ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ

Αύγουστος 8, 2011

Βρε, πού καταλήγεις απόβλεπτα!!!

Filed under: Uncategorized — simela @ 9:27 πμ

Μου έλειψε η ελληνική γραμματοσειρά στο λαπτοπ μου! Κάτι είχα κάνει (αγράμματη στην τεχνολογία, εγώ) και εξαφανίστηκαν… κι ήθελα να γράψω γι αυτό το θέμα μα στα greeklish δεν το μπορώ! Και χθες βράδυ με βοήθησε ο φίλος μου, ο Jonas, και στο skype online μου έγραφε αυτός τις οδηγίες κι έτσι κατάφερα να την επαναφέρω! Και τον υπέρευχαριστώ γι αυτό!!!

Τις προάλλες που απρόβλεπτα κατέληγα εδώ κι εκεί, για να ξενοκοιμάμαι κι εδώ κι εκεί, κατέληξα μια μέρα και σε έναν μπαξέ με κάτι τουρκοπούλες να κάνουν εκείνο το ψωμί που έκαναν κι οι γυναίκες του χωριού μου κατά το τέλος του καλοκαιριού! Όταν οι δουλειές με τα καπνά έφταναν προς το τέλος μαζεύονταν κάποιες γυναίκες και στη αυλή μιας από αυτές, δούλευαν (η κάθε μια στο πόστο της) κι έκαναν τους λεγόμενους γιοχάδες, την λεγόμενη μακαρίνα, το λεγόμενο υβριστό κι άλλα ποντιακά παράγωγα για να κάνουν τους χειμώνες τα λαχταριστά ποντιακά εδέσματα από τα απλά υλικά αλεύρι, νερό και αλάτι!!!
ΑΛΕΥΡΙ, ΑΛΑΤΙ ΚΑΙ ΝΕΡΟ!!!! Μη ξεχνάμε ότι με αυτά τα βασικά υλικά μπορούμε να επιζήσουμε… αλλά είναι άλλο θέμα αυτό!!!

Βρέθηκα τώρα σε παρόμοια κατάσταση με πρωταγωνίστριες τις τουρκάλες, κι όχι τις πόντιες, και με τοποθεσία την Στοκχόλμη κι όχι το χωριό μου, το Καλοχώρι Σερρών! Πόσο μοιάζουν όλα; Και πόσο διαφέρουν ταυτόχρονα!!!

 

 

 

 

 

 

Αυτά τα συγκεκριμένα δεν τα έκαναν οι Καλοχωρίτισσες! Αυτές, εδώ, άνοιγαν το φύλο αρκετά, έβαζαν μέσα τυρί ή αυγό ή σαλατικά και το έψηναν για να φάνε οι επισκέπτες τους που ήταν και θεατές της κατάστασης! Και ήμασταν και πολλοί! Μικροί μεγάλοι, συνολικά ήμασταν γύρω στους 15-20…

 

 

 

 

 

 

Αυτό το πράμα, σαν σόμπα, κάτι, που τρώει ξύλα για να κάνει την δουλειά, το φόρτωσαν κάποτε σε αμάξι και το έφεραν από την Τουρκία! Το έστησαν στον μπαξέ τους, λίγο έξω από την Στοκχόλμη, στην Hjulsta, για όσους ξέρουν από Στοκχόλμη, και κάθε τόσο, όταν βοηθά ο καιρός, μαζεύονται μερικές και κάνουν την διαδικασία κάνοντας ακόμα και το ζυμάρι τους (το ξαναλέω, από αλεύρι, αλάτι και νερό) εκεί, στον μπαξέ!

Οι πόντιες στο Καλοχώρι Σερρών δεν τα έψηναν πάνω σε τέτοια σόμπα αλλά πάνω σε κάτι διαφορετικό και πιο μικρό από αυτό εδώ!
Κι εγώ προσωπικά ποτέ, τότε, δεν ασχολήθηκα με την διαδικασία αυτή αλλά τις έβλεπα και απλά θυμάμαι τις κινήσεις τους και τώρα που έπιασα να ψήσω ένα γιουφκά (όπως το λεν αυτές – γιοχά το λέμε οι πόντιοι) δεν τα κατάφερα τόσο καλά και τ’ άφησα να ξεραθεί περισσότερο αλλά και τι μ’ αυτό; Τρώγεται και ξερό – κατάξερο! Άλλωστε ξερά – κατάξερα τα έκαναν οι πόντιες και τον χειμώνα τα έβρεχαν λίγο και τα έβαζαν στο τηγάνι, σε λάδι, με λίγο τυρί, κι έκαναν το λεγόμενο περέκ που το θεωρούσαμε και γιορτινό φαγητό!
Αυτές, όμως, το ψήνουν ελάχιστα για να μην ξεραθεί και το τρων σαν κανονικό ψωμί!

Υπάρχουν ομοιότητες αλλά και διαφορές, όπως είπα και πριν! Και οι ονομασίες και η διαδικασίες μοιάζουν μα δεν είναι ακριβώς οι ίδιες…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι τρεις τους in action! Όπως και οι δικές μας, η καθεμιά στο πόσο της, η μια άνοιγε το φύλο μέχρι το μισό του μέγεθος για να το αναλάβει η επόμενη και να το ανοίξει πέρα ως πέρα!!!! Και η τρίτη, στη σειρά, να το ψήσει! Κι αυτό γίνεται με σβελτάδα και μεθοδικότητα ναι μεν για να προλάβουν να κάνουν όσο το δυνατόν περισσότερα αλλά περισσότερο για να μην χάνονται τα ξύλα που θα καίνε τζάμπα αν η σόμπα δεν ψήνει συνεχώς!
Και η υπόθεση των ξύλων δεν είναι εύκολη όπως δεν ήταν και στο χωριό μου που θυμάμαι την μάνα μου να κουβαλά μονίμως από τα ρέματα!
Έτσι κι αυτές μαζεύουν τα χαμένα δενδράκια και χαμόκλαδα από τα δάση και τα κουβαλούν στον μπαξέ αλλά πολλές φορές αγοράζουν κιόλας ή χαλάν κάποιο παλιό έπιπλο και το καίνε! Ανακύκλωση! Καλό! Μακάρι όλοι να ξαναχρησιμοποιήσουν τα παλιά και αχρείαστα αλλά άλλο θέμα αυτό, πάλι!

Τα 3 μπουρέκια ψήνονται και μαζί με το υπέροχο και δυνατό τους τσάι (που, δυστυχώς, ξέχασα να φωτογραφήσω) την καταβρήκα με το αλλιώτικο εκείνο γεύμα!

 

 

 

 

 

 

 

Δεν την καταβρήκα μόνο εγώ με την διαφορετικότητα της ημέρας εκείνης (πού να τα ‘βλεπα αυτά αν δεν κατέληγα εκεί;) αλλά και τα μικράκια της παρέας την καταβρήκαν το καθένα με την «χλαού», όπως λέγαμε/λέμε στα ποντιακά τον πλάστη, και με τον τρόπο τους να παίζουν και να μιμούνται τους μεγάλους!!! Όπως ακριβώς κάναμε κι εμείς στο Καλοχώρι Σερρών!

Δυστυχώς δεν ήρθε στα χέρια μου φωτογραφία που ανοίγω κι εγώ φύλλο! Δεν είμαι η σβέλτα όπως είναι αυτές αλλά…
Άλλωστε πολύ πρόσφατα έμαθα να ανοίγω φύλλο για να κάνω, στο εξής, πίτες με φύλλο και να αποφεύγω τις πίτες σφολιάτα με τα κιλά βούτυρο που χρειάζονται!

Advertisements

4 Σχόλια »

  1. ειδαμε και την τουρκικη κρεπα αχαχαχα… Σαν ελληνιδα θα ησουν φανταζομαι η επισημη καλεσμενη!

    Σχόλιο από antii — Αύγουστος 8, 2011 @ 12:43 μμ | Απάντηση

    • η γυναίκα με τον μπαξέ είναι η πεθερά του βαφτισιμιού μου η οποία (32 ετών τώρα) έχει παντρευτεί με ένα καλό παιδί τούρκικης καταγωγής κι έτσι γίναμε ένα είδος συγγένειας! εγώ ζήτησα να την επισκεφτώ στον μπαξέ και μαζί μου ήρθαν κι όλοι οι άλλοι και γίναμε πολλοί! ναι, ναι, τις προάλλες έγραψα για την γαλλική κρέπα στην, ουψάλα, και τώρα για την τουρκική αν και κρέπα δεν θα το ‘λεγα… είπαμε, αντιι, έχουμε γίνει μουλτικουλτι και την βρίσκω πολύ έτσι!!

      Σχόλιο από simela — Αύγουστος 14, 2011 @ 8:47 πμ | Απάντηση

  2. ότι γίνετε και προσφέρετε με αγάπη δεν μπορεί παρά να είναι ωραίο. Ακόμα περισσότερο όταν αυτό έχει γεύσεις, αρώματα και εικόνες που μας θυμίζουν οικίες καταστάσεις, όμορφα χρόνια και ζεστασιά. Δεν υπάρχει εθνική διαφορά στην χαρά και την φιλοξενία…

    Σχόλιο από vassiliostales — Αύγουστος 10, 2011 @ 12:26 μμ | Απάντηση

    • έτσι ακριβώς βασίλη! όχι, δεν θα ήθελα η χαρά και η φιλοξενία να συνδέονται με εθνικές διαφορές! δεν θέλω να συνδέονται με έθνος, γενικά, διότι όπου «έθνος» και προβλήματα λόγω παρελθόντος και ιστορικών γεγονότων! όχι, δεν θα θελα να επιτρέψω τα ιστορικά γεγονότα (για τα οποία ούτε οι συγκεκριμένοι ούτε εγώ ευθυνόμαστε) να επηρεάσουν την καλοσύνη που και αυτοί και εγώ έχουμε και που τρέφουμε και δείχνουμε μεταξύ μας! όποιος επιτρέπει το παρελθόν και την ιστορία, με τα γεγονότα της, να επηρεάζει το ΤΩΡΑ του έχει χάσει πολλά αγαθά στην ζωή! αυτό μόνο έχω να πω και ο νοών νοήτω! φιλάκια βασίλημ!

      Σχόλιο από simela — Αύγουστος 14, 2011 @ 8:55 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: