ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ

Φεβρουαρίου 27, 2009

Απόφαση ηρωική…

Filed under: Uncategorized — simela @ 11:24 πμ

Δεν ξέρω αν αυτά είναι βιώματα της Ελένης Βιτάλη αλλά εμένα με αγκίζουν πολύ διότι κάπως έτσι διαδραματίστηκαν οι σκηνές της ζωής μου πριν 12 περίπου χρόνια…

Ένα χειμωνιάτικο πρωί έφυγα απ’ το σπίτι σαν τρελλή…
Ναι, έτσι, έτσι – χειμωνιάτικο απόγευμα στην περίπτωσή μου…

Ο αέρας μου τρυπούσε το κορμί και μου ζητούσε μια απόφαση ηρωική…
Ηρωική κι αν δεν είναι μια τέτοια απόφαση… με τις ελάχιστες σταγόνες αξιοπρέπειας που είχαν απομείνει, με το κινητό στη μια τσέπη κι ένα βρακύ στο άλλο να ξεκινάς για το χάος του άγνωστου… και μακριά από τους ανθρώπους σου (άσε, που με τον καιρό αυτό αποδείχτηκε θετικότερο διότι, συνήθως, οι άνθρωποί σου σε εμποδίζουν να παίρνεις ηρωικές αποφάσεις…)

Πήρα εφημερίδα και στυλό βρήκα διαμέρισμα φτηνό…
Όχι, έτσι εύκολα διαμερίσμα δεν βρίσκεις στην Στοκχόλμη – και μέσα σ’ ένα μήνα που είχε βρεθεί επίτευγμα θεωρείται

Τρία ενήκια να το κλείσω έπιπλα για να το ντύσω και δεν θέλω να σε ξαναδώ…
Με ένα ενήκιο ήταν οκ – έπιπλα από φίλους και γνωστούς (η ευμερία μας έχει κάνει να έχουμε στο σπίτι μας πράγματα με τα οποία θα μπορούσαμε να ντύσουμε άλλα 2-3 σπίτια…) 

Ήρθε η νύχτα η σκληρή κι εγώ νοιώθω σαν απόκληρη εγώ – θέλω πίσω να γυρίσω και συγνώμη να ζητήσω αλλά ντέπομαι να σου το πω…
Τέτοιες τάσεις δεν θυμάμαι… 

…πως χωρίς εσένα είμαι μισή…
Νάτο πάλι αυτό το ΜΙΣΗ που τόσο θέλει να μας υποτιμά εμάς τους μοναχικούς τύπους… ποιοί, μωρέ, γράφουν τέτοιους στοίχους που χρειάζονται ένα καλό μάθημα…

δεν πετιέται έτσι μια ζωή…
Και ποιός είπε ότι την πετάμε την προηγούμενη ζωή; Είτε το θέλουμε είτε όχι το κομμάτι εκείνο της ζωής μας αποτελεί ένα μέρος της ιστορίας μας και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να το παραδεχτούμε, πρώτα, για να καταφέρουμε μετά και να το αποδεχτούμε και αφού το αποδεχτήκαμε να μάθουμε τουλάχιστον να το συμπαθούμε (το ιδανικότερο, φυσικά, είναι να το αγαπάμε έτσι όπως αγαπάμε και το υπόλοιπο μέρος της ιστορίας μας)

θέλω πίσω να γυρίσω και συγνώμη να ζητήσω μα με κυνηγάει μια φυγή…
Μα αυτή η φυγή έχει να κάνει μ’ αυτήν, και μόνον μ’ αυτήν, και δεν φταίει σε τίποτα αυτός διότι εάν δεν ολοκληρώσουμε τους εαυτούς μας όχι μόνον εμάς τους ίδιους αλλά ακόμα και αυτό το τέρι μας βασανίζουμε…

Advertisements

2 Σχόλια »

  1. Geia sou re Simelaki!
    Mpainw kai ta diavazw ta nea sou…mi nomizeis! Irtha telika italia alla yparxei kai mia protasi apo souidia tin opoia ti skeftomai gia tou xronou. Tha elepw!!!
    A, mi to ksexasw! Esena oli sou i zwi einai irwiki…oxi mono mia apofasi!
    Filia apo to pagwmeno Udine!!!

    Σχόλιο από El — Φεβρουαρίου 27, 2009 @ 5:29 μμ | Απάντηση

  2. φιλενάδα μη τύχει και πετάξεις την τύχη που σου ανοίγεται…
    μας φαντάζεσαι στην σουηδία μαζί;;;;

    τα ζαντίας ντο θα εφτάμε… χα χα χα…
    ναι, ναι, ναι, να το πεις το ΝΑΙ!!!!

    κι εδώ παγωνιές έχουμε αλλά τίποτε το παράξενο – έτσι ήταν, έτσι είναι κι έτσι θα ‘ναι και το έχω αποδεχτεί εδώ και κάτι δεκαετίες…
    μάκιαααα

    Σχόλιο από simela — Φεβρουαρίου 27, 2009 @ 6:20 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: