ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ

Ιανουαρίου 28, 2010

Έτσι μου ‘ρθαν & τα ‘πα!

Filed under: Uncategorized — simela @ 2:32 μμ

Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους για τα ζεστά και συμπαραστατικά σχόλια περί της απώλειας ενός από τα αδέλφια μου, τον Πολυχρόνη – το νούμερο 2 στην σκάλα των 13 αδελφών!

Αναμνήσεις σαν παιδί, ή σαν νέα κοπέλα, από τον αδελφό μου αυτόν δεν έχω! Η μεγάλη διαφορά ηληκίας (γύρω στα 20 χρόνια) κάνει να έχουμε ζήσει στο σπίτι στο χωρίο κατά διαφορετικές χρονικές εποχές.
Τον γνώρισα ωστόσο στην Γερμανία, όπου για 6 μήνες έζησα κοντά του, και έκτοτε τον έβλεπα κάθε καλοκαίρι αλλά τον τελευταίο καιρό κομμάτι λιγότερο…

Ήταν Οκτώβριος μήνας του 1974, εγώ 20 ετών και μ’ ένα ζακετάκι λευκό (με γαλάζιες μεγάλες βούλες – το θυμάμαι σα να το φορώ τώρα) έφτασα με τρένο από την Αθήνα στο γερμανικό τους χωρίο Erlenbach a Main, κάπου κοντά στην Φρανκφούρτη!

Νύχτα, κουρασμένη, παγωμένη, πεινασμένη έφτασα με το τρένο και (είχε μεγάλη περιπέτεια αυτό το ταξίδι αλλά παραμένουμε στα σημαντικά) με τις πληροφορίες που από νωρίτερα είχα περπάτησα μέχρι το σπίτι αυτού του συγκεκριμένου αδελφού κι ας μένανε, τότε, στο χωριό αυτό άλλα 4 αδέλφια μου… και άλλοι συγκενείς!
Αυτού του αδελφού μου το σπίτι ήταν ευκολώτερο να το βρω από τον σταθμό και μου το εξήγησε αυτό ο άλλος αδελφός μου, ο Χρίστος που επίσης έμενε (και μένει ακόμα) εκεί, και με συμβούλεψε αν κάποια στιγμή βαρεθώ τον πατέρα μου να πάρω το τρένο και να την κάνω…
Και τον βαρέθηκα! Τον πατέρα μου! Και την έκανα… ιστορία μεγάλη αυτή…

Μόλις μπήκα στο κτήριο από τα ελικωειδή σκαλοπάτια κοίταξα προς τον τρίτο ή τέταρτο όροφο, όπου έμενε αυτός! Από πάνω με κοιτούσε αυτός και σαν με γνώρισε ξέσπασε ξαφνικά σε χαρές και φωνές… «Η Συμέλα… η Συμέλα…ήρθε η Συμέλα…» φώναζε με τα χέρια του να χτυπούν σε κάγκελα και τοίχους κι έτρεξε μέσα να πει και στους άλλους για την απροειδοποίητη επίσκεψη της Συμέλας…

Ζεστάθηκα μέσα, έφαγα, χόρτασα, κοιμήθηκα και την άλλη μέρα με πήγε η γυναίκα του, η Ελένη που έφυγε εδώ και 20 περίπου χρόνια, σ’ ένα μαγαζί όπου και διάλεξα το καλύτερο και ακριβότερο παλτό για να ζεταθούν τα κοκαλάκια μου στα κρύα της Γερμανίας … ΚΑΙ αυτό το παλτό το θυμάμαι σαν να το ‘χω ακόμα στην γκαρνταρόμπα μου!

Κάπως έτσι τα είπα μετά την κηδεία του, την ώρα που ο κόσμος έτρωγε ζεστή φασολάδα, κι αν αυτό λέγεται επικήδειος λόγος δεν ξέρω…
Εμένα έτσι μου ‘ρθαν στην σκέψη κι ήθελα ξαφνικά να τα πω και άλλων πρώτυπα σπάνια ακολουθώ…

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. […] μέσα στην ζαλάδα ήρθαν και η Κλεωνίκη (Κλεώνα) και ο Πολυχρόνης και γίναμε 3! Η ξαδερφούλα μου που την Κυριακή, στα καλά […]

    Πίνγκμπακ από Νηνεμία… « ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ — Φεβρουαρίου 25, 2010 @ 7:43 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: