ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ

Ιανουαρίου 23, 2011

Εμπιστεύσου να σ’ εμπιστευτούν!

Filed under: Uncategorized — simela @ 1:06 μμ

«Μα πώς δέχεσαι αιτήσεις φιλίας από άγνωστους στο Facebook…. δε φοβάσαι;» ρώταγε προχθές μια φίλη μου…
Τι να φοβάμαι, δηλαδή, δεν κατάλαβα! Αν είναι να δεχόμαστε την φιλία μόνο από γνωστούς πού είναι, τότε, η μαγεία και το ενδιαφέρον του φέις;
Είναι σα να βγαίνεις έξω και να μιλάς μόνο με την παρέα σου αποκλείοντας όλους τους άλλους κάτι που, προσωπικά, ποτέ δεν έκανα ούτε και κάνω τις ελάχιστες, πλέον, φορές που βγαίνω έξω! Διότι αν είναι να συναναστραφώ μόνο με την παρέα μου καθόμαστε και στο σπίτι…

Παλιά, στην αρχή του φαινόμενου facebook, έψαχνα κι εγώ και καλούσα για φιλίες μα γρήγορα σταμάτησα το άθλημα κι άφησα να ‘ρχονται όποιοι θέλουν κι όποτε θέλουν, κι όλες τις αιτήσεις φιλίας τις δέχομαι!
Με άλλους μιλώ με άλλους όχι – δεν έχω ιδέα πόσοι και ποιοι διαβάζουν τα στάτους μου, εκτός απ’ αυτούς που ή πατάν το λάικ ή σχολιάζουν!
Μα όπως και να ‘ναι είναι ωραία!

Αν δεν μάθεις να μη φοβάσαι τον άλλον, αν δεν μάθεις να δέχεσαι οποιονδήποτε, όποιος και όπως και να ‘ναι, αν δεν μάθεις να χαμογελάς στον άλλον, αν δεν μάθεις να εμπιστεύεσαι τον άλλον, αν δεν μάθεις αυτό το στιλ να το κάνεις και τρόπο ζωής να ξέρεις ότι το «κακό» πάντα σε σένα θα ‘ρχεται!
Είναι ο νόμος της Φύσης! Εκπέμπεις φόβο και ανασφάλεια σου ‘ρχονται τα «κακά»! Εκπέμπεις εμπιστοσύνη και φιλικότητα κακό δεν πρόκειται να σου συμβεί! Αλλά και να σου συμβεί θα το αποδεχτείς και θα το δεις από την θετική του πλευρά επομένως «κακό» δεν θα ‘ναι!

Καθόμουν μια μέρα στο τρένο κι ήρθαν και κάθισαν δίπλα μου δυο τύποι που άλλος αν ήταν στην θέση μου θα σηκωνόταν και θα την άλλαζε – Και μόνο που σηκώνεσαι να φύγεις από κοντά τους έχεις, ήδη, δείξει τον κακό σου εαυτό μαζί και την αρνητικότητα σου!
Εγώ συνέχιζα να κάθομαι και να αφήνω τον κουρασμένο, εκείνη τη μέρα, εαυτό μου να λαγοκοιμάται με την έννοια, ωστόσο, μη χάσω την στάση μου και καταλήξω στο τέρμα…

Όταν, λίγο πριν την στάση, ξύπνησα κι ετοιμαζόμουν να φύγω μου είπε ο ένας «δεν έχω δει τόσο χαλαρό και ήρεμο άνθρωπο… κοιμόσουν σαν ένα άκακο κι αθώο παιδάκι κι αυτό με συγκίνησε πολύ…»

Με το που συνέχισα να κάθομαι δίπλα τους και να λαγοκοιμάμαι τους έδωσα το μήνυμα ότι δεν τους φοβάμαι κι ότι τους θεωρώ «κανονικούς» ανθρώπους κι αυτό με την σειρά του τους έδωσε την χαρά και την ευτυχία της αποδοχής από την κοινωνία – Γι αυτούς εκείνη την ώρα ήμουν η κοινωνία που διαφορετικά τους κατατρέχει και τους αποφεύγει επειδή είναι «απροσάρμοστα’ ντυμένοι και με «ασυνήθιστη» συμπεριφορά…
Στην μικρή κουβεντούλα που πιάσαμε, μέχρι να κατέβω, πρόλαβα επί πλέον ν’ αντιληφθώ και το ανθρώπινο ποιόν της προσωπικότητας τους!!!

Εμπιστεύσου να σ’ εμπιστευτούν!
Αυτό μόνο έχω να πω και το λέω με όλη μου την καρδιά!

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Κι εγώ εμπιστεύομαι τους ανθρώπους, παρ όλο που πολλές φορές το έχω πληρώσει, αλλά και πολλές φορές το έχω χαρεί! και μ αρέσει να κάνω καινούριους φίλους, και στο facebook, γιατί είναι ωραίο να βλέπω πως αντιλαμβάνονται διαφορετικοί άνθρωποι τις ίδιες καταστάσεις, αλλά και πως υπάρχουν και άλλες καταστάσεις που δεν τις είχα φανταστεί!!

    Σχόλιο από λενα — Ιανουαρίου 23, 2011 @ 7:21 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: