ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ

Σεπτεμβρίου 20, 2009

Τίποτα δεν είναι ΔΙΚΟ μου!

Filed under: Uncategorized — simela @ 11:11 πμ

Τίποτα δεν είναι ΔΙΚΟ ΜΑΣ! Τίποτα, τίποτα, τίποτα!
Ούτε τα έπιπλα στο σπίτι μας, ούτε το ίδιο το σπίτι μας, ούτε το αμάξι μας, ούτε και αυτά τα ρούχα μας!
Σκεφτείτε μόνο πόσοι άνθρωποι συμβάλανε για να γίνει πχ. το παπούτσι που φοράμε!
Το δέρμα του, το ράψιμό του, η σόλα του και όλα τα υλικά με τα οποία φτιάχτηκε! Πόσοι δουλέψανε για να το φτιάξουνε και να το φορέσουμε εμείς;
Και πόσα ζώα ακόμα συμβάλανε διότι το δέρμα του από κάποιο ζωντανό ήρθε! Τα άμοιρα…

Επομένως το παπούτσι δεν είναι ΔΙΚΟ μου! Πολύ σωστά θα μου πεις το αρόρασα με τα λεφτά μου άρα είναι δικό μου!
Και τα λεφτά μου είναι δικά μου; Από κάπου ήρθαν και αυτά! Έτσι δεν είναι; Κάποιοι άλλοι δεν συνέβαλαν για να γίνουν κι αυτά; Από την εταιρία όπου δουλεύω δεν ήρθαν; Που ούτε και αυτής/αυτών είναι αλλά δεν χρειάζεται να πάμε πιό πέρα…

Ναι, δούλεψα και τ’ απόκτησα, θα μου πεις – Έβαλα τον χρόνο μου για να δουλέψω και να τ’ αποκτήσω!
Μα και ο χρόνος δικός μου είναι; Ασφαλώς όχι! Ο χρόνος απλά υπάρχει και είναι όλων. Ή μάλλον κανενός!  Ο χρόνος δεν ανήκει σε κανέναν!
Απλά υπάρχει! Πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει και ούτε του πατέρα μου είναι ούτε του παππού μου!

Τα ‘χετε σκεφτεί ποτέ έτσι; Εγώ ποτέ και χαίρομαι που τ’ άκουσα χθες στο σεμινάριο…
Γι αυτό, λοιπόν, να ευχαριστούμε όλους και όλα που καθημερινά συμβάλουν για να γίνουν τα αγαθά τα οποία μας βοηθούν για να πορευτούμε στην ζωή!

Ευγνομωσύνη για όλα και για όλους…. Και συχνά να λέμε το ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και μάλιστα δυνατά ν’ ακούγεται στο Σύμπαν και με τον τρόπο αυτό να στέλνουμε θετική ενέργεια!

Advertisements

6 Σχόλια »

  1. Και εγώ σου λέω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, για όλα τα υπέροχα που μαθαίνεις και τα μοιράζεσαι μαζί μας. Σ’ευχαριστώ που κάνεις το μυαλό μου να σκέφτεται με αυτό τον τρόπο. Να είσαι καλά, καλή μου Συμέλα.

    Σχόλιο από ελευθερία — Σεπτεμβρίου 20, 2009 @ 12:15 μμ | Απάντηση

    • be my guest που λένε και οι πέραν του ατλαντικού, ελευθερία μου. είναι και αυτό ένα είδος γεναιοδωρίας, θαρρώ. το να δίνεις απλόχερα τις γνώσεις σου…
      εγώ χαίρομαι όταν τα μοιράζομαι με άλλους! τι θα κέρδιζα αν τα κρατούσα μόνο για μένα;

      Σχόλιο από simela — Σεπτεμβρίου 22, 2009 @ 5:35 μμ | Απάντηση

  2. …όμως, απορία.. γιατί όταν βλέπεις πχ σε κάποια φωτογραφία μια κουρτίνα που ξόδεψες ώρες να την σχεδιάσεις, να την πας στην κεντήτρα, να την κολλαρίσεις να την κρεμάσεις και να την παρατήσεις κρεμασμένη, γιατί τίποτα δεν είναι δικό σου όπως προσπαθείς να πιστέψεις, βλέπεις επάνω ζωγραφισμένο το πρόσωπό σου; (και σκας που δεν είναι και καλοσιδερωμένη;)

    Σχόλιο από λ. — Σεπτεμβρίου 21, 2009 @ 5:59 μμ | Απάντηση

    • λ. μ’ άρεσε πολύ η έκφρασή σου πάνω στην κουρτίνα!!!
      για ένα μεγάλο διάστημα δεν είχα καθόλου κουρτίνες… ήθελα να μπαίνει άπλετα ο ήλιος μέσα στο σπίτι αλλά κάπου «παρασύρθηκα» από τις ελληνίδες γειτόνισσες και κρέμασα κι εγώ κάποιες… τις έραψαν αυτές δλδ διαφορετικά θα συνέχιζα να μην είχα!
      δεν παύει, ωστόσο, να μην είναι «δικές» σου!!!
      ακόμα και η κεντήτρα έχει μερίδιο σ’ αυτές εκτός απ’ όλους αυτούς που συνέβαλαν να γίνει το ύφασμα…
      το πρόσωπό σου το βλέπεις επάνω τους επειδή εξέφρασες μια επιθυμία/ανάγκη σου και από ύφασμα το έκανες ένα έργο τέχνης! κάτι παρόμοιο θα μπορούσε να γίνει και μ’ ένα κομμάτι χαρτί (πχ. βιλβίο), με τσουβάλι/ξύλο (πίνακας) με νότες (μουσική) και μ’ ένα σωρό άλλα πράγματα! αλλά αν θες να τις αισθάνεσαι δικές σου ασφαλώς και θα το κάνεις! επιλογή μας είναι να αισθανόμαστε όπως θέλουμε 🙂
      και για να μη σκας που δεν είναι καλοσιδερομένες σιδερωσέ τες… πάντως είμαι σίγουρη ότι μόνο εσύ το βλέπεις αυτό!

      Σχόλιο από simela — Σεπτεμβρίου 22, 2009 @ 5:52 μμ | Απάντηση

  3. καλή μου Συμέλα δεν μπορώ να τις σιδερώσω γιατί δεν είναι δικές μου (αυτό είπα κι εγώ), όπως και το σπίτι που άφησα αφού το έχτισα με τόσο μεράκι(κι αυτό είπα δεν είναι δικό μου) όπως και τα 33 χρόνια που έζησα με τον άντρα μου (ούτε κι αυτός δικός μου είναι) και τα παιδιά μου μεγάλωσαν (αυτά κι αν δεν είναι δικά μου), αλλά όλα αυτά ήταν η ζωή μου τόσα χρόνια, ούτε κι αυτή είναι δικιά μου;

    Σχόλιο από λ. — Σεπτεμβρίου 22, 2009 @ 9:50 μμ | Απάντηση

    • χα χα χα…
      αχ, πόσο γέλαγα διαβάζοντά σε…

      κάτι μου έλεγε ότι δεν είχα καταλάβει καλά το πρώτο σου σχόλιο…

      είδες λοιπόν που τελικά τίποτα δεν είναι δικό μας…
      ποιός άντρας;
      ποιά παιδιά;
      άσε το σπίτι και τα υλικά που, τέλος πάντων, επιφανειακή χαρά μόνο δίνουν αλλά οι ζωές που νομίσαμε είναι δικές μας;
      ΟΥΤΕ και αυτή η ζωή μας είναι ΔΙΚΗ μας!!!

      άμα καλοσκεφτούμε ούτε και το τομάρι μας είναι δικό μας!!!
      η φύση μας το ‘χει δώσει, λέει!!!

      αλλά καλή μου «λου», άσχετα ποιά είσαι και πώς λέγεσαι, μη ξεχνάμε ότι το κάθε τέλος φέρνει και μια αρχή!!!
      και ποιός ξέρει τι εκπλήξεις σου κρύβει αυτή η αρχή!!!
      εγώ σου εύχομαι ΟΛΑ τα καλά στο ξεκίνημα της νέας ζωής γιατί αν κατάλαβα καλά αυτή τη φορά κάνεις μια νέα αρχή!
      σου στέλνω όλες τις ευχές μου!!!

      Σχόλιο από simela — Σεπτεμβρίου 22, 2009 @ 10:12 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: