ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ

Νοέμβριος 27, 2009

Έτσι έφυγα…

Filed under: Uncategorized — simela @ 9:35 μμ

Έτσι βγήκα από την κλινική χθες!
Ωραία, έτσι; Με τα σακουλάκια να κρέμονται πάνω στο κάθε μπατσάκι μου, που μάλιστα σήμερα το πρωί τα άλλαξα (ναι, μου δώσανε μερικά να πάρω μαζί μου) και σημείωσα κιόλας το περιεχόμενό τους να τους τα δείξω την  Τρίτη που θα πάω για την πρώτη παρακολούθηση!
Έκανα και μια περιποιημένη ενέση πρωί-πρωί κι έτσι νίκησα και την φοβία που από μικρή είχα και που το επάγκελμα «νοσοκόμα» το είχα ξεγραμμένο επειδή δεν θα άντεχα τα αίματα και τις ενέσεις…
Μια χαρά τα πήγα με τον εαυτό μου σήμερα – Άλλωστε εγώ αν δεν τα πάω καλά με τον εαυτό μου πώς περιμένω ή απαιτώ οι άλλοι να το κάνουν;

Κι έτσι, όπως είπα και νωρίτερα, αναλάβαμε την ευθήνη του εαυτού μας και της νοσηλίας μας και αν αυτό είναι καλό ή κακό δεν ξέρω!
Απ’ την μια λέω για τέτοια ψιλοπράγματα γιατί να μένουμε σε νοσοκομείο αφού και τα σακουλάκια μπορούμε να τα αλάζουμε και τις ενέσεις μπορούμε να τις κάνουμε και από την άλλη λέω γιατί να μην μένουμε σε δωμάτιο του νοσοκομείου μέχρι να βγουν όλα αυτά από πάνω μας και να γιάνουμε εντελώς;
Διότι έτσι γινόταν παλιά. Μέναμε μέσα και οι νοσοκόμες μας περιποιούνταν αλλά άλλαξαν πολλά πράγματα τα τελευταία χρόνια… 

Δεν μου μένει, λοιπόν, παρά ν’ αποδεχτώ την σημερινή πραγματικότητα και να θυμώνω λιγότερο, ή μάλον, καθόλου! Απεναντίας να αισθάνομαι και πιό δυνατή που έγινα και η προσωπική μου νοσοκόμα και ΟΛΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ!

Έχω και ευχάριστα να γράψω για την νοσηλία μου στην μεγαλύτερη ιδιωτική κλινική της Ευρώπης Akademikliniken όπου έμεινα για 2 νύχτες αλλά θα επανέλθω σ’ αυτά όταν συνέλθω καλύτερα…

Ήθελα τώρα να πω για την νοσκόμα την πρώτη βραδειά, μετά την εγχείρηση της αποκατάστασης, που έμπαινε στο δωμάτιό μου κάθε τόσο και ρωτούσε αν θέλω παυσίπονα!
«Όχι ευχαριστώ, δεν πονώ» της είπα κανά δυό τρεις φορές αλλά κάπου στην τέταρτη φορά και αφού η ώρα πήγε 2 τα μεσάνυχτα, δίχως να με πάρει ύπνος, την λυπήθηκα και της είπα «Φέρε μου μωρή ότι θέλεις να μου δώσεις, άντε και θα σου κάνω την χάρη γιατί βλέπω εσύ πονάς πιό πολύ κι από μένα» και μου ‘φερε και μορφίνη και μερικά χάπια, δεν θυμάμαι τι, και τα πήρα όλα αλλά ούτε η μορφίνη της με βοήθησε να κοιμηθώ …
«Τι ευχάριστοι είστε» τους έλεγα (διότι όντως ήταν) και μια νοσοκόμα απάντησε έτσι: «Det är så himla svårt att vara otrevlig mot dig = Μα είναι τόσο δύσκολο να είναι κανείς αγενής μαζί σου»
Καλό κι αυτό, μάρεσε ο τρόπος που το είπε! Είναι εκείνο το παιχνίδι του «δίνω – παίρνω» για το οποίο πολλές φορές έγραψα και πολλές φορές θα γράψω!!!
Αυτό που δίνω αυτό παίρνω! Thats is και δεν χωρά καμία αμφιβολία!

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. […] μέρες, την Τρίτη, ήμουν κάτω από μαχαίρια, στα σακούλια ακόμα τρέχουν αίματα και υγρά κι εγώ το ρίχνω στον […]

    Πίνγκμπακ από ζειμπέκικο τώρα; « ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ — Νοέμβριος 29, 2009 @ 9:20 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: