκια;  Δεν ξέρω αν το εσωτερικό τους μαστώνει και γίνεται κάτι φαγώσιμο αλλά σαν τα βλέπω κι αυτά έξω με πιάνει μια απερίγραπτη χαρά! Τα χω ξαναδεί κι αυτά αλλά την ίδια μέρα με τα κυδώνια (και με άλλα) μπήκαν κι αυτά στην κάμερά μου!

 

 

 

 

 

 

Κάστανα! Ναι, αμέ, και κάστανα! Άσχετα αν δεν τρώγονται και είναι άγρια! Παντού τα βλέπεις αυτά και ομολογώ πως είναι ψιλοβάσανο να τα βλέπεις απανταχού και να μη μπορείς να τα αρπάξεις, να τα σπάσεις, να τα καθαρίσεις, να τα ψήσεις ή να τα βράσεις και να τα φας!

 

 

 

 

 

 

Και γιατί όχι και κορόμηλα; Παντού τα βλέπω κι αυτά! Η συγκεκριμένη φωτογραφία δεν είναι από την προχθεσινή μέρα που φωτογράφισα τ άλλα, τα χαριτωμένα κι ευλογημένα! Είναι από το 2008 τότε που για πρώτη φορά τα είδα κι έπαθα την πλάκα μου, κατα πως λέμε… Είναι μεγάλη η χαρά μου κάθε φορά που ανακαλύπτω ότι η διαφορά μεταξύ ελλάδας και σουηδίας δεν είναι δα και τόσο μεγάλη! Και γι αυτό τον λόγο σκέφτομαι να φέρω από το χωριό κλαδιά από κληματαριά/αμπέλι/σταφύλι μπας και πιάσει και κάνουμε από τα δικά μας σταφύλια έτσι όπως έκανε ο αδελφός μου στην γερμανία και τώρα τρώνε καλοχωρίτικα σταφύλια! Αν εκεί πιάνει γιατί όχι εδώ; Πόσο, πια, πιο κρύο κάνει εδώ;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κι αυτό; Το άφησα τελευταίο! Ο καπνός! Ναι, ναι, καπνός παρακαλώ! Μπορεί να μη το χουν για παραγωγή (και καλά κάνουν αν και πολύ παλαιότερα το έκαναν) αλλά το χουν για ένα οποιοδήποτε διακοσμητικό φυτό φυτεύοντας το, μάλιστα, ανάμεσα σε άλλα φυτά και άνθη!
Κάθε φορά που τα βλέπω μου ρχεται να πα να σπάσω τα πρώτα του φύλλα έτσι όπως κάναμε τα καπνά που είχαμε για παραγωγή και που τα είχα σιχαθεί και φεύγοντας από το χωριό υποσχέθηκα ποτέ, μα ποτέ, να μην  τα ξαναδώ μπροστά μου!
Και τώρα τα βλέπω και τα λυμπίζομαι και κάπου κάπου τα πιάνω μόνο και μόνο να πάρω την μυρωδιά τους και να αισθανθώ στα χέρια μου εκείνη την χαρακτηριστική ουσία που κολλούσε στα χέρια μας, που τα μαύριζε κυριολεκτικά, και δεν έβγαινε ούτε με τρυλλ ούτε με ava ούτε με σαπούνι αλλά μόνο με στάχτη, έλεγαν, αλλά αν θυμάμαι καλά ούτε αυτή βοηθούσε!

 

 

 

 

 

 

 

Με συναρπάζει η ομορφιά αυτού του δένδρου και δεν ανεβάζω τις φωτογραφίες επειδή είναι, ή επειδή μου θυμίζει, κάτι το ελληνικό αλλά επειδή μ αρέσει αφάνταστα πολύ! Τα βρίσκω φέτος πολύ φορτωμένα που σύμφωνα με τον λαό θα χουμε βαρύ χειμώνα για να τα τρων τα πουλάκια! Πιο βαρύ χειμώνα από αυτόν πέρυσι ή προ πέρυσι δε νομίζω πια να κάνει!!!

Αύγουστος 14, 2011

Λυπηρό που τόσοι έλληνες είναι υπέρβαροι!!!

Filed under: Uncategorized — simela @ 8:28 πμ

Τα τελευταία χρόνια δεν επαναπαύομαι ΜΟΝΟΝ σε επιστημονικά πορίσματα, ή σε πληροφορίες των ειδικών και ειδημόνων, και το κείμενο που ακολουθεί το πιστεύω ακράδαντα 1- λόγω προσωπικών εμπειριών (όχι πως υπήρξα υπέρβαρη αλλά υπήρξαν και υπάρχουν άλλοι στον περίγυρό μου)  και 2- ακριβώς επειδή δεν ακούγονται να είναι επιστημονικές έρευνες! Και όλες αυτές οι αιτίες, κυρίως τα νούμερα 4 και 6, προκαλούν κι άλλες ασθένειες κι όχι μόνο την ασθένεια του πάχους που κατ’ εμέ είναι μια ασθένεια κι ας μην κατηγοριοποιείται από όλους έτσι!
Το κείμενο το βρήκα εδώ

6 περίεργες αιτίες που παχαίνουν

Η πρόσληψη περισσότερων θερμίδων από όσες χρειαζόμαστε και η καθιστική ζωή, είναι οι δύο από τους κυριότερους λόγους, για τους οποίους βλέπεις τη ζυγαριά να δείχνει μέχρι και τριψήφια νούμερα. Ωστόσο, υπάρχουν τουλάχιστον ακόμα έξι λόγοι που ευθύνονται για την αύξηση των κιλών μας:

Αιτία Νο1: Κοιμόμαστε λιγότερες ώρες
Η έλλειψη ύπνου αυξάνει την όρεξη αλλά και την εναπόθεση λίπους.

Αιτία Νο2: Χρησιμοποιούμε περισσότερο τεχνητό κλιματισμό
Το χειμώνα, η ύπαρξη κλιματισμού μειώνει τις θερμίδες που καίμε, ενώ το καλοκαίρι μειώνει τη δυσφορία από τις εξωτερικές θερμοκρασίες κι αυτό μας κάνει να τρώμε ευκολότερα μεγαλύτερες ποσότητες φαγητού

Αιτία Νο3: Κάνουμε ακραίες δίαιτες
Οι ακραίες δίαιτες (π.χ. με υπερβολικά χαμηλές θερμίδες) έχουν αποτελέσματα γιο-γιο. Δηλαδή, αφού χάσουμε κάποια κιλά (κυρίως από νερό και μυϊκό ιστό) κατόπιν επανακτούμε το χαμένο βάρος και ακόμα περισσότερο, με τη μορφή λίπους αυτή τη φορά, σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Αιτία Νο4: Παίρνουμε περισσότερα φάρμακα
Πολλά φάρμακα περιέχουν δραστικές ουσίες, όπως π.χ. ορμόνες, που συσχετίζονται άμεσα με την αύξηση του σωματικού βάρους ή της όρεξης, όπως για παράδειγμα τα αντικαταθλιπτικά.

Αιτία Νο5: Ζούμε σε έντονα τοξικό περιβάλλον
Ως αποτέλεσμα της έκθεσης στα τοξικά και της μεγαλύτερης πρόσληψής τους από τον οργανισμό, το σώμα μας δεν χάνει την ικανότητά του να αποτοξινώνεται σωστά. Έτσι, μπλοκάρεται ο μεταβολισμός και διογκώνονται τα λιποκύτταρα.

Αιτία Νο6: Καταπιέζουμε τα προβλήματα της καθημερινότητας:
Κάθε φορά που καταπίνεις τα άσχημα λόγια του συντρόφου, του αφεντικού, της κολλητής, τα καταπιεσμένα σου συναισθήματα, μαζεύονται και μαζεύονται μέχρι που πρήζεσαι από αυτά. Όχι, μόνο στην κυριολεξία, αλλά και συναισθηματικά. Όλο αυτό το στρες, ο καταπιεσμένος θυμός, οι προσβολές που δέχεσαι αδιαμαρτύρητα, μπορούν να αποτελέσουν το χειρότερο σύμβουλο που έχεις. Οι περισσότερες καταπιεσμένες γυναίκες, συχνά βρίσκουν διέξοδο στο φαγητό. Και εκεί, τα όπλα που έχεις για να δαμάσεις την όρεξη και πείνα σου, είναι μηδαμινά.

 

 

Αύγουστος 8, 2011

Βρε, πού καταλήγεις απόβλεπτα!!!

Filed under: Uncategorized — simela @ 9:27 πμ

Μου έλειψε η ελληνική γραμματοσειρά στο λαπτοπ μου! Κάτι είχα κάνει (αγράμματη στην τεχνολογία, εγώ) και εξαφανίστηκαν… κι ήθελα να γράψω γι αυτό το θέμα μα στα greeklish δεν το μπορώ! Και χθες βράδυ με βοήθησε ο φίλος μου, ο Jonas, και στο skype online μου έγραφε αυτός τις οδηγίες κι έτσι κατάφερα να την επαναφέρω! Και τον υπέρευχαριστώ γι αυτό!!!

Τις προάλλες που απρόβλεπτα κατέληγα εδώ κι εκεί, για να ξενοκοιμάμαι κι εδώ κι εκεί, κατέληξα μια μέρα και σε έναν μπαξέ με κάτι τουρκοπούλες να κάνουν εκείνο το ψωμί που έκαναν κι οι γυναίκες του χωριού μου κατά το τέλος του καλοκαιριού! Όταν οι δουλειές με τα καπνά έφταναν προς το τέλος μαζεύονταν κάποιες γυναίκες και στη αυλή μιας από αυτές, δούλευαν (η κάθε μια στο πόστο της) κι έκαναν τους λεγόμενους γιοχάδες, την λεγόμενη μακαρίνα, το λεγόμενο υβριστό κι άλλα ποντιακά παράγωγα για να κάνουν τους χειμώνες τα λαχταριστά ποντιακά εδέσματα από τα απλά υλικά αλεύρι, νερό και αλάτι!!!
ΑΛΕΥΡΙ, ΑΛΑΤΙ ΚΑΙ ΝΕΡΟ!!!! Μη ξεχνάμε ότι με αυτά τα βασικά υλικά μπορούμε να επιζήσουμε… αλλά είναι άλλο θέμα αυτό!!!

Βρέθηκα τώρα σε παρόμοια κατάσταση με πρωταγωνίστριες τις τουρκάλες, κι όχι τις πόντιες, και με τοποθεσία την Στοκχόλμη κι όχι το χωριό μου, το Καλοχώρι Σερρών! Πόσο μοιάζουν όλα; Και πόσο διαφέρουν ταυτόχρονα!!!

 

 

 

 

 

 

Αυτά τα συγκεκριμένα δεν τα έκαναν οι Καλοχωρίτισσες! Αυτές, εδώ, άνοιγαν το φύλο αρκετά, έβαζαν μέσα τυρί ή αυγό ή σαλατικά και το έψηναν για να φάνε οι επισκέπτες τους που ήταν και θεατές της κατάστασης! Και ήμασταν και πολλοί! Μικροί μεγάλοι, συνολικά ήμασταν γύρω στους 15-20…

 

 

 

 

 

 

Αυτό το πράμα, σαν σόμπα, κάτι, που τρώει ξύλα για να κάνει την δουλειά, το φόρτωσαν κάποτε σε αμάξι και το έφεραν από την Τουρκία! Το έστησαν στον μπαξέ τους, λίγο έξω από την Στοκχόλμη, στην Hjulsta, για όσους ξέρουν από Στοκχόλμη, και κάθε τόσο, όταν βοηθά ο καιρός, μαζεύονται μερικές και κάνουν την διαδικασία κάνοντας ακόμα και το ζυμάρι τους (το ξαναλέω, από αλεύρι, αλάτι και νερό) εκεί, στον μπαξέ!

Οι πόντιες στο Καλοχώρι Σερρών δεν τα έψηναν πάνω σε τέτοια σόμπα αλλά πάνω σε κάτι διαφορετικό και πιο μικρό από αυτό εδώ!
Κι εγώ προσωπικά ποτέ, τότε, δεν ασχολήθηκα με την διαδικασία αυτή αλλά τις έβλεπα και απλά θυμάμαι τις κινήσεις τους και τώρα που έπιασα να ψήσω ένα γιουφκά (όπως το λεν αυτές – γιοχά το λέμε οι πόντιοι) δεν τα κατάφερα τόσο καλά και τ’ άφησα να ξεραθεί περισσότερο αλλά και τι μ’ αυτό; Τρώγεται και ξερό – κατάξερο! Άλλωστε ξερά – κατάξερα τα έκαναν οι πόντιες και τον χειμώνα τα έβρεχαν λίγο και τα έβαζαν στο τηγάνι, σε λάδι, με λίγο τυρί, κι έκαναν το λεγόμενο περέκ που το θεωρούσαμε και γιορτινό φαγητό!
Αυτές, όμως, το ψήνουν ελάχιστα για να μην ξεραθεί και το τρων σαν κανονικό ψωμί!

Υπάρχουν ομοιότητες αλλά και διαφορές, όπως είπα και πριν! Και οι ονομασίες και η διαδικασίες μοιάζουν μα δεν είναι ακριβώς οι ίδιες…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι τρεις τους in action! Όπως και οι δικές μας, η καθεμιά στο πόσο της, η μια άνοιγε το φύλο μέχρι το μισό του μέγεθος για να το αναλάβει η επόμενη και να το ανοίξει πέρα ως πέρα!!!! Και η τρίτη, στη σειρά, να το ψήσει! Κι αυτό γίνεται με σβελτάδα και μεθοδικότητα ναι μεν για να προλάβουν να κάνουν όσο το δυνατόν περισσότερα αλλά περισσότερο για να μην χάνονται τα ξύλα που θα καίνε τζάμπα αν η σόμπα δεν ψήνει συνεχώς!
Και η υπόθεση των ξύλων δεν είναι εύκολη όπως δεν ήταν και στο χωριό μου που θυμάμαι την μάνα μου να κουβαλά μονίμως από τα ρέματα!
Έτσι κι αυτές μαζεύουν τα χαμένα δενδράκια και χαμόκλαδα από τα δάση και τα κουβαλούν στον μπαξέ αλλά πολλές φορές αγοράζουν κιόλας ή χαλάν κάποιο παλιό έπιπλο και το καίνε! Ανακύκλωση! Καλό! Μακάρι όλοι να ξαναχρησιμοποιήσουν τα παλιά και αχρείαστα αλλά άλλο θέμα αυτό, πάλι!

Τα 3 μπουρέκια ψήνονται και μαζί με το υπέροχο και δυνατό τους τσάι (που, δυστυχώς, ξέχασα να φωτογραφήσω) την καταβρήκα με το αλλιώτικο εκείνο γεύμα!

 

 

 

 

 

 

 

Δεν την καταβρήκα μόνο εγώ με την διαφορετικότητα της ημέρας εκείνης (πού να τα ‘βλεπα αυτά αν δεν κατέληγα εκεί;) αλλά και τα μικράκια της παρέας την καταβρήκαν το καθένα με την «χλαού», όπως λέγαμε/λέμε στα ποντιακά τον πλάστη, και με τον τρόπο τους να παίζουν και να μιμούνται τους μεγάλους!!! Όπως ακριβώς κάναμε κι εμείς στο Καλοχώρι Σερρών!

Δυστυχώς δεν ήρθε στα χέρια μου φωτογραφία που ανοίγω κι εγώ φύλλο! Δεν είμαι η σβέλτα όπως είναι αυτές αλλά…
Άλλωστε πολύ πρόσφατα έμαθα να ανοίγω φύλλο για να κάνω, στο εξής, πίτες με φύλλο και να αποφεύγω τις πίτες σφολιάτα με τα κιλά βούτυρο που χρειάζονται!

Ιουλίου 26, 2011

Η ποδηλατούπολη Uppsala, οι γαλέτες, οι σερραίοι κλπ.

Filed under: Uncategorized — simela @ 9:47 μμ

 

Στην ποδηλατούπολη, την πανεπιστημιούπολη κι επιστημιούπολη Uppsala (60 km πιο βόρεια από τη Στοκχόλμη) από καιρό ήθελα να πάω μα το κατάφερα τώρα! Ήθελα να επισκεφτώ το αγαπητό μας Ποπάκι που πριν χρόνια, και για πολλά χρόνια, διασκεδάζαμε μαζί, τρώγαμε, πίναμε και χορεύαμε στις διάφορες ελληνικές ταβέρνες στην Στοκχόλμη, που τότε δούλευε, αλλά που τα τελευταία χρόνια ο έρωτας κι η αγάπη έγιναν η αιτία να μας αφήσει και να εγκατασταθεί στην μικρούλα αλλά ζεστή πολύ χαριτωμένη κωμόπολη Uppsala!

Στην 1η φωτογραφία φαίνονται τα αμέτρητα ποδήλατα (που μέσα σε μια μέρα είδα περισσότερα απ’ ότι σ’ ένα χρόνο) που αφήνει ο κόσμος δίπλα στον σταθμό για να πάρει μετά το τρένο…
Στην 2η φωτογραφία μια κλασική εικόνα από τις σουηδικές κωμοπόλεις, είναι η γειτονιά του μαγαζιού (creperie lemoni) που η φίλη μου άνοιξε φέτος, τον μάρτιο, κι έκτοτε είναι αρκετά δεσμευμένη με αυτό!
Στην 3η φωτογραφία μόλις έφτασα στο μαγαζί, το οποίο το βρήκα και μεγαλύτερο απ’ ότι το φανταζόμουν, και το Ποπάκι να εξυπηρετεί μεταξύ άλλων και την ελληνοπαρέα με επιστήμονες, γιατρούς… κλπ. που έκαναν το μαγαζί στέκι τους!

 

 

 

 

 

 

 

Η κρέπα στην 1η φωτογραφία με καφέ ήταν το πρώτο που με περίμενε στο τραπέζι και το καταφχαριστήθηκα!!! Κι αν είχα και αυτή την στιγμή ένα πολύ ευχαρίστως θα το ‘τρωγα!!!! Είναι αυτό το είδος του βατόμουρου πάνω, το hjortron, που δεν υπάρχει στην ελλάδα και που μ’ αρέσει ιδιαίτερα πολύ!
Αργότερα ήρθε στο τραπέζι μου (η 2η φωτογραφία) και η γαλέτα με σολομό πάνω, μανιτάρια, σαλατικά, ένα είδος σος (pepparot) και creme fresh (κάποια πράγματα δεν γίνεται να τα μεταφράσουμε, απλά δεν υπάρχουν στην ελλάδα)
Το δε ζυμάρι της γαλέτας γίνεται με αλεύρι από φαγόπυρο! Έτσι, τουλάχιστον, το εξηγεί όταν ψάχνω την λέξη bovete στο google αλλά εγώ την λέξη φαγόπυρο δεν την γνωρίζω!

Αυτό, άλλωστε, είναι το κόνσεπτ της φίλης μου που μαζί με τον αγαπημένο της (τον Αργύρη, που δυστυχώς έλειπε ελλάδα και δεν τον είδα) έχουν πάει μέχρι την Γαλία για να μάθουν να το δουλεύουν και να το ξεκινήσουν σαν οι μοναδικοί στην Uppsala! Και σήμερα έμαθε να το δουλεύει και η αδελφούλα της, η Μαρία, που πρόσφατα προσγειώθηκε από την ελλάδα και ήδη έμαθε τα κατατόπια κι έγινε μαστόρισσα στο όλο θέμα!
Και στην 3η φωτογραφία με μια από τις ελληνοπαρέες, τον στέφανο, τον πάνο και τον τάκη, μαζί με την κάρεν του, επιστήμονες στο είδος τους  όλοι με τον στέφανο στην ογκολογία!
Το συμπέρασμα μου, μετά από τα λίγα περί όγκων που προλάβαμε να συζητήσουμε με τον στέφανο, είναι ότι υπάρχουν γιατροί (λίγοι, ίσως, αλλά έστω κι αυτοί…) που ναι μεν αναγνωρίζουν και παραδέχονται τις διάφορες ενναλακτικές θεραπείες (όπως κάνει και ο ίδιος) αλλά δεν τις προτείνουν σε ασθενείς! Εντάξει, αυτό το υπέθετα και πριν – δεν μπορεί όλο το ιατρικό σώμα να μην αναγνωρίζει τις εναλλακτικές και να ‘ναι τόσο τυφλοί στην συμβατική ιατρική αλλά ήθελα ν’ ακούσω και από τον στέφανο, μια και τον βρήκα μπροστά μου, τον λόγο που δεν τις προτείνουν στον ασθενή!
«Δεν προλαβαίνουμε» ήταν η απάντησή του, αλλά θα αναφερθώ, ίσως, σε αυτά αργότερα…. πάμε πίσω στο θέμα μας πριν εκτροχιαστώ τελείως…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σε μια μικρούλα βόλτα που έκανα πέρασα και από κάποιες γεφυρούλες (δεν ξέρω πόσες είναι αλλά θα ‘ναι αρκετές)  του χαρακτηριστικού ποταμιού που χωρίζει την πόλη στα 2, κάπως!
Αν ποτέ βρεθείτε στην Uppsala μη παραλείψετε να πάτε να δείτε το μεγαλείο της εκκλησίας domkyrkan που προκαλεί ένα ιδιαίτερο ρίγος και δέος από πριν ακόμα μπεις μέσα! Όχι, δεν πήγα ν’ ανάψω κερί ούτε και να προσευχηθώ αλλά είχα την περιέργεια να την δω κι από μέσα διότι από όποιο σημείο της πόλης κι αν βρισκόμουν έβλεπα τις 2 του κορυφές κι αναρωτιόμουν πώς θα ‘ναι από μέσα….

Και μετά να πάτε στο Ποπάκι, στο creperie lemoni, που βρίσκεται κοντά στο κέντρο της πόλης, στην οδό svartbäcksgatan 19, μέσα στον κήπο, για να φάτε την γαλέτα ή την κρέπα με διάφορα λαχταριστά μέσα!!!

Κι αν προτιμήσετε να φάτε κάτι άλλο όπου και να κάτσετε σε σερραίο μάλλον θα πέσετε! Όχι μόνο σε έλληνα αλλά σε σερραίο κι είναι ένα μυστήριο πώς γίνεται και βρίσκονται τόσοι σερραίοι μαζί στην Ουψάλα;

 

« Προηγούμενη σελίδαΕπόμενη σελίδα: »

Blog στο WordPress.com.