ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ

Απρίλιος 9, 2010

BUDVA – ΜΟΝΤΕΝΕΓΡΟ!

Filed under: Uncategorized — simela @ 4:06 μμ

Για να σοβαρευτούμε, λοιπόν, με λεωφορείο συνεχίσαμε τις περιπέτειές μας, και με ευχάριστους οδηγούς και συνοδηγούς, φτάσαμε σε μισή ώρα από το Kotor στο Budva, στο νότιο Montenegro…

… και με τον καλοκαιρινό καιρό χυθήκαμε αμέσως στις παραλίες της Αδριατικής θάλασσας όπου βρήκαμε την ομορφόστηθη κυρία που θαρρείς και συμμετείχε κι αυτή στους πολέμους και της κάρφωσαν μια σφαίρα στο λαιμό… με τη Λίνα να μη κρατιέται με τίποτα και να θέλει να είναι η πρώτη που για 40 λεπτά να κολυμπά σαν δελφίνι στην θάλασσά τους… και με τον τύπο στην παραλία να ψάχνει οτιδήποτε μέταλλο που κάνει το μηχανηματάκι του εκείνο να σφυρίζει! Φασούλι φασούλι γεμίζει το σακούλι, το πάει ο τύπος, και εκτός από τα 5 ευρουλάκια που είχε μαζέψει τη μέρα εκείνη μας έδειξε κι έναν ολόχρυσο και βαρβάτο σταυρό με αλυσίδα που είχε βρει παλιά και το φορούσε…

Η παλιά πόλη τους μου άρεσε πιο πολύ ακόμα κι από την παλιά πόλη του Dubrovnik! Για του Kotor, είπαμε, χρειάζεται πολύ ανακαίνιση ακόμα για να φτάσει στο στάδιο που βρίσκονται του Budva και του Dubrovnik αν και παντού συναντούσαμε ανθρώπους που ασχολούνται με κατασκευαστικές…

Και στην βραδινή εξόρμηση καταλήξαμε κάπου που λέγεται κάτι σαν Sparti! Ε, το βρήκαμε ελληνικό το όνομα, το προτιμήσαμε, και βρήκαμε εκεί την παρέα με τον… «γαμπρό» ο οποίος έχει πολλές σχέσεις με την Ελλάδα και συχνά πυκνά κατεβαίνει και στην γλυφάδα όπου έχει και διαμέρισμα…
(Στην πρώτη φωτογραφία, στην μοναδική που ήμαστε ολόκληρη η παρέα εκείνης της βραδιάς, η Λίνα δυστυχώς κρύβεται πίσω από τον «γαμπρό» – όσο για την τρίτη φωτογραφία είναι το επόμενο μέρος/ντίσκο όπου καταλήξαμε….)

«Why dont you join us = γιατί δεν έρχεστε στην παρέα μας» ρώτησε η κοπελιά στην παρέα δίπλα, αφού πρώτα παίχτηκε λίγο «βλέφαρο» με ένα από τ’ αρσενικά εκεί, κι άντε μετά να κάτσουμε μαζί τους, να κάνουμε τις συστάσεις μας, να κάνει τον διερμηνέα η Αδριάνα (η κοπέλα) αφού κανένας καβαλιέρος δεν μιλούσε αγγλικά, να δούμε και τα προσπέκτους του «γαμπρού» με τα τρία μεγαθήρια με διαμερίσματα πολυτελείας, που αυτή την στιγμή κατασκευάζει στην παραλία της πόλης!
Να πιάσουμε θέματα για μπίζνες, για δυνατότητες ανάπτυξης της πόλης, και της χώρας τους, αφού και οι τρεις τους ασχολούνταν με αυτί το είδος, να συζητάμε για δυνατότητες πελατών από την σκανδιναβία και από την ελλάδα, όχι μόνον σαν τουρίστες αλλά και σαν πελάτες της εταιρίας Tre Canne, για αγορά πολυτελούς διαμερίσματος… γιατί μωρέ πέφτω συνεχώς σε μπίζνεσμεν και μπίζνες; δεν θέλω μπίζνες, είπαμε… δεν θέλω στρες…  ηρεμία μόνον θέλω… τουλάχιστον για την ώρα…

Φύγαμε από εκεί για το Carden Caffe, η δεύτερη μας στάση…
Καρφί τα βλέμματα των καβαλιέρων… φρέσκα και τολμηρά και τα των νεαρών, στην διπλανή παρέα, που τόλμησαν να ρωτήσουν τους κοτζάμ δίμετρους καβαλιέρους μου ποια είμαι (και ν’ απαντά ο ένας δίμετρος ότι είμαι η γυναίκα του… για να πάψει ο μάγκας να φλερτάρει – αυτό το ‘μαθα αργότερα διότι υπάρχει και συνέχεια…) κεράσματα από τον προηγούμενο δήμαρχο της πόλης (αυτός ο χαρούμενος με τα λευκά) κι άλλα κεράσματα από ιδιοκτήτες κλπ., κι εγώ να μεθώ και να ζαλίζομαι απ τα σκηνικά και τις καταστάσεις…

Και στην δεύτερη στάση, δεν ξέρω εκείνη πώς λέγονταν αφού ήμουν ήδη στα… χάι μου και ποιος νοιάζεται για ονόματα των ντίσκο που είχα να πάω σε τέτοια δεν ξέρω πόσα χρόνια…
Κι άλλα ποτά εκεί, κι άλλα τσιγάρα με τον καπνό να ποτίζει και σάρκα και οστά και ρουχισμό, κι άλλα κεράσματα από διάφορους, κι άλλοι μοντενέγριοι (πώς λέγονται αυτοί;) να διασκεδάζουν και να φωνάζουν, κι άλλα μεθυστικά και φονικά βλέμματα… όλα αυτά, κι άλλα πολλά, μαζί μ’ εκείνα τα ντεσιμπέλ που δεν τ’ αντέχω μ’ έκαναν πια να θέλω να φύγω… να πάω για νάνι….

Σιγά μη μας πάνε οι δίμετροι για ύπνο…
Κατά τις 4 το πρωί αντί για πατσά, που τρων οι έλληνες, καταλήξαμε να τρώμε αυτά εδώ, κι όχι μόνο, εκ των οποίων μόνον το ένα τρίτο είχε φαγωθεί (Εδώ το ψωμί το ‘χαν ψήσει λίγο, κάτι που δεν είχα δει αλλού – Μήπως, όπως και στην Ελλάδα, πρέπει να ‘σαι ντόπιος, κι όχι κάνας βλάκας τουρίστας, για να σε σερβίρουν καλύτερα;)
Ο νεοπλουτισμός και το υπερβολικό χουβαρνταλίκι είναι, βλέπετε, και δικό τους χαρακτηριστικό κι όχι μόνο των ελλήνων!

Κι επιτέλους μας άφησαν μετά στο σπίτι αλλά μέχρι εκείνη την ώρα εγώ είχα συνέλθει από το ποτό και θα μπορούσα άνετα να πάω και μέχρι την… γλυφάδα για μπουζούκια! Κι αν τους το ‘λεγα αναμφισβήτητα θα μας πήγαιναν σε μπαρ, κάπου εκεί κοντά, όπου τραγουδούσαν δικά τους και ποιος ξέρει πώς θα ξεμπερδεύαμε…κι είχαμε και ταξίδι την επόμενη μέρα!

Αυτά… γι αυτούς που στο προηγούμενο ποστ αναρωτήθηκαν τι τρέχει…
Βγαίνει τώρα το πρώτο ταψί με το δικό μου, το ευλογημένο ψωμί, και πάω να φάω ζεστό-ζεστό με το βούτυρο πάνω να λιώνει και να στάζει… Ορίστε να φάμε 😉

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: