ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ

Φεβρουαρίου 28, 2010

«Χιονατερές» & Τσιπούρες

Filed under: Uncategorized — simela @ 3:16 μμ

Δεν αποσκοπούσα να σταματήσω ούτε ένα λεπτό (ούτε καν για φωτογράφηση) στο χθεσινό μου βάδισμα που ξέρω ότι σε καλοκαιρινές συνθήκες κρατά μια ώρα αλλά δεν ξέρω σε χειμερινές (με χιόνια, πάγους, γλίστρες κλπ.) τι γίνεται και ήθελα από περιέργεια να το δω κι αυτό!
Ήθελα να φτάσω νωρίς να ζυμώσω να κάμω και λίγα ψωμάκια στα παιδιά της ανιψιάς μου, Όλγας, η οποία έκτακτα κατέβηκε για τον απρόοπτο χαμό της μάνας της και ξαδέρφης μου Κλεώνας!

Σε κάποιο σημείο προσπέρασα μια κυρία που πήγαινε με ταχύτητα χελώνας κι έφτασα αμέσως μετά στο σημείο αυτό που δεν γινόταν να μην φωτογραφίσω:

Το σκεπασμένο αμάξι στην τρίτη φωτογραφία το βλέπετε, έτσι;!
Πώς έχετε εσείς τις χωματερές έτσι έχουμε εμείς αυτό τον καιρό τις «χιονατερές», ας πούμε!
Και πρόσφατα συζητούσαμε με την Όλγα το θέμα: πού στην  ευχή το πάνε τόσο χιόνι αφού τα ειδικά αμάξια όταν καθαρίζουν τους δρόμους στις άκρες  δεν γίνεται πλέον να το πετάξουν καθότι οι άκρες έχουν ήδη γίνει πελώριοι τοίχοι κι άλλο χιόνι δεν χωρά εκεί! Ούτε για παρκάρισμα βολεύουν πλέον οι άκρες όπως φαίνεται και στην φωτό…

Φωτογραφίζοντας αυτά πέρασε η κυρία που πριν λίγο την προσπέρασα εγώ!
Μα την ξανάφτασα και προσπερνώντας την πάλι σηκώνω το μεγάλο μου δάχτυλό και με την ματιά μου (ξέρετε, εκείνη που πολύ λίγους λαούς διακρίνει) τις έδειξα πόσο ΣΟΥΠΕΡ γυναίκες ήμαστε που ούτε οι πάγοι μας φοβίζουν ούτε οι γλίστρες ούτε τα κρύα αλλά που παρ’ όλες τις καιρικές συνθήκες βγαίνουμε και περπατάμε…

«Ναι, ναι αλλά εσύ σαν σίφουνας τρέχεις και με περνάς» έκανε την παρατήρησή της αυτή με κάποια πικρία, θα έλεγα, στην φωνή!
Κι ενώ ήθελα τώρα να φύγω ακόμα πιο γρήγορα για τους δικούς μου έκοψα ταχύτητα και από «πέμπτη» κατέβηκα στην «δευτέρα» για να την κάνω λίγη παρέα και να πάω κι εγώ σαν την χελώνα… και είπαμε πολλά περπατώντας έτσι γύρω στα 20 λεπτά!
Θαύμαζε τα ειδικά καρφιά στα παπούτσια μου διότι αυτή πονά σ’ όλο της το κορμί, λέει, επειδή περπατώντας ζορίζεται μη πέσει και τεντώνει μυς, αδένες κλπ…

Και αφού σε κάποιο σημείο χώρισαν οι δρόμοι μας κι έγινα πάλι σίφουνας συνάντησα μια άλλη κυρία, με το σκυλάκι της βόλτα, να με κοιτάζει τόσο έντονα που αυθόρμητα την ρώτησα τι τρέχει (με χαμόγελο αυτό διότι τέτοιες ερωτήσεις ακόμα και πόλεμο μπορούν να ξεκινήσουν)
«Μα τι έξυπνο αυτό στα παπούτσια σου…να μη γλιστράς…» είπε κι αυτή κι απόρησα σε τι είδους ανθρώπους έπεσα αφού από σκανδιναβούς το έμαθα εγώ αυτό το κόλπο!
«Να πάρεις κι εσύ… να πάρεις να βγαίνεις με το σκυλάκι σου… στο φαρμακείο τα πουλάνε..» τις διευκόλυνα εγώ κι έφυγα για να μην παρασειρθώ και αρχίσουμε να συζητάμε και γι άλλα θέματα…

Και με φρέσκα ψωμιά, με τυροπιτάκια, με σαλάτες, με αναποφλοίωτο ρύζι και με τσιπούρες (σε συνταγή της ξαδέρφης μου Κλέωνας που ένα μήνα πριν τον χαμό της στην Καστανούσα Σερρών μου το μαγείρεψε) φάγαμε το γεύμα μας χθες και υπερευχαριστήθηκα ψάρι! Ελληνικό, κιόλας, όπως είπε ο γαμπρός μου ο Πέτρος που τ’ αγόρασε σε κάποιο μαγαζί της Στοκχόλμης…

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: