ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ

Φεβρουαρίου 3, 2010

Αχ τα τσίπουρα!!!

Filed under: Uncategorized — simela @ 7:40 μμ

Χθες μου ‘ρθαν οι εγγονές μου μαζί και να δείτε που έμαθαν να είναι και φιλενάδες… 9 μηνών η μια και 5 η άλλη άρχισαν ήδη να απασχολούν η μια την άλλη και να περνάν την ώρα τους!

Η βαλίτσα από την Ελλάδα αυτή την φορά είχε γεμίσει με δικά τους πράγματα και για πρώτη φορά, μετά από πολλά χρόνια, μπήκα εγώ στην δεύτερη θέση και το σπιτίσιο ενάμισυ λίτρου τσίπουρο, από την Έδεσσα, έπεσε υπέρβαρο!

«Βγάλτε κανα-δυο κιλά και βάλτε τα στον σάκο γιατί έχετε υπέρβαρο» μου ‘πε ο νεαρός στο check in στο αεροδρόμιο της Σαλονίκης!

Έλα Χριστέ και Κύριε, από οπότε έγιναν και οι έλληνες τόσο σχολαστικοί με τα κιλά…
Όχι πως δεν μ’ άρεσε ο τρόπος – καλά είναι να μάθουν και αυτοί να ακολουθούν τους ευρωπαικούς κοινούς νόμους αλλά 23 κιλά ήταν όλο κι όλο η βαλίτσα που όταν κατέβαινε από την Στοκχόλμη ήταν μόνο 16…
Και μπροστά του, εκεί στο check in, τι να σκεφτώ πρωί χαράματα να βγάλω από την βαλίστα!
2-3 κιλά είναι πολλά πράγματα και ο σάκος ήδη γεμάτος και σκέφτηκα το τσίπουρο!
«Μια χαρά… γύρω στα 2 κιλά είναι… ίσα-ίσα θα γίνει η βαλίτσα» σκέφτηκα κι έχωσα το μπουκάλι με το ζόρι στον σάκο…

Και ανέμελη, όπως συνιθίζω, πάω τελευταία στον έλεγχο και μου λένε ότι στον σάκο βλέπουν ένα μπουκάλι νερό και πρέπει να το βγάλω…
«Βρε παιδιά τσίπουρο είναι να το πιώ στην υγειά μου» τους είπα κι εγώ με τον άνετο εκείνον τρόπο σα να μιλούσα στην φιλενάδα μου…
«Εκτός κι αν πάτε να στείλετε τον σάκο σας σαν βαλίτσα» σκέφτηκε ο νεαρός και με συμβούλεψε… κι έτρεξα πίσω στο check in μα αυτό για Πράγα, απ’ όπου θα συνέχιζα για Στοκχόλμη, είχε ήδη κλείσει και τζάμπα τους έψαχνα…

Επέστρεψα στον έλεγχο και πάλι περνά ο σάκος από το σκανάρισμα… με άλλον ελεγκτή τώρα κι έλπιζα μπας και αυτός είναι κομμάτι τυφλός και δεν δει το μπουκάλι με το «νερό»!

«Κυρία έχετε νερό και δεν κάνει», τον άκουσα κι αυτόν… «Πετάξτε το εδώ», φώναξε και μια αυστηρή, ντε και καλά, θυληκιά υπάλληλο κι έδειξε τον κάδο δίπλα της και «είστε η τελευταία, βιαστείτε να περάσετε μέσα», συνέχισε…
«Α, μπα, δεν πετώ το τσίπουρο στον κάδο σας… το αφήνω εδώ να το πιείτε στην υγειά μου» επέμενα κι εγώ και τ’  άφησα εκεί μπροστά τους κι έφυγα με το σκεφτικό ότι ΔΕΝ ήταν να έρθει στην Στοκχόλμη εκείνο το τσίπουρο…

Όχι δεν ήταν το γραφτό του να δει την Στοκχόλμη και το ‘χα ξεχάσει με μιας!
Παλαιότερα, όμως, θα πονούσε η ψυχούλα μου αν μου συνέβαινε κάτι τέτοιο!
Και κάποιες φορές παλιά μου συνέβει! Στο τελωνείο του αεροδρομίου της Στοκχόλμης, τον καιρό που μας επέτρεπαν μόνον ένα λίτρο δυνατό ποτό να φέρουμε αλλά που εμείς ρισκάραμε να κουβαλάμε και 5 και 6 και 7 και 10 λίτρα τσίπουρα και ούζα διότι τέτοια μας λείπουν, έτυχε ΚΑΙ να μου τα πάρουν όλα ΚΑΙ να πληρώσω βαρύ πρόστιμο…

Advertisements

6 Σχόλια »

  1. Ναι Συμελα εγω ειμαι που τηλεφωνησα…Δεν πειραζει…Μια ομορφη μερα να εχεις…Εδω παντως εχει ηλιο, ταμαμ για περπατημα με μια κουπα καφε στο χερι, διπλα στην θαλασσα…αλλα με τα μικρα και το σχολειο δεν γινεται…που θα παει, δεν θα ερθει η ανοιξη…

    Σχόλιο από ΡΟΥΛΑ — Φεβρουαρίου 4, 2010 @ 8:29 πμ | Απάντηση

    • άσε ρούλα, κι εγώ είχα ανυσηχήσει επειδή θα έφευγα από το χωριό νωρίτερα απ’ ότι σου είχα πει και φοβόμουν μη πας και με ψάξεις εκεί….
      όχι πως δεν θα πέρναγες καλά πάλι αλλά άλλο είναι να ‘μουν κι εγώ εκεί!
      οκ, τέλος καλό, όλα καλά κι εμείς θα βρεθούμε μια άλλη φορά!
      φιλιά πολλά και, που ‘σαι, η άνοιξη είναι δίπλα στην στροφή, έρχεται 😉

      Σχόλιο από simela — Φεβρουαρίου 9, 2010 @ 9:50 μμ | Απάντηση

  2. Α,ρε Συμέλα!Το ίδιο πράγμα μας συνέβει το Δεκέμβριο που είχαμε πάει Μυτιλήνη με τη μανα μου για την ορκωμοσία μου στο Πανεπιστήμιο..στο γυρισμό είχαμε πάρει κάτι αποσμητικα που φτιάχνανε εκει περα και τα βάλαμε στο σακίδιο μου και δεν μας αφήσανε να τα περάσουμε…επρεπε να τρεξω πισω να τα βαλω στη βαλιτσα αλλα η βαλιτσα ειχε φυγει,μετα να ξαναπερασω απο ελεγχο,μετα να λεμε τι θα τα κανουμε,λεει η μανα μου «θα τα δωσω στον νεαρο» *εναν ελεγχτη στην ηλικια μου,αυτος να λεει «δεν μπορω να τα παρω,θα ναι δωροδοκια¨(ακουσον ακουσον LOL!),τελοσπαντων μας αφησαν να στειλω το μικρο μου το σακιδιο με τις βαλιτσες και εφυγαν…εντωμεταξυ η μανα μου βγηκε και αναγκαστικε να ξαναπερασει απο ελεγχο και να λεει «αντε ξαναεξετασε με» και γω να λεω απο μεσα μου «ωχ θα μας πανε μεσα,ειναι σιγουρο!» lol.Σουηδια γιναμε Συμελα μου,Σουηδια,Ουπσαλα σε λεω!

    Σχόλιο από Σωτήρης — Φεβρουαρίου 8, 2010 @ 7:46 πμ | Απάντηση

  3. σωτήρη
    1- εγώ χαίρομαι που άρχισαν κι αυτοί να γίνονται σουηδία, ουπσαλα, πως λες κι εσύ (αν και η πόλη αυτή δεν έχει αεροδρόμιο – είναι μια πανεπιστιμιούπολη)
    αυτό δείχνει ότι και οι δικοί μας συνειδητοποιούνται με την νομοθεσία και κάπως συμαζεύονται – ακόμα κι αν προσωπικά δεν με συμφέρει κυρίως στο εξής που θα κουβαλώ βαριά βιβλία για τις εγγονές μου και δεν χρειάζεται πολύ για να γίνει το υπέρβαρο… έστω κι αν η περίπτωση σου/μας αφορά υγρά, το ίδιο είναι, περί νομοθεσίας πρόκειται!

    2- δωροδοκία λέγεται – ναι, κατ’ εμέ είχε δίκαιο! σκέψου ότι είναι τόσο το πρωσοπικό και ποιός απ’ όλους θα πάρει αυτά που δεν μας επιτρέπουν να πάρουμε μαζί μας και τ’ αφήνουμε εκεί;
    εγώ άφησα το τσίπουρο μπροστά τους, και δεν το πέταξα στον κάδο που μου υπέδειξε η κοπέλα ελεγχτής, αλλά το ‘κανα περισσότερο για πλάκα! το ξέρω πολύ καλά ότι όφειλα να το πετάξω!
    παλιά, που υπήρχε αυστηρός έλεγχος στο αεροδρόμιο της Στοκχόλμης, οι ελεγχτές τα ούζα και τσίπουρά μας μπροστά μας τα έχυναν μέσα σε μεγάλους νεροχύτες…το θεωρώ καλό αυτό διότι πάντα υπάρχει η υποψία ότι τα παίρνουν μαζί τους και τα πίνουν αυτοί…
    η αλήθεια είναι ότι οι έλληνες, κυρίως, χρειάζονται και λίγη αυστηρότητα…
    ξέρω τι σου λέω…

    Σχόλιο από simela — Φεβρουαρίου 9, 2010 @ 9:46 μμ | Απάντηση

  4. […] ετοίμασα το γεύμα έπιασα και την φιάλη με το τσίπουρο (ναι, ναι είχα κι άλλη φιάλη) κι έτρωγα κι έπινα και κάθε τόσο έβγαινα στο μπαλκόνι […]

    Πίνγκμπακ από Νηνεμία… « ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ — Φεβρουαρίου 25, 2010 @ 7:43 μμ | Απάντηση

  5. […] Απ’ αυτά, λοιπόν, μάζεψε αδελφός μου στο χωριό και τα ‘στειλε με τις ανιψιές μου που ήταν στο διπλανό χωριό για τον απρόοπτο χαμό της μάνας τους, και ξαδέρφης μου, Κλεονίκης! Τα τύλιξε νοικοκυρεμένα σ’ ένα χάρτινο κιβώτιο (ξέρει από τέτοια αυτός αφού για χρόνια μένει Γερμανία και τελευταία είναι στο χωριό για κάποιες δουλειές…) κι η Όλγα (η μια από τις ανιψιές μου) στο αεροδρόμιο, πήγε να τα στείλει με τα εύθραυστα πιστεύοντας ότι στο χέρι δεν θα τις το επέτρεπαν και στο κοντρόλ δεν ήθελε να πάθει αυτά που έπαθα εγώ με την φιάλη τσίπουρο! […]

    Πίνγκμπακ από Ραδίκια στα Εύθραυστα… « ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ — Μαρτίου 15, 2010 @ 1:45 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: