ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ

Λίγα για την αφεντιά μου

Λένε ότι γεννήθηκα την χρονιά με τα πολλά χιόνια! Λένε επίσης ότι πολλά χιόνια είχαμε το 1954! Άγνωστο αν ήταν Ιανουάριος/Φεβρουάριος του 1954 ή Δεκέμβριος του 1954 (η διαφορά είναι ήδη ένας ολόκληρος χρόνος αλλά στα 50+ που ήμαστε τώρα στον έναν χρόνο θα κολλήσουμε;)

Για την προέλευση και τον τόπο γεννήσεως ήμαστε πιο σίγουροι: Έχω δε και την τιμή να είμαι το ενδέκατο από τα 13 παιδιά του ΜΕΛΕΤΛΙΔΗ ΙΟΡΔΑΝΗ και της ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ ΠΟΛΥΞΕΝΗΣ – γεννημένη στο Καλοχώρι Σερρών!

Όταν τα άλλα παιδιά (κορίτσια) του χωριού έπαιζαν με κούκλες, με σπιτάκια και με μαμά-μπαμπά-μωρό εγώ είχα υπό την ευθύνη μου δεκάδες αγελάδες και εκατοντάδες αρνιά και πρόβατα για βοσκή, αργότερα και κατσίκια (το δυσκολότερο ζώο για βοσκή!) Φυσικά παράλληλα με τις γεωργικές ασχολίες όπως την καλλιέργεια του καπνού, του καλαμποκιού κλπ.

Αγαπούσα τα γράμματα, έλεγε ο πατέρας μου που μ’ έβλεπε μονίμως να κρατώ βιβλία (αδύνατον να θυμηθώ πού τα έβρισκα) και «μ’ έστειλε» στο εξατάξιο γυμνάσιο των Κάτω Πορροίων!
Επίτευγμα μεγάλο, τότε, από τους 13 μας να καταφέρω εγώ να φοιτήσω στο γυμνάσιο αλλά μετά την αποφοίτησή μου, και με έντονη την ανάγκη να εγκαταλείψω το χωριό παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα μου, χρησιμοποίησα την βοήθεια της μικρότερης αδελφής μου, της Μαρίας, και με έναν ιδιαίτερο τρόπο, που ολόκληρο βιβλίο θα μπορούσε να γεμίσει, πήρα μια μέρα το πρώτο τρένο Αλεξανδρούπολη – Αθήνα και κατέβηκα στην Αθήνα.

Ένα μήνα αργότερα, τέλειος επίλογος για το βιβλίο, συνέχισα για ένα μικρό χωρίο, κοντά στην Φρανκφούρτη της Γερμανίας, όπου ήδη ζούσαν τέσσερα αδέλφια μου.

Δεν μ’ άρεσε ιδιαίτερα η Γερμανία (έλλειπαν και οι προοπτικές για εξέλιξη) και έξι μήνες αργότερα, ένα κρύο πρωινό του Μάρτη του 1975, έφτασα στην Solna, στα βόρεια προάστια της Στοκχόλμης στην Σουηδία, όπου ζούσαν άλλα τρία αδέλφια.

Όπως οι περισσότερες μας, με τον καιρό βρήκα κι εγώ τον σύντροφο της ζωής μου και με τα δυο μας παιδιά μετακομίσαμε αργότερα για το New Jersey της Αμερικής.  (1986-1987)
Ενάμισι χρόνο αργότερα επιστρέψαμε πάλι στην Σουηδία και μετά από συνολικά 17 χρόνια παραδοσιακής συζυγικής ζωής, και σε ηλικία των 44-45, πήρα το κινητό μου και έφυγα από την ζεστή γωνιά της οικογένειας και από την σίγουρη συντήρηση του συντρόφου.

Κι έτσι, κατά τα τέλη του 1997 ξεκίνησε μια νέα και άγνωστη ως τότε ζωή!

Μέσα από την αναπόφευκτη και επίπονη διαδικασία μιας μακροχρόνιας «υπερκόπωσης», όπως συνήθως αποκαλείται, εμφανίστηκαν κρυφά ταλέντα (πχ. η συγγραφική) και σπουδαία προσόντα που για διάφορους λόγους  δεν έκαναν τον κόπο να εμφανιστούν νωρίτερα.

Μόνη, οικονομικά αστήριχτη και με «τρεμάμενα πόδια», αλλά με σιδερένια την αποφασιστικότητα να τα καταφέρω ξεκίνησα μια οδό «πληθωρικής καριέρας»
Κατάφερα έτσι με τις επιχειρήσεις, με την συγγραφική και την ελεύθερη δημοσιογραφία, και αργότερα σαν γραμματέας στην Ένωση των Ξένων Ανταποκριτών της Σουηδίας, να περάσω στην άλλη πλευρά, εκεί που από εμένα την ίδια πάντα κατατάσσονταν οι έξυπνοι και σπουδαίοι, αλλά ποτέ ο εαυτός μου!

… κι έπειτα ήρθε ο έρωτ… (όχι, όχι ο έρωτας αλλά ο καρκίνος μαστού) και από τον Μάρτιο του 2007, ταυτόχρονα με το multi-blogging, βρίσκομαι και υπό μια σειρά θεραπειών που ολοκληρώνονται τον Οκτώβριο του 2008!

ΟΛΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ – ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ κι αισθάνομαι και έτοιμη, αλλά και ώριμη, για ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή!

Τι ακριβώς σημαίνει νέο ξεκίνημα; Για την ώρα όλα είναι άγνωστα ακόμα και για μένα αλλά το ίδιο νέα και άγνωστα ήταν όλα και πριν δεκαετίας που άνοιγε μπροστά μου ένα χάος από άγνωστα και απερπάτητα μονοπάτια … προχωράμε, λοιπόν, και όπου μας βγάλει!

UPDATED 21 Δεκεμβρίου 2008:
Οι θεραπείες έχουν ήδη ολοκληρωθεί και όλα δείχνουν πως για άλλη μια φορά Τον Νίκησα… Όταν το έτος 2000 έγραφα το βιβλίο «Τελικά Τον Νίκησα» τότε είχα νικήσει τον φόβο – έναν αόρατο, μέγιστο και επίπονο φόβο που βίωνα κατά την προσπάθειά μου να κάνω μια ριζική αλλαγή της τότε ζωής μου!
Αυτή τη φορά Νίκησα τον καρκίνο και προχωρώ στη ζωή με νέες αναζητήσεις, νέα βήματα και νέα ενδιαφέροντα… to be continued!

UPDATED 10 Φεβρουαρίου 2014:
Αισθάνομαι σαν να έγραφα εδώ πριν δεκαετίες…
Το ίδιο αισθάνομαι και για τον καρκίνο – σαν μην υπήρξε ποτέ, σα να μη συνέβη σε μένα, σα να ήταν ένα παραμύθι, απ αυτά που λεν οι γιαγιάδες και οι παππούδες, και σαν αυτά που σε λίγο θα λέω κι εγώ στις 4, πλέον, εγγόνες μου.

Ναι, ναι πέρασε πολύς καιρός και ίσως θά ταν καλά να τ αναβαθμίσω συχνότερα, εδώ, αλλά με την ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας (και όχι μόνο, δυστυχώς!) είτε θέλουμε είτε όχι προχωράμε παραπέρα και, πλέον, το facebook έχει γίνει η «πιάτσα» μας, κάνοντας πέρα την ενασχόληση μας με τα blogs. Οι δε παλιές καλές εποχές τους έγιναν κι αυτά σαν παραμύθι…

Σαν παραμύθι, επίσης, θα παρουσιάσω στις εγγόνες μου τον καρκίνο. Θα τον παραμυθοποιήσω, τον καρκίνο, και κοντά στα άλλα παραμύθια (βασιζόμενα είτε σε αληθινά γεγονότα απ τη ζωή και το χωριό είτε σε άλλες εμπειρίες μου) θα τον διηγούμαι κι αυτόν. Ασφαλώς και πρέπει να  γνωρίζουν γι αυτόν! Ασφαλώς και θα τα γνωρίσουν αφού μελλοντικά πρόκειται 1 στους 2 άντρες και 1 στις 3 γυναίκες ν αποκτήσουν καρκίνο!
Δεν θα τον γνωρίσουν, όμως, έτσι όπως τον γνωρίζουν οι άνθρωποι και έτσι όπως τον γνώριζα κι εγώ, και χάθηκε το πάτωμα κάτω από τα πόδια μου όταν είχα ακούσει την διάγνωση, τον μάρτιο του 2007.
Όχι, όχι έτσι. Αλλιώς θα τις έχω προετοιμάσει. Θα μάθουν ότι καρκινικά κύτταρα υπάρχουν πάντα και σε όλους και ότι είναι στο χέρι μας αν τα κύτταρα αυτά εξελιχτούν σε μη θεραπεύσιμη ασθένεια. Όλα στο χέρι μας είναι, άλλωστε. Κι αυτό θα τις το μάθω…
Θα τις μάθω να μην είναι εχθροί με τον καρκίνο. Να είναι φιλαράκια του, θα τις λέω. Θα τις μάθω με το καλό να τον βλέπουν κι όχι με το κακό.
Θα τις δώσω καλά να καταλάβουν ότι το κακό με κακό δεν πολεμιέται!
Θα τις μάθω επίσης να αποφεύγουν οτιδήποτε τοξικό – τρόφιμα, περιβάλλον, παρέες, ανθρώπους, σκέψεις, σχέσεις κλπ.
Οτιδήποτε προκαλεί αρνητικότητα είναι ταυτόχρονα και ένας από τους σημαντικότερους λόγους τα καρκινικά κύτταρα να μετατρέπονται σε ασθενή, ακόμα και σε θανάσιμα.

Νά, κάπως έτσι εξελίχτηκα τα τελευταία χρόνια, που δεν γράφω εδώ.
5-6-7 χρόνια, τώρα, περπατώ σε άγνωστα και απάτητα μονοπάτια του πνευματισμού μας και ψάχνω αυτά που παρέλειψαν να μας μάθουν από παιδιά.
Το ίδιο έκανα και κατά το έτος 2000 που για ένα μεγάλο διάστημα περπατούσα σε άλλα μονοπάτια, σ αυτά του ψυχισμού μας, που επίσης παρέλειψαν να μας μάθουν… Το μόνο που μας έμαθαν να φροντίζουμε και να περιποιούμαστε είναι το σώμα μας.
Όλα τ άλλα είναι δική μας ευθύνη, και να τα μάθουμε και να τα κάνουμε τρόπο ζωής, για να μη μένουμε μόνο στη θεωρία.

Σώμα, Ψυχή, Πνεύμα: η τρισδιάστατη ύπαρξη του ανθρώπου και το ιδεώδες της ολιστικής φροντίδας και θεραπείας που, ευτυχώς ή δυστυχώς, είναι αποκλειστικά δική μας δουλειά – ούτε γιατρού (τουλάχιστον όχι μόνο αυτού), ούτε ιερέα, ούτε θρησκείας, ούτε κυβέρνησης…

28 Σχόλια »

  1. an kai yparxoun thetika kai arnitika sxolia,i leksi sxolio fernei panta kati arnitiko sto nou mas.
    den einai loipon sxolio afto pou diawazeis ti stigmi afti.
    bravo sou eisai yperoxi.
    ilikiaka den apexoume poli o enas apo ton allo,ego genithika to 58 ton fevrouario,gia tin imera den eimai
    sigouros.genithika se xorio tis katerinis,agelades filaksa kai ego, kai eimai o defteros apo tria agoria,
    afta oson afora tin taftotita mou.
    tora zo stin nyremwergi apo to 86,exo mia kori fititria kai ena gio mathiti kai i garim ioanna(karina)
    souelimetzidou me ypomenei 28 xronia tora.
    wrisko yperoxo afto pou kaneis, kai pali bravo.
    apo to ligo pou se gnorizo mesa apo ta keimena sou, eimai sigouros pos to prowlima (karkinos)se ligous
    mines den tha yparxei gia sena.
    i ratsa mas einai dokimasmeni se peripeteies,prosfiges,wasana kai agones.
    teren nte pikame oule ata ta xrone as ekserizothame as sin patridan,ton ponton.
    atora tharo gia arxin pola pilem egrapsa,sygnomi gia ta latinika,alla kialo grigora grafto.
    ean thelts na kalatsivoume pontiaka,kialo kalion.
    Yian kai wlogian poulim.
    Oula ti theou ta kala apaneis.

    Σχόλιο από grigoris trapesanlidis — Αύγουστος 24, 2008 @ 3:27 μμ | Απάντηση

  2. Den pistewa sta matia mou!!!!!!!!!!!!Simella eisai apistefti!!!!!!!!!!!!Se paradexomai!!!!!Pistewo na katalabes pia eimai!!!!!!!!

    Σχόλιο από Efterpi Ioannidou — Σεπτεμβρίου 21, 2008 @ 2:28 μμ | Απάντηση

  3. Γρηγόρη οπέρτς εκάε κι οφέτος εμύρισε, όπως λέμε σα ποντιακά!
    sorry που άργησα να σου απαντήσω ή, μάλλον, να σχολιάσω το σχόλιό σου που μόνο αρνητκό δεν ήταν!
    Υπέρευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και να ‘σαι σίγουρος ότι έπιασαν τον καλύτερο τόπο που θα μπορούσαν να πιάσουν… αν και, όπως πολύ καλά λες, η ράτσα μας είναι δοκιμασμένη τόσο πολύ που τίποτα δεν μας φαίνεται δύσκολο! Τόσο που και η δουλειά για εμάς είναι διασκέδαση κι όχι δουλεία. Έτσι τουλάχιστον είναι για μένα.

    Ούλε τι Θεού τα καλά και σε σεν πα – ύας κι ευλογίας και την γαρίς, που 28 χρόνε υπομέντσε, καλά να τερείς 😉

    Σχόλιο από simela — Σεπτεμβρίου 24, 2008 @ 5:26 πμ | Απάντηση

  4. Αν κατάλαβα Ευτέρπη; είναι δυνατόν να μην κατάλαβα αν και με μπέρδεψε λιγάκι το επώνυμό σου διότι, απ’ ότι ξέρω, οι ελληνίδες με την παντρειά το αλλάζουν! Ή είσαι από τα μαγκάκια που το κρατούν;

    θα σου πω την «αμαρτία μου», δεν θυμάμαι αν έχεις παιδάκια ή, έστω, και άντρα….
    πολύ καιρό έχω να μιλήσω με την μάνα σου αλλά και να μου τα ‘πε παλιά δεν θυμάμαι

    κάλεσέ με στο facebook, αν είσαι εκεί, ή στείλε μου κανένα mail στο info@simela.com να πούμε και για πιό «αμαρτωλά» πράματα 😉
    χάρηκα πολύ βλέποντας το όνομά σου – δεν ξέρω καθόλου πώς είσαι αφού μωράκι σε άφησα!!!

    Σχόλιο από simela — Σεπτεμβρίου 24, 2008 @ 5:40 πμ | Απάντηση

  5. ΣΟΥ ΑΞΙΖΟΥΝ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙΣ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΟΥ
    ΕΥΧΟΜΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΣΟΥ ΓΡΑΦΩ ΝΑ ΕΧΟΥ ΞΕΠΕΡΑΣΤΕΙ ΟΛΑ
    ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΜΙΑ ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΠΡΙΝ 10 ΠΕΡΙΠΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ ΠΛΕΟΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΑΠΛΩΣ ΤΟ ΕΛΕΓΧΕΙ.
    ΖΕΙΣ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΣΟΥΗΔΙΑ Ή ΕΡΧΕΣΑΙ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ
    ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΠΟΛΥ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΨΩ ΣΤΗ ΣΟΥΗΔΙΑ.ΑΝ ΚΑΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΑΞΙΔΕΥΩ ΣΥΧΝΑ. ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ ΖΩ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΑΙ ΣΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ. ΕΧΩ ΔΥΟ ΚΟΡΕΣ. ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΣΟΥ

    ΚΑΤΕΡΙΝΑ

    Σχόλιο από ΚΑΤΕΡΙΝΑ — Οκτώβριος 8, 2008 @ 10:46 πμ | Απάντηση

  6. Κατερίνα σ’ ευχαριστώ για τις ευχές σου, όπως πάντα λέω οι ευχές είναι για ‘μας η καλύτερη παρηγοριά…
    είμαι καλά, πολύ καλά και σου εύχομαι και σένα να το κάνεις το ταξίδι στην Σουηδία.
    αξίζει να την δεις αυτήν την χώρα!

    ζω στην Στοκχόλμη αλλά κατεβαίνω αρκετά συχνά και στην Ελλάδα – τελευταία φορά ήμουν Αθήνα τον ιούλιο κι αν ποτέ ανέβεις κοίταξε να με ειδοποιήσεις να βρεθούμε!
    φιλιά από την πανέμορφη Στοκχόλμη

    Σχόλιο από simela — Οκτώβριος 8, 2008 @ 6:12 μμ | Απάντηση

  7. Simela, σε θαυμάζω!Αν και δεν διαβάζω συχνά blogs(λόγω των ανιλεικρινών ειδήσεων που περιέχουν όσα έτυχε να δω)το δικό σου είναι γεμάτο γλαφυρές εικόνες και εμπειρίες!Να μην σου πω ότι σχεδόν μυρίζω τη Σουηδία και περιπλανιέμαι στο μουσείο που είχες πάει.Ελπίζω με τον καρκίνο να τα πας ακόμα καλύτερα-αν και πιστεύω ότι η σιδερένια θέλησή σου είναι που πραγματικά σε βοηθάει και λιγότερο οι γιατροί.Είμαι 29 χρονών και έκανα πρόσφατα φαντάρος στην Αλεξανδρούπολη και σε μέρη όπου ζούσες μικρή.Για εμένα που είμαι Στερεοελλαδίτης(Λαμία) ,εκείνες οι περιοχές είναι «παγωμένες» στο χρόνο μακριά από τα άγχη και τις υστερίες της δήθεν πρωτεύουσάς μας(Αθήνα).Συνέχισε έτσι δυνατά και μεταβίβασε και σε εμάς λίγη από αυτή…ξέρεις είναι εύκολο να χαθεί κανείς ανάμεσα στα πρέπει της κοινωνίας και να ξεχάσει τα θέλω του.Περαστικά.

    Σχόλιο από Βασίλης Ζαγκανάς — Νοέμβριος 9, 2008 @ 8:08 πμ | Απάντηση

  8. Βασίλη χαίρομαι ειλικρινά που μυρίζεις τη Σουηδία από τα γραφόμενά μου – τέτοια σχόλια αποτελούν την αμοιβή της δουλειά μου διότι, ναι, είναι δουλειά αυτό που κάνω και σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ.

    όσο για τα πρέπει που μας κάνουν να ξεχνάμε τα θέλω μας, τι να πω… μεγάλο θέμα είναι αυτό και με σχόλια μόνο δεν εξαντλείται. είμαι εις γνώσει αυτού του προβλήματος που βασικά αφορά όλους τους ανθρώπους αλλά που πολύ λίγοι το αντιλαμβάνονται…
    προσπαθώ, όσο δύναμαι, να κάνω τα θέλω μου μα είναι τόσο δύσκολο αφού ζούμε μέσα στην κοινωνία των πρέπει και θες δε θες παρασίρεσαι!

    ίσως ανέβω σε κανένα βουνό τελικά 😉 μόνο εκεί επιρεάζεσαι λιγότερο από την υπόλοιπη κοινωνία, θαρρώ!!!

    Σχόλιο από simela — Νοέμβριος 9, 2008 @ 11:16 πμ | Απάντηση

  9. iseeeeeeeeeeeeeeeeeee yperoxi se 8awmaso ke su efxome ola na pane kala otan su ipa na grapsis ena biblio gia tin soi mu to enousa to mono pu 8eloo na su po asto 8a sto po sto emil su filakia pola glykia mu o theos an iparxi na se exi kala filakia pola akis

    Σχόλιο από akis — Νοέμβριος 9, 2008 @ 4:37 μμ | Απάντηση

  10. Ευαίσθητε Άκη!
    οκ, θα περιμένω το mail σου!
    να ξέρεις ότι όλοι κρύβουμε μέσα μας από ένα βιβλίο! όλων οι ζωές είναι ένα βιβλίο! τουλάχιστον ένα!
    έλα, όμως, που μας μάθανε να διαβάζουμε διάσημων ζωές μόνον κι όχι απλών αγωνιστών και ηρώων…

    Σχόλιο από simela — Νοέμβριος 9, 2008 @ 8:49 μμ | Απάντηση

  11. εισαι απιστευτη μπραβο σου ενα μεγαλο μπραβο για αυτα που καταφερες στη ζωη σου

    Σχόλιο από Πασχάλης — Νοέμβριος 13, 2008 @ 10:49 μμ | Απάντηση

  12. Η ζωή σου παραμένει μία συνηθισμένη, εάν όλα αυτά δεν σου δίδαξαν να βλέπεις.

    Σχόλιο από lazaridis_com — Νοέμβριος 15, 2008 @ 9:05 πμ | Απάντηση

  13. Το ν αλλαζεις την ζωη σου και να ψαχνεσαιαπ το ν αφηνεις τον καιρο να περνα χωρις ενδιαφερον ειναι το μεγαλο βημα για ουσια. Η ζωη ειναι μικρη και μας δινεται μονο μια ευκαιρια! ας την ζησουμε οσο καλυτερα μπορουμε. εγω ημαι τον περισσοτερο καιρο μονη και μερικες φορες ζηλευω αυτη την ρουτινα που αφησες πισω σου, ομως αν επρεπε να εοιλεξω μαλλον παλι την ιδια επιλογη θα εκανα. πολλες φορες στην αρχη ειναι δυσκολα και μοναχικα και γι αυτο χρειαζεται κουραγιο. Σου ευχομαι καλη δυναμη λοιπον.
    Λενε πως ο καρκινος ειναι η εσωτερικευση του θυμου που δεν βγαλαμε… Φιλακια Ντινα

    Σχόλιο από Nτινα Καζανα — Νοέμβριος 28, 2008 @ 8:54 πμ | Απάντηση

  14. Εγώ θα σου τα πω αλλιώς ….
    Έτυχε να κτυπήσει την πόρτα σου ο καρκίνος ….χχμμ!! καλά δε ήξερε…δεν ρώταγε τουλάχιστον; να του πούνε που πας ρε Καραμήτσο!! …χαίρομαι που με την θέλησή σου και για την δίψα για την ζωή ήσουν αυτή που του έδωσες την πόρτα στο χέρι…για αυτό χαίρομαι…που έδωσες να καταλάβει αυτού του ανεπιθύμητου μουσαφίρη τι πάει να πει «έφαγα πόρτα» και χαίρομαι επίσης για ΣΕΝΑ που με τον τρόπο σου δίνεις μαθήματα ζωής… και τέλος ..πάνω απ΄όλα, χαίρομαι που ΣΕ γνώρισα…

    Σχόλιο από Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης — Νοέμβριος 29, 2008 @ 12:55 μμ | Απάντηση

  15. Ασφαλώς και είναι η εσωτερίκευση του θυμού που δεν βγάλαμε, Ντίνα, και ευχαριστώ που μου το έθεσες έτσι!
    βέβαια με την διάγνωση δεν το ‘ξερα – τι ήξερα, μήπως, τότε αλλά με τον καιρό και με το πολύ διάβασμα πάνω σε τέτοια θέματα έμαθα και είδα πράγματα που ο άνθρωπος όντως δεν τα μαθαίνει εάν δεν του χτυπήσει την πόρτα μια δυστυχία!
    μακάρι να τα μαθαίναμε πριν το χτύπημα της πόρτας!
    από την άλλη, πάλι, κάλιο αργά παρά ποτέ – πάντα μ’ ένα μήνυμα έρχεται ο καρκίνος και χαρά σ’ αυτόν που το αντιλήφθηκε και το αντιμετώπησε ανάλογα!

    Σχόλιο από simela — Δεκέμβριος 1, 2008 @ 1:57 μμ | Απάντηση

  16. κι εγώ χάρηκα που σε γνώρισα Κωσταντίνε – άσε τους άλλους τώρα να ψάξουν να βρουν σε ποιά σοκκάκια του ιντερνετ γνωριστήκαμε 😉

    δεν ξέρω τι είδους μαθήματα δίνω!
    μακάρι κάτι να πρόσφερα με τις εμπειρίες μου, το εύχομαι!
    είναι μεγάλο επίτευγμα το να δίνεις!
    όσο δίνεις τόσο παίρνεις!
    χαρά και ευχαρίστηση μου δίνει αυτό το παιχνίδι του δώσε-πάρε….

    Σχόλιο από simela — Δεκέμβριος 1, 2008 @ 2:04 μμ | Απάντηση

  17. Αγαπητη μου χρονια πολλα ,καλα χριστουγεννα,και καλη πρωτοχρονια να εχεις εκει που θα εισαι αυτες τις μερες.Να σου πω και γω αυτα που σου ειπαν οι παραπανω δεν νομιζω οτι θα προσθετα τιποτα καινουργιο μια μονο λεξη ΜΠΡΑΒΟ. Η ζωη συνεχιζεται ο δρομος δυστηχως ειναι ανηφορηκος σφιγγουμε τα δοντια μας και προχωρουμε,καποτε θα φθασουμε στο τερμα αυτου του δρομου τοτε να ειμαστε υπερηφανοι για οτι διαβηκαμε να μην εχουμε μετανιωσει για την πληοψηφεια των αποφασεων μας,αυτα να ειναι μειοψηφεια .Θα ηθελα νβα γραψω πολλα το αφηνω γιοα αλλη φορα οταν θα ειμαι σε ποιο νορμαλ κατασταση .ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΕΡΝΑΣ

    Σχόλιο από ΚΡΥΣΤΑΛΛΗΣ — Δεκέμβριος 23, 2008 @ 8:05 μμ | Απάντηση

  18. Αγαπητή Σιμέλα
    διάβασα τα δυο σου blogs, το παλιό και το καινούργιο, την ιστοσελίδα σου και σου εύχομαι να είσαι πάντα καλά και δημιουργική. Χάρηκα για τον τρόπο που περιγράφεις την Ανθρωποσοφική Ιατρική γιατί στη χώρα μας δεν ακούγονται συχνά τέτοιες πληροφορίες. Ιδιαίτερα ευχαριστήθηκα για τα σχόλιά σου για το Ρυθμικό Μασάζ γιατί είμαι η μόνη θεραπεύτρια στην Ελλάδα που εφαρμόζει τέτοια θεραπεία. Σπούδασα στην Αγγλία, γύρισα το 2004 και έκτοτε δουλεύω με πολύ καλά αποτελέσματα. Ενημερωτικά σου λέω πως σήμερα πια υπάρχει και η δυνατότητα θεραπευτικής ευρυθμίας!
    Να είσαι πάντα καλά!
    Αναστασία

    Σχόλιο από Αναστασία Γαρδέλη — Μαρτίου 12, 2009 @ 7:53 πμ | Απάντηση

  19. ΜΠΡΑΒΟ!!! ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΕΤΣΙ!!!

    Σχόλιο από ΒΙΚΥ — Απρίλιος 3, 2009 @ 7:08 πμ | Απάντηση

  20. Δεν έτυχε αν ξαναβρεθώ στη γειτονιά σου…
    Ανοίγω αγκαλιά, η πρώτη κίνηση, υπόκλιση για τη λεβεντοσύνη σου, για τη στάση ζωής σου, η δεύτερη.

    Είσαι σπουδαίο κορίτσι.

    Σου στέλνω όλη μου την αγάπη, κατακόκκινη ως πασχαλίτσα ανοιξιάτικη!

    Σχόλιο από Καπετάνισσα — Απρίλιος 17, 2009 @ 7:56 πμ | Απάντηση

  21. Μπραβο βρε ΜΑΓΚΙΤΙΣΑ τηs ζωηs!!!
    (εγω τον κουβαλαω μαζιμου και κανουμαι παρεα 4 χρονια)
    Θα στα γραψω σε e-mail

    Σχόλιο από Θοδωρηs — Μαΐου 29, 2009 @ 8:12 μμ | Απάντηση

  22. ΚΡΥΣΤΑΛΛΗ, BIKY, Αναστασία Γαρδέλη (με την τρίτη τα είπαμε και τηλεφωνικά) να είστε καλά και σας υπερευχαριστώ για τα όμορφά σας λόγια που καλά είναι να τα ευχώμαστε σε όλους πριν ακόμα τους παρουσιαστεί κάτι τις…

    Σχόλιο από simela — Ιουνίου 2, 2009 @ 11:57 πμ | Απάντηση

  23. Καπετάνισσα, που το όνομά σου αυτόματα το συνδυδιάζω με το Λεβέντισσα, την αγκαλιά σου την αισθάνθηκα κατάζεστη και ανθρώπινη και την κατακόκκινη, ως πασχαλίτσα ανοιξιάτικη, αγάπη σου αληθινότατη!!!

    υπόκλιση και από μένα για την μεγαλωσύνη σου να δίνεις τόσα πολλά σ’ έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζεις προσωπικά!

    σου εύχομαι οτιδήποτε επιθυμείς στην ζωή σου!

    Σχόλιο από simela — Ιουνίου 2, 2009 @ 12:03 μμ | Απάντηση

  24. Θοδωρή μου φαίνεται ωραία η στάση σου απέναντί του!
    Μ’ άρεσε η λέξη ΠΑΡΕΑ διότι όλοι λίγο πολύ τον έχουμε μέσα μας και καλά είναι να κρατάμε μια καλή παρέα μαζί του παρά να τον κατατρέχουμε και να τον αντιμετωπίζουμε σαν τον χειρότερο εχθρό μας…
    θα χαρώ αν λάβω μειλ σου…

    Σχόλιο από simela — Ιουνίου 2, 2009 @ 12:08 μμ | Απάντηση

  25. Συμέλα,τόσο καιρό,σε διαβάζω κρυφά!
    Τώρα μπορώ να σου συστηθώ.
    Με λένε Ιωάννα και μου αρέσει πολύ να διαβάζω τις απόψεις σου και κομμάτια από την καθημερινή σου ζωή.
    Σ’ευχαριστώ πολύ για αυτά που μοιράζεσαι με τους αναγνώστες σου και με μένα.
    Νοιώθω ευγνωμοσύνη.
    Σου εύχομαι ό,τι καλύτερο!

    Με εκτίμηση: Ιωάννα

    Σχόλιο από ΙΩΑΝΝΑ — Δεκέμβριος 26, 2009 @ 4:00 μμ | Απάντηση

  26. Ιωάννα μάλλον δεν είσαι η μοναδική που με διαβάζει «κρυφά» – αυτά έχει το ιντερνετ και το μπλόγκινγκ και αυτό είναι που έχει και το ενδιαφέρον του…
    μ’ άρεσε όλο σου το σχόλιο αλλά η πρότασή σου «νοιώθω ευγνωμοσύνη» είναι η κορυφή!
    μεγαλείο είναι να αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη και ακόμα πιό μεγαλοσύνη είναι να το λέμε!
    κάπου εκεί υποφέρει ο άνθρωπος: στο να εκφράζεται ελεύθερα δίχως ενδιασμούς και φοβίες μη τον παρεξηγήσουν ή τον θεωρήσουν ευαίσθητο θαρείς και το να είσαι ευαίσθητος είναι αμαρτία για την οποία θα σε κάψει ο θεός!!!!
    σου εύχομαι ό,τι καλύτερο όχι μόνο για το 2010 αλλά για όλα τα επόμενα χρόνια…
    φιλιά από την κρύα αλλά πανέμορφη στοκχόλμη που την αγαπώ σαν να ‘ναι κάποιο πρόσωπο!!!!

    Σχόλιο από simela — Δεκέμβριος 29, 2009 @ 12:00 πμ | Απάντηση

  27. Σ’ευχαριστώ πολύ!
    Χρειάστηκε να περάσουν 38 χρόνια και να μην με νοιάζει τί άποψη θα έχει ο κόσμος για τις δικές μου προσωπικές αλήθειες.
    Οι σημαντικοί μου άνθρωποι με δέχονται όπως είμαι-το ίδιο κι εγώ-με τα καλά και τα άσχημα κι αυτό για μένα είναι το συναίσθημα της ευγνωμοσύνης και της ευχαρίστησης.
    Σ’ευχαριστώ πολύ για τα φιλιά σου Συμέλα!
    Σου στέλνω κι εγώ την αγάπη μου και την εκτίμησή μου,μέσα από την καρδιά μου!

    Σχόλιο από ΙΩΑΝΝΑ — Δεκέμβριος 29, 2009 @ 4:09 μμ | Απάντηση

  28. Επίσης,σου εύχομαι τη νέα χρονιά-και κάθε χρονιά,να κάνεις πράξη τα όνειρά σου και να πραγματώνεις το δυναμικό σου!

    Σχόλιο από ΙΩΑΝΝΑ — Δεκέμβριος 29, 2009 @ 4:11 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: