ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ

Ιουνίου 17, 2009

Ανατριχιαστική ιστορία…

Filed under: Uncategorized — simela @ 1:37 μμ

ee58f43b46c8c200Από τα πέντε καινούργια μου βιβλία, και αφού «γκαστρώθηκα» από τον Deepak Chopra, ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο της Shakti Gawain «Creative Visualization» – Δεν ξέρω πώς ακριβώς λέγεται η λέξη visualization στα ελληνικά αλλά εγώ θα χρησιμοποιώ την λέξη εικονοπλασία!

Σε κάποιο σημείο λέει η συγγραφέας να βρούμε στη φαντασία μας έναν χώρο, ένα μέρος για να το μετατρέψουμε σ’ έναν ιερό χώρο για να τον επισκετόμαστε συχνά και να ερχόμαστε σε επαφή με τον ιερό εσώτερο εαυτό μας… Και ψάχνωντας στην φαντασία μου έφτασα σ’ ένα χωράφι μας στο χωριό, στο Καλοχώρι Σερρών.
Σ’ ένα χωράφι όπου είχαμε μηλιές, ροδακινιές, δαμασκηνιές κλπ., και το θεώρησα κατάλληλο για πνευματικό μου χώρο!
Έλα, όμως, που ακριβώς πάνω από το χωράφι περνά το τρένο κάτι που μου είχε αφήσει τις πιό απαίσιες αναμνήσεις στα παιδικά μου χρόνια και η αρνητική εικόνα ακύρωσε αμέσως την δυνατότητα το χωράφι αυτό, που το αποκαλούσαμε «τα μήλα», να γίνει σήμερα κάτι τις το ιερό για μένα!

Κι έτσι θυμήθηκα μία από τις πιό ανατριχιαστικές αναμνήσεις στα παιδικά μου χρόνια:

Φύλαγα τα αρνιά εκεί και, ειδικά σ’ εκείνο το χωράφι, κρατούσα πάντα τσίλιες μην έρθει τρένο – Το τρένο ήταν πιό φοβερό πράγμα στο φύλαγμα των ζώων και ίσως κάποια μέρα γράψω για κάποιο δυστύχημα μ’ εμένα, την κακομοίρα τη μάνα μου και κάποιες αγελάδες μας σαν ήρωες του σεναρίου!

Με τ’ αρνιά, λοιπόν, όσο άγρυπνη κι αν προσπαθούσα να είμαι εκείνη τη μέρα σε κάποια φάση με πήρε ο ύπνος δίπλα στις γραμμές και όταν ξύπνησα δεν τα ‘βλεπα πουθενά!
Με τον φόβο στο κατακόρυφο ξεκίνησα να περπατώ πάνω στις ράγες της γραμμής και να τα ψάχνω σε άλλες γειτονιές και αλάνες αν και δεν πίστευα με τίποτα ότι αυτά θα είχαν προλάβει γραμμή-γραμμή να φτάσουν κάπου μακριά δίχως να τα τσαλαπατήσει κάποιο τρένο…. το οποίο, βέβαια, αν περνούσε θα ξυπνούσε κι εμένα!!!
Και τα βρήκα! Τα βρήκα σ’ ένα σημείο καμμιά 500-600 μέτρα πιό μακριά που μόνο απ’ τις γραμμές πηγαίνεις!

Αν και θα μου ήταν ευκολότερο από εκεί που ήταν να τα πήγαινα σπίτι, κι όχι πίσω στο χωράφι, πού να τολμούσα να το κάνω και να τ’ ακούσω από τον πατέρα μου που και νωρίς ήταν και νηστικά θα ήταν… Για το τελευταίο δεν είμαι σίγουρη αλλά έτσι υποθέτω τώρα, άσε που θα τ’ άκουγα και για το ότι αποκοιμήθηκα κλπ. κλπ!

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, λοιπόν, και με το μυαλουδάκι μου το παιδικό είχα αποφασίσει να μπω στο ρέμα και να τα πάω γραμμή-γραμμή πίσω αφού άλλος τρόπος δεν υπήρχε να πας από εκείνο το σημείο στα «μήλα μας»!
Με την καρδιά στην κολοτσέπη τα κυνηγούσα να βιαστούν για να προλάβουμε να φτάσουμε στο χωράφι πριν μας προλάβει κάτι άλλο, και τυχαίνει σ’ εκείνο το σημείο να είναι και στροφή και κατηφόρα και τα τρένα τρέχουν με ιλλιγκιώδη ταχύτητα δίχως καν να τα ακούς ή να τα βλέπεις…. Όχι, τρένο δεν έτυχε να περάσει γιατί αν το έκανε σήμερα ίσως δεν θα έγραφα για να μάθετε την ιστορία αυτή!

Πού να γίνει τώρα εκείνο το χωράφι ένα πνευματικό μου καταφύγειο; Βρήκα, ωτόσο, ένα άλλο σημείο και μελοντικά ίσως επανέλθω σε αυτό!
Τώρα να τσιμπήσω κάτι ελαφρύ και να ξεκινήσω με τα πόδια για τον κήπο/μπαξέ…

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: