ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ

Φεβρουαρίου 25, 2010

Νηνεμία…

Filed under: Uncategorized — simela @ 7:43 μμ

Νηνεμία! Δεν κουνιέται φύλλο… ακόμα και η έμπνευση κάνει τις διακοπές της!

Είχα να πάρω τσιγάρα από τότε που ήμουν Ελλάδα – από τις 25 Ιανουαρίου που επέστρεψα από την Ελλάδα όπου ήμουν για τον πρόσφατο χαμό του (νούμερο 2 στην σειρά) αδελφού μου!
Χθες περπάτησα καμιά ώρα και προς την επιστροφή για το σπίτι μπήκα σε σούπερ μάρκετ και πήρα ένα πακέτο τσιγάρα (Prince κι όχι Marlboro που συνήθως παίρνω) και ένα γλυκό!
Αισθάνθηκα την ανάγκη, ή επιθυμία, να φάω γλυκό (που διαφορετικά πολύ σπάνια τρώω) να πιω καφέ και να καπνίσω!
Και αργότερα που ετοίμασα το γεύμα έπιασα και την φιάλη με το τσίπουρο (ναι, ναι είχα κι άλλη φιάλη) κι έτρωγα κι έπινα και κάθε τόσο έβγαινα στο μπαλκόνι και κάπνιζα!
Και κάπου μέσα στην ζαλάδα ήρθαν και η Κλεωνίκη (Κλεώνα) και ο Πολυχρόνης και γίναμε 3!
Η ξαδερφούλα μου που την Κυριακή, στα καλά καθούμενα, της έσπασε μια αρτηρία στον εγκέφαλο και με την αιμορραγία που έπαθε έμεινε ακαριαία και ο αδελφός μου που το συκώτι του έπαψε να συνεργάζεται και τον έστειλε στην άλλη πλευρά!

Και τα λέγαμε με τις ώρες… μια κλαίγαμε, μια γελούσαμε…μια μαλώναμε, μια αγκαλιαζόμασταν… κι ήρθε κι έγινε μεσάνυχτα και με το κεφάλι τύμπανο και με το στόμα τσαρούχι όρμισα κατευθείαν στο κρεβάτι μη πέσω κάπου καθ οδόν (σε κανέναν διάδρομο ή μπας και μπλεχτώ σε κανένα χαλί) και χώθηκα στο λευκό μου κρεβάτι με τη μόνη σιγουριά ότι το πρωί θα μ’ έβρισκε με ημικρανίες! Και με βρήκε… αλλά συνήλθα και δεν βρίσκομαι σε τριήμερες ή πενθήμερες περιπέτειες…

Χρειάζομαι να δουλέψω κι άλλο…  να μάθω να αντιμετωπίζω τους χαμούς με περισσότερη ψυχραιμία αν και με την μέχρι τώρα αντιμετώπιση της κατάστασης είμαι λίαν ευχαριστημένη!
Βρισκόμαστε, ωστόσο, στην εποχή των απωλειών κι έχουμε δρόμο μακρύ να διανύσουμε… κι ήμαστε πολλοί!
Θεέ μου τι πολλοί ήμαστε και μέχρι τώρα όλα καλά! Μεγάλο αγαθό η πολυτεκνία των γονέων μου αλλά μέχρι τώρα το αγαθό! Από τώρα που αρχίζουν τα δύσκολα δεν ξέρω αν θα το ονόμαζα αγαθό το να ήμαστε 13 αδέλφια και δεν ξέρω πόσα ξαδέρφια και συγγενείς!

Advertisements

5 Σχόλια »

  1. …..-Ποιος ειναι ο δυνατος…ρωτησε ξαφνικα το δεντρο.-Αυτος που περπατα μεσα στη νυχτα μονος του.Κι ομως,φοβαται τοσο το σκοταδι.Αυτος που περιμενει στην πλαγια τους λυκους.Κι ας τρεμει σαν το λαγο ακουγοντας τα ουρλιαχτα τους.Αυτος που γλιστραει, που γονατιζει, που γεμιζει λασπες.Που χωνεται στο θολο ποταμι ως το λαιμο.Και μια στιγμη, μεσα σ’ αυτο το χαλασμο,απλωνει τα παγωμενα χερια του, κοβει κιτρινες μαργαριτες και στολιζει τα μαλλια του. Αυτος ειναι ο δυνατος…Κρατα τις αναμνησεις σου και προχωρα…Μια ομορφη μερα σου ευχομαι….ΚΑΛΗΜΕΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ…….Τα ζουμπουλια ανθησαν στον κηπο….Μαζι με την καλημερα μου, σου στελνω ‘νοερα’ μερικα…. Παω να ρουφηξω λιγο απο τον πρωινο καφε μου….Να προσεχεις τον εαυτο σου…

    Σχόλιο από ΡΟΥΛΑ — Φεβρουαρίου 26, 2010 @ 8:54 πμ | Απάντηση

  2. Αν βαλεις την λεξη ‘παραμυθας΄, θα σε βγαλει στο blog του…θα ηθελα να διαβασεις την τελευταια του αναρτηση…

    Σχόλιο από ΡΟΥΛΑ — Φεβρουαρίου 26, 2010 @ 11:30 πμ | Απάντηση

  3. Συμέλα μου,λυπάμαι για τους μαζικούς αποχωρισμούς στην ζωή σου κι αν σε παρηγορεί αυτό,σε καταλαβαίνω γιατί έχω χάσει κι εγώ πολύ κοντινούς μου ανθρώπους.
    Ανησυχώ κι εγώ για το πόσους άλλους αποχωρισμούς θα βιώσω ακόμη και νοιώθοντας και την δική μου καθημερινή φθορά αισθάνομαι την οδύνη των άλλων για τον δικό μου χαμό-όταν έρθει η ώρα μου.
    Απ’όσο καταλαβαίνω γύρω μου δεν είναι το ευκολότερο πράγμα για έναν άνθρωπο να μπορεί να δέχεται άνετα τον θάνατο-εγώ δεν γνωρίζω κάποιον-και όλους μας φοβίζει αυτή η κατάσταση και πολλοί από εμάς,κάνουμε τούμπες για να το ξεχνάμε!Όσοι λένε ότι δεν φοβούνται είναι και οι πιό μεγάλοι φοβιτσιάρηδες.
    Θεωρώ σημαντικότατο βήμα να αποδεχτώ απλά το συναίσθημα του φόβου μου-κι οτι πάντα θα το κουβαλώ για τον θάνατο και να αποδεχτώ ότι χωρίς αυτόν δεν θα μπορούσα να ζήσω καλά-αφού η ιδέα του με εμπνέει να ζω στο εδώ και τώρα, πραγματώνοντας το δυναμικό μου.Κοινώς,κάνοντας και ζώντας αυτά για τα οποία έχω έρθει σ’αυτόν τον κόσμο και αποτελούν την ουσία μου.
    Το καλοκαίρι θα έχω ολοκληρώσει,πιστεύω,το διδακτορικό μου σε βιβλίο της καθηγήτριάς μου,που πραγματεύεται αυτό ακριβώς το θέμα και αν το θέλεις θα χαρώ πολύ να στο στείλω σε μορφή audio-book,τότε.
    Ουσιαστικά,δεν ασχολείται με τον θάνατο,αλλά με το πώς αυτός μπορεί να μας κάνει να ζούμε με πληρότητα κι ευτυχία.
    Σε φιλώ.
    Ιωάννα

    Σχόλιο από Ιωάννα Τζανακάκη — Φεβρουαρίου 28, 2010 @ 1:16 πμ | Απάντηση

    • ιωάννα θα χαρώ αν λάβω το διδακτορικό σου!
      χαίρομαι επίσης που αγγίζεις το θέμα έτσι… που ο θάνατος μας δίνει το έναυσμα ή έστω την έμπνευση να ζούμε το εδώ και το τώρα! και αυτό για το οποίο ήρθαμε στον κόσμο! σ’ αυτόν τον κόσμο διότι αν υπάρχει άλλος δεν το ξέρει κανείς μας! ίσως υπάρχει ίσως όχι αλλά ούτε και αυτό μας ενδιαφέρει…. το εδώ και το τώρα μας ενδιαφέρει!

      πιστεύω ότι στο εξής η κάθε απώλεια στην οικογένειά μου θα με δυναμώνει ακόμα περισσότερο..
      ε, και μέχρι να φτάσουμε προς τους τελευταίους θα ‘μαι ίσως και τελείως αναισθητοποιημένη… ποιος ξέρει!!!!
      ας ζούμε το εδώ και το τώρα και βλέπουμε…

      Σχόλιο από simela — Μαρτίου 2, 2010 @ 8:38 μμ | Απάντηση

  4. ρούλα πολύ όμορφα κι αυτά που λες εσύ εδώ και αυτά που γράφει ο «παραμυθάς»
    τα διάβασα και συμφωνώ και μ’ αυτόν και με σένα…
    τα ζουμπούλια σου στολίζουν το τραπέζι μου από προχθές 😉
    σε φιλώ!!! και λυπάμαι που δεν βρήκες το βιβλίο μου…

    Σχόλιο από simela — Μαρτίου 2, 2010 @ 8:30 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: