ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ

Απρίλιος 10, 2010

Αναχώρηση…

Filed under: Uncategorized — simela @ 10:40 μμ

Την τελευταία νύχτα στο Dubrovnik, αφού αφήσαμε πίσω μας την πόλη Budva με την όμορφη παρέα της προηγούμενης βραδιάς, το ρίξαμε στο ότι προκύψει, όπως, άλλωστε, κάναμε και τις άλλες μέρες…

Έξω ακριβώς από την παλιά πόλη, στο λεγόμενο Pile (πύλη), το ρίξαμε στον χορό και στο τραγούδι και μας είδε ένας κύριος έτσι, στα χάι που ήμασταν, και μας πρότεινε να σταθούμε για φωτογράφιση εδώ:

Είναι ένα κάτι σαν έργο τέχνης που βρίσκεται εκεί, στην πύλη, και είναι έτσι κατασκευασμένο που αν σταθείς με τον τρόπο που μας έδειξε ο κύριος φαίνεσαι όπως φαινόμαστε εμείς…
Αστείο μας φάνηκε και το διασκεδάσαμε για λίγη ώρα αλλά συνεχίσαμε προς το άγνωστο και στον δρόμο συναντήσαμε μια χαρούμενη παρέα, ενώσαμε και τις δικές μας χαρές και μπήκαμε για ποτό και χορό εδώ:

Δεν θυμάμαι τα ονόματα ούτε της ευχάριστης αυτής κοπέλας ούτε το καβαλιέρου με τον ιδιαίτερο συνδυασμό (με μάνα από Σιριλάνκα, με πατέρα από Νορβηγία και με διαμονή στο Ντουμπρόβνικ) αλλά εκπλαγήκαμε με τον πολυπολιτισμικό κόσμο που βλέπεις παντού και πάντα! Η βραδιά τελείωσε νωρίς λόγω ταξιδιού για επιστροφή στην Στοκχόλμη κι αφήσαμε έτσι το όμορφο Dubrovnik πίσω νωρίς την επομένη

Αυτά τα λίγα από το εβδομαδιαίο μας ταξίδι στην Κροατία και Μοντενέγκρο όπου η φίλη μου, Λίνα, μόλις έβρισκε ευκαιρία ρωτούσε τα του εμφύλιου πολέμου δίχως να ‘ναι πάντα πρόθυμοι όλοι να το συζητούν και να θυμούνται τα δεινά που πέρασαν!

Άλλωστε, πολύ καλά είπε και ο Bosco, στο χωριό Kotor, άλλοι έχασαν κι άλλοι επωφελήθηκαν από εκείνο τον πόλεμο κι αν τα φιλοσοφήσουμε αλλιώς τίποτε δεν επιφέρει ΜΟΝΟΝ κακό! Υπάρχει λόγος για το κάθε τι που συμβαίνει και αν κάποιος είναι ρυθμισμένος να βλέπει την αρνητική μόνο πλευρά ποτέ δεν καταφέρνει να δει και την άλλη! Και πάντα υπάρχει και η ΑΛΛΗ πλευρά αρκεί να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε και να αμφισβητούμε κάπως αυτά που διαβάζουμε και αυτά που βλέπουμε στο χαζοκούτι του σαλονιού μας!

Άλλωστε, όπως πάντα αναρωτιέμαι, τι κερδίζουμε με το να λυπόμαστε και να πονάμε για κάτι που ήδη έχει περάσει κι έγινε παρελθόν; Μήπως πιστεύουμε ότι με το να το συζητάμε συνεχώς και να το αναπαράγουμε θα αλλάξει και θα γίνει πιο χαρούμενο και πιο στα μέτρα μας;
Ή τι κερδίζουμε με το να ανησυχούμε και να προβληματιζόμαστε για το μέλλον που δεν ξέρουμε καν αν υπάρχει;
Πώς, λοιπόν, είναι δυνατόν να ζούμε το παρόν με γαλήνη και ηρεμία αν συνεχώς αναλογιζόμαστε το πονεμένο παρελθόν και το αβέβαιο μέλλον;

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: