ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ

Μαΐου 16, 2009

Παραμύθι σήμερα!

Filed under: Uncategorized — simela @ 9:13 μμ

Ένα παραμύθι θα σας πω σήμερα…

Ήταν κάποτε ένα μικρό αγοράκι που το έλεγαν Νίκο. Οι γονείς του, που εν τω μεταξύ είχαν κι άλλα παιδιά, ήθελαν να το υοθετήσουν και να το δώσουν σ’ ένα άτεκτο ζεύγος που έμενε λίγο πιό πέρα, στο ίδιο μικρό χωριό, μιας και το ζεύγος αυτό ήταν και κάπως συγκενείς και ήθελαν τόσο ένα παιδάκι!

Ο Νίκος μεγάλωσε και κάποτε έμαθε ότι οι πραγματικοί του γονείς ήταν αυτοί που έχουν κι ένα σωρό άλλα παιδιά με τα οποία και έπαιζε στο σχολείο… Ίσως ήθελε και να τα αποκαλέσει «αδέλφια» αλλά η λεπτή του θέση δεν το επέτρεπε – Δεν ξέρω, στο παραμύθι δεν λέει κάτι τέτοιο, απλά το υποθέτω εγώ…

Έλα, όμως, που μετά το σχολείο τα άλλα παιδιά, τα αδέλφια του, έμπαιναν στο σπίτι τους να αγκαλιάσουν την μανούλα τους και να αγαπηθούν από αυτήν! Ο Νίκος, όμως, δεν δικαιούνταν να μπει σ’ εκείνη την φωλιά, που τόσο την ήθελε και την ονειρευόταν, αλλά έπρεπε να συνεχίσει τον δρόμο του για να πάει στους άλλους γονείς…. μακριά από την πραγματική του μαννούλα που κρυφά απ’ όλους την αγαπούσε, τη νοσταλγούσε και στα όνειρά του την αγκάλιαζε και με τα δάκρυα ποτάμι την παρακαλούσε να μείνει εκεί, μαζί τους, μαζί της, μαζί με τα άλλα του τα αδέλφια που πολλές φορές τα είχε μισήσει επειδή αυτά την είχαν κοντά τους ενώ αυτός έπρεπε να μένει μακριά της και μέσα στη μοναξιά αφού σ’ εκείνο το σπίτι ήταν το μοναδικό παιδί και δεν είχε άλλα να παίζει και να ξεχνά τον πόνο του…
Όχι πως δεν του φέρονταν καλά οι θετοί του γονείς αλλά αυτός ήθελε εκείνη… την άλλην… την πραγματική… αυτήν που για 9 ολόκληρους μήνες τον κουβάλησε και τον έθρεψε μέσα της, μέσα στα σπλάχνα της, αυτή που έκραξε από πόνο την ώρα που αυτός ήθελε να βγει για να δει ετούτο το φως το οποίο, επίσης, πολλές φορές στη ζωή του είχε μισήσει…

Παρά την άδικη μοίρα και παρά τα κρυφά και ανεκπλήρωτα όνειρα ο Νίκος είχε μεγαλώσει κι άλλο και κάποτε παντρεύτηκε μια Άγια γυναίκα με την οποία και έκανε 4 όμορφα παιδάκια!
Το πρώτο, ο Πάνος, είναι σήμερα ένας 50άρης όμορφος λεβέντης! Είναι, όμως, και γεμάτος οργή και άχτι για τον πατέρα του! Για εκείνο το κακόμοιρο, το υοθετιμένο παιδί επειδή όταν ο Πάνος ήταν μικρός ο πατέρας τον χτυπούσε, τον μάλωνε και τον υποτιμούσε (όπως κάνουν οι περισσότεροι πατέρες και όπως έκανε και ο δικός μου)

Οι σχέσεις μεταξύ πατέρα και γιού είναι αρκετά μολυνσμένες κάτι που μου θυμίζει τις δικές μου με τον δικό μου πατέρα μέχρι πριν μερικά χρόνια – Σήμερα, δυστυχώς μετά τον χαμό του, έχω καταφέρει να τον συγχωρήσω για όλα ξέρωντας καλά πως έκανε όπως μπορούσε και όπως ήξερε! Και το πιό σίγουρο είναι ότι έκανε αυτά που κι ο ίδιος είχε λάβει από τους δικούς του γονείς!

Η αλήθεια είναι ότι έχω ξεχάσει ήδη για ποιόν λόγο ξεκίνησα να γράφω αυτό το παραμύθι!
Για κάποιο συμπέρασμα αποσκοπούσα αλλά κάπως έχω μπερδευτεί… ίσως και να έχω συγκινηθεί… ζητώ συγνώμη που το σταματώ εδώ… ίσως το συνεχίσω άλλη φορά!

Advertisements

3 Σχόλια »

  1. ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟ ΚΑΙΑΛΗΘΙΝΟ.ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΧΩ ΜΕΤΑΝΟΙΩΣΕΙ.ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΟΥ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.ΕΧΩ ΖΗΤΗΣΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ Η ΠΛΗΓΗ ΞΑΝΑΑΙΜΟΡΡΑΓΕΙ.ΚΑΙ ΤΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΩ ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΧΩ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΙ ΤΗΝ ΜΑΝΝΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΠΟΤΕ ΝΑ ΕΧΩ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΡΥΦΕΡΕΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΤΙΚΕΣ ΜΑΖΙ ΤΗΣ.ΑΣΤΑ ΣΥΜΕΛΑ ΜΙΑ ΖΩΗ ΛΑΘΟΣ ΔΡΟΜΟΣ.

    Σχόλιο από vaso — Μαΐου 17, 2009 @ 10:15 πμ | Απάντηση

  2. vaso, αν όλοι ακολουθούσαμε την θεωρία του Eckhart Tolle στο βιβλίο του «Η δύναμη του Τώρα» θα ‘ταν η κοινωνία με τους πολίτες της τελείως διαφορετική!
    Ν’ αφήνουμε το παρελθόν, να μη νοιαζόμαστε για το μέλλον, και να αφιερωνόμαστε μόνο στο ΤΩΡΑ και στο ΕΔΩ και να ‘μαστε ευτυχείς που ήμαστε υγιείς και καλά!

    Πληγές που αιμορραγούν δεν θα υπήρχαν και θα ζούσαμε σε αρμονία και ηρεμία!
    σαν ουτοπία ακούγεται κι όμως θα μπορούσε να εφαρμοστεί αρκεί να εξασκηθούμε πολύ πάνω σ’ αυτό

    ωστόσο η δική μου θεωρία είναι πριν αφήσουμε το παρελθόν να μάθουμε πρώτα να συμφιλιωθούμε μ’ αυτό όσο επίπονο κι αν είναι κάτι τέτοιο!

    Σχόλιο από simela — Μαΐου 18, 2009 @ 7:31 πμ | Απάντηση

  3. […] και χαλαρή στο μασάζ έφερα στο μυαλό μου εκείνο το κακόμοιρο παιδάκι που πριν 70 περίπου χρόνια το είχαν υοθετίσει και που με […]

    Πίνγκμπακ από Ζαλάδα και έμπνευση… « ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ — Μαΐου 18, 2009 @ 6:21 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: