ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ

Δεκέμβριος 7, 2009

Λύσσα πάλι…

Filed under: Uncategorized — simela @ 9:12 μμ

Μ’ έπιασε πάλι η λύσσα για διάβασμα!
Την Byron Katie διαβάζω, πάλι, σ’ ένα της βιβλίο με τίτλο «I Need Your Love – Is That True?» – στα σουηδικά «Behöver jag din kärlek?» κι αν υπάρχει στα ελληνικά θα λεγόταν προφανώς «Την χρειάζομαι την αγάπη σου;»
(Τις προάλλες διάβασα το βιβλίο της «Älska livet som det är» που αν υπάρχει στα ελληνικά ίσως λεγόταν «Αγάπα την ζωή όπως είναι»)

Διότι, σύμφωνα με την συγραφέα που φυσικά με βρίσκει και σύμφωνη, την αγάπη, την επιβεβαίωση και την εκτίμηση ΔΕΝ χρειάζεται να ψάξουμε να τα βρούμε σε άλλους αλλά σ’ εμάς τους ίδιους!
Διότι οτιδήποτε ψάχνουμε να μας δώσουν οι άλλοι το έχουμε ήδη μέσα μας και τζάμπα και βερεσέ χάνουμε τον χρόνο και την ψυσική μας δύναμη ψάχνωντάς τα εκεί έξω… και πονάμε ακόμα περισσότερο όταν δεν μας τα δίνουν αυτοί που θέλουμε να μας τα δώσουν…

Τι θέλουμε δηλαδή; Θέλουμε αγάπη; Με την σέσσουλα την έχουμε την αγάπη μέσα μας και δεν χρειάζεται να περιμένουμε από τον γονέα μας, ή από τον άνδρα μας, ή από τον γκόμενό μας να μας την δώσει!
Το ίδιο και με την επιβεβαίωση, με την εκτίμηση κλπ.
Το θέμα είναι πώς να τα βρούμε όλα αυτά μέσα μας για να μην τα ψάχνουμε σε άλλους και να απογοητευόμαστε όταν δεν μας τα δίνουν!
Έχει η Byron μια μέθοδο που λέγεται THE WORK και θέλει όντως δουλειά για να την μάθεις αλλά το βρίσκω προτιμότερο να διαθέσεις ένα, δύο, τρία χρόνια για να την μάθεις παρά μια ολόκληρη ζωή να πονάς ψάχνωντας αγάπη κι επιβεβαίωση αλλού…  

Όχι πως αυτά που διαβάζω τώρα δεν τα ‘ξερα ήδη και καμιά φορά μαλώνω με τον ευατό μου που διαβάζω πράγματα που ήδη ξέρω!
Ωστόσο, το βιβλίο αυτό το αγόρασα (μεταχειρισμένο και φτηνό, βέβαια) για μια συγκενή μου επειδή φιλοσοφούσαμε για κάτι ανάλογο την παρασκευή που πίναμε και καπνίζαμε στο σπίτι της και θα ήθελε, είπε, να την διαβάσει!
Αλλά πριν της το κάνω δώρο είπα να το διαβάσω κιόλας… ΤΙ; δεν κάνει να διαβάζουμε τα βιβλία που είναι για δώρο; Κάνει, κάνει, μια χαρά κάνει… ουδέν πρόβλημα ούτε για μένα ούτε γι αυτήν… απεναντίας είναι πλούτος να μοιράζεσαι τις γνώσεις!

Αν, λοιπόν, αργήσω να γράψω ξέρετε ότι διαβάζω και ότι ίσως μάθω κάτι παραπάνω κι αν καταφέρω να μάθω κάτι περισσότερο θα σας το πω κι αυτό!

Advertisements

7 Σχόλια »

  1. Αν κατάλαβα καλά το μήνυμα που θέλεις να περάσεις μέσα από τις γραμμές του κειμένου σου είναι ότι ευαγγελίζεσαι και εσύ (όπως φυσικά και άλλοι άνθρωποι) την απόλυτη διαπροσωπική μοναξιά σαν την ιδανική λύση στα –όντως υπαρκτά!- προβλήματα που εμπεριέχονται στις ανθρώπινες σχέσεις του σήμερα. Με άλλα λόγια ότι το ρίσκο των παρενεργειών και των επιπλοκών μίας σχέσης που στραβώνει είναι τόσο οδυνηρό που αποκλείει την προσπάθεια του να μάθουμε – στην πορεία της ζωής μας!- το τι σημαίνει το “πάρε-δώσε” από/προς έναν άλλο άνθρωπο. Και ότι η μοναδική λύση της αποφυγής πάσης μορφής προβληματικών σχέσεων με άλλους είναι η ατομική ενδοσκόπηση.

    Σεβαστή η αυτή η άποψη. Αλλά όχι αποδεκτή σε προσωπικό επίπεδο.

    Με πολύ λίγα λόγια: παρά τα όσα έχω αντιμετωπίσει μέχρι τώρα στη ζωή μου (εννοώ σε διαπροσωπικές σχέσεις) θεωρώ κάθετα ότι αυτή η ίδια η ζωή (μου?) είναι τόσο ωραία, μοναδική και σύντομη που δεν έχω το δικαίωμα να την σπαταλάω “κάνοντας παρέα μέσα στο σπίτι μου μόνον με τον Γιάννη και τα ντουβάρια του”………..

    Σχόλιο από Γιάννης — Δεκέμβριος 8, 2009 @ 10:35 πμ | Απάντηση

  2. ….είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη όντως είναι η πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνον όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Γεμίζουμε μονάχα από την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από οσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμα κι η ψυχή δια της απωλείας της κερδίζεται…
    (Μάρω Βαμβουνάκη)

    Σχόλιο από λένα — Δεκέμβριος 8, 2009 @ 10:43 πμ | Απάντηση

  3. Eγω Γιαννη αλλο καταλαβα,οτι δεν πρεπει να περιμενουμε απο τους αλλους τα παντα.Δηλαδη, καποιος πρεπει να με κανει ευτυχισμενη ,αλλοιως δυστυχω,καποιος πρεπει να μου πει ποση αξια εχω, αλλοιως ειμαι αχρηστη…

    Σχόλιο από Soula — Δεκέμβριος 8, 2009 @ 4:37 μμ | Απάντηση

  4. Γιάννη είτε με συντροφιά είσαι είτε μόνος αν δεν έχεις μάθει να αγαπάς, να εκτιμάς και να σέβεσαι τον εαυτό σου τα ζητάς και τ’ απαιτείς από κάποιον άλλον!
    κι αν είσαι με συντροφιά όχι μόνον τα ζητάς αλλά και τα διεκδικείς από αυτόν/ήν!
    κι όταν απαιτείς, ή διεκδηκείς ή προσδοκείς κάτι που δεν έρχεται δημιουργούνται τα διάφορα προβλήματα…

    άσε που είναι και τ’ άλλο: πες πως βρίσκω εγώ τον άνδρα της ζωής μου, μιας και είμαι σίγκελ και μπορώ να με πάρω σαν παράδειγμα!
    ασφαλώς και θα τον αγαπώ – εδώ αγαπάμε όλο το σύμπαν (και τα ζωντανά του και τα άψυχά του) να μην αγαπάμε τον άνθρωπο που διαλέξαμε για σύντροφο;
    τι να το κάνω όμως όταν οτιδήποτε και να του κάνω δεν μπορώ να συμπηρώσω το κενό του;
    διότι το κενό του μόνον ο ίδιος μπορεί να το συμπηρώσει μαθαίνοντας ο ίδιος να τον αγαπά, να τον σέβεται, να τον εκτιμά, να τον επιβραβεύει κλπ.
    η δική μου αγάπη και επιβράβευση θα είναι γι αυτόν μια ελλειπής και ευήμερη χαρά διότι μόνον όταν έχεις αυτοσέβαση, αυτοαγάπη και αυτοεπιβράβευση έρχεται η ολοκληρωμένη ευτυχία που διαρκεί για πολύ.
    κι αν έχεις κάνει καλά την δουλειά η ευτυχία διαρκεί και για όλη την υπόλοιπή σου ζωή!

    Σχόλιο από simela — Δεκέμβριος 9, 2009 @ 10:55 μμ | Απάντηση

  5. έτσι είναι σούλα!
    το πόσο άξιος και χρήσιμος είμαι δεν θα περιμένω να το επιβεβαιώσουν και να το κρίνουν οι άλλοι αλλά θα το προσδιορίσω εγώ!
    άσε που το σύμπαν όλους μας θεωρεί χρήσιμους και άξιους και δεν χρειάζεται καν να το προσδιορίσουμε εμείς!

    Σχόλιο από simela — Δεκέμβριος 9, 2009 @ 10:58 μμ | Απάντηση

  6. λένα ασφαλώς και είναι μια πλήρωση της ύπαρξης και μια ολοκλήρωση όταν δίνουμε αγάπη αλλά μη ξεχνάμε ότι όπως αγαπάμε τον εαυτό μας έτσι αγαπάμε και τους άλλους…
    ο πηρήνας της αγάπης ήμαστε εμείς οι ίδιοι γι αυτό και είναι απαραίτητο τον ευατό μας να μάθουμε πρώτα ν’ αγαπάμε «σωστά»!
    όλα τ’ άλλα έρχονται τόσο αυτόματα που δεν χρειάζεται να καταβάλουμε καμιά προσπάθεια!
    έτσι πιστεύω εγώ

    Σχόλιο από simela — Δεκέμβριος 9, 2009 @ 11:04 μμ | Απάντηση

  7. Συμέλα, κατ’αρχήν –προς εμπέδωση- επαναλαμβάνω μία φράση από το προηγούμενο μου μήνυμα. Είχα γράψει λοιπόν “Σεβαστή αυτή η άποψη. Αλλά όχι αποδεκτή σε προσωπικό επίπεδο”.

    Δεν νομίζω λοιπόν ότι έχουμε κάποια διχογνωμία επί της ουσίας.

    Η μόνη, πιθανή, διαφορά μας είναι ο τρόπος προσέγγισης του θέματος. Ένας τρόπος προσέγγισης που ο κάθε άνθρωπος έχει το απόλυτο δικαίωμα να επιλέξει. Σε όλα τα θέματα της ζωής του.

    Και κάτι τελευταίο. Κλείνοντας αυτό το θέμα από πλευράς μου θεωρώ (με βάση την εμπειρία της μέχρι τώρα ζωής μου) ότι ο – πληγωμένος έστω- εγωισμός μας είναι κακός σύντροφος και τροχοπέδη στην ζωή μας. Αν θέλουμε να χαρούμε τα –σχετικά λίγα χρόνια- που περνάμε πάνω σε τούτον τον Πλανήτη Γή (και από τη στιγμή που η συντροφικότητα είναι καταλύτης στην προσωπική αρμονία και κατ΄επέκταση στην ποιότητα της ζωής και της υγείας μας) χρειάζεται να ρισκάρουμε. Αν φυσικά το θέλουμε. Κάνοντας συνειδητές επιλογές στον τομέα των διαπροσωπικών μας σχέσεων.

    Σχόλιο από Γιάννης — Δεκέμβριος 10, 2009 @ 1:39 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: