ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ

Οκτώβριος 30, 2008

Πάλι εκεί εγώ…

Η κυρά Μαρία Κολοκυθά που πρόσφατα, την ημέρα των κηπουρών, είχε πάρει το βραβείο για την καλύτερη κολοκυθόπιτα, μας έχει αφήσει εδώ και δυο εβδομάδες και σήμερα η οικογένειά της, οι φίλοι και οι γνωστοί την αποχαιρετήσαμε!

Με το σημερινό χάος στην κυκλοφορία – ακόμα δεν ξέρω τι έχει συμβεί και δημιούργησε ένα αφάνταστο κυκλοφοριακό χάος – έφτασα 35 λεπτά αργότερα στην ελληνική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, στο κέντρο της Στοκχόλμης. Η κηδεία, ωστόσο είχε τελειώσει και πρόλαβα μόνο να φωτογραφίσω το φέρετρο στην πόρτα της εκκλησιάς…

Πρόλαβα, ωστόσο, να πάω στα κοιμητήρια του Skogkyrkogården που θεωρείται το μεγαλύτερο της Σκανδιναβίας, όπου πρόσφατα ήμουν για μια άλλη κηδεία!
Τον τάφο ήθελα να δείτε πώς τον ανοίγουν! Πολύ βαθειά, ίσως και δυο μέτρα, και τον σκεπάζουν με ένα είδος κάλυμμα σε πράσινο χρώμα… δεν ξέρω πότε το παίρνουν από εκεί, προφανώς αμέσως μετά την αποχώρηση των συγγενών! Ο καιρός δεν μας βοήθησε για καθαρότερες φωτογραφίες αλλά ακόμα και ο Θεός έκλαψε για την κυρά Μαρία, όπως λένε…

Εκεί στο νεκροταφείο και πριν τo θάψιμο της είπε ο ιερέας, της κυρά Μαρίας, τα τοιαύτα, είπε κι εκείνο το «αιωνία η μνήμην…» που πάντα όταν τ’ ακούω με πιάνουν λυγμοί και κλάματα και…

… οι έξι άντρες από το γραφείο κηδειών FONUS με τρία γερά ζωνάρια μετακίνησαν το φέρετρο, με τη Μαριώ μας μέσα, στον τάφο της και με την απαιτούμενη ευλάβια και με το ανάλογο δέος άφησαν τα ζωνάρια να γλιστρούν σιγά – σιγά για να κατέβει το φέρετρο στην θέση του…


Όλα τους με συγκινούν, και αυτός είναι και ο ένας λόγος που γράφω αυτό το κείμενο, αλλά αυτό που με συγκινεί ιδιαίτερα είναι αυτή η υπόκλιση που κάνουν, και οι έξι μαζί συντονισμένοι, μια προς τον νεκρό και μια προς τους γύρω!!!

Στο βάθος φαίνεται κάποιος που κρατά την ομπρέλα για τον ιερέα – είναι ο Mohamed, ο γείτονας της συχωρεμένης που με την μάνα και τον αδελφό του, προφανώς μουσουμάνοι, μερίμνησαν τα πράγματα να πάνε ρολόι, κι εμένα κάτι τέτοια με συγκινούν και δεν θέλω οι θρησκευτικές διαφορές να σταθούν εμπόδιο στις ανθρώπινες σχέσεις…

Στο ειδικό τμήμα του κοιμητηρίου που είναι για τους ορθόδοξους ήθελα να φωτογραφίσω και αυτόν τον τάφο για να δείτε πόσο απλά και λιτά τον στολίζουν μετά, και… ναι, τον προτιμώ έτσι!
Άδεια γι αυτήν την φωτογραφία δεν έχω – ευελπιστώ, ωστόσο, να μη την χρειάζομαι….

Advertisements

9 Σχόλια »

  1. […] που ήμουν πάλι εδώ για την την κηδεία της κυρά Μαρία, έμαθα ότι αυτό το κομμάτι που εγώ παραπάνω αποκαλώ […]

    Πίνγκμπακ από Κηδεία και ωραία;;;; « ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ — Οκτώβριος 30, 2008 @ 5:18 μμ | Απάντηση

  2. Αμαν βρε Συμελα με τις κηδιες σου,βαλτη εισαι !!!! Εσυ νασαι καλα και οι αλλοι ας πεθαινουν.Φιλακια απο μια αθηνα χαλια απο καιρο.

    Σχόλιο από Ελευθερία — Οκτώβριος 30, 2008 @ 7:04 μμ | Απάντηση

  3. γιατί βρε Ελευθερία;
    ο θάνατος είναι το μόνο κοινό στοιχείο όλων των ανθρώπων – μηδενός εξερωμένου!
    ΤΟ ΜΟΝΟ ΚΟΙΝΟ όσα άλλα πράγματα κι αν μας χωρίζουν!!!
    σκέψου το αυτό!

    αφού, λοιπόν, είναι το ΜΟΝΟ κοινό που μας ενώνει, αποτελόντας έτσι έναν συνδετικό κροίκο μεταξύ μας, θα έπρεπε, αντί να τον φοβόμαστε, να τον συζητάμε και να τον αντιμετωπίζουμε πιο ανοιχτά!

    κι εδώ λανθασμένα μας μάθανε, θαρρώ…

    Σχόλιο από simela — Οκτώβριος 30, 2008 @ 8:23 μμ | Απάντηση

  4. ‘Οσο μεγαλώνω τόσο λιγότερο θέλω ν’ ακούω για θανάτους και άλλα θλιβερά. Φυσικά και είαι κοινή η μοίρα αλλά, με τόσα θλιβερά που μας περιτριγυρίζουν και πολιορκούν την μίζερη ζωή μας, προτιμώ να εστιάζω σε χαρούμενα, όσο γίνεται, τέλος πάντων, σκηνικά της ζωής. Κατανοώ τη θλίψη της Σουμέλας για τη γειτόνισά της και την επιθυμία της να αποτυπώσει αυτή την ανθρώπινη πλευρά στο Blog της, μόνο την παροτρύνω να εστιάζει περισσότερο στη χαρά.

    Σχόλιο από heliotypon — Νοέμβριος 1, 2008 @ 4:35 πμ | Απάντηση

  5. Συμελα εχεις δικιο οτι ειναι το μονο κοινο πραγμα που μας ενωνει, ομως εγω φοβαμαι,ακριβως αυτα που μας εχουν περασει, για κολαση για φωτιες για σαταναδες και παρ’ολο που ηταν της περασμενης γενιας φοβιες μας τις μετεδωσαν και οσο και να αλλαζει το σκεπτικο αυτο σε κυνηγαει και οπως λεει και το heliotypon οσο μεγαλωνω θελω να φευγει μακρια το μυαλο μου απο το τελος.

    Σχόλιο από Ελευθερία — Νοέμβριος 1, 2008 @ 5:40 μμ | Απάντηση

  6. Θα πω απλά την καλησπέρα μου και καλό Σ/Κ.

    Σχόλιο από vloutis — Νοέμβριος 1, 2008 @ 10:07 μμ | Απάντηση

  7. heliotypon αφού θες χαρά, χαρά σου έβαλα σήμερα….

    Σχόλιο από simela — Νοέμβριος 3, 2008 @ 5:17 μμ | Απάντηση

  8. Ελευθερία για χορό και χαρά έβαλα σήμερα…
    μετά από θλίψη έρχεται και η χαρά μα αν δεν είχαμε τις θλίψεις ενδιάμεσα πώς θα βλέπαμε την χαρά σαν χαρά;
    πώς θα βλέπαμε αυτή την διαφορά;

    Σχόλιο από simela — Νοέμβριος 3, 2008 @ 5:21 μμ | Απάντηση

  9. […] με το ένα λεπτό σιγής, να θυμίσει στο κοινό τον χαμό μιάς ελληνίδας κηπουρού που τον Νοέμβριο, πέρυσι, έχει αφήσει τούτη την ζωή! […]

    Πίνγκμπακ από Συλλογικά πράματα… « ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ — Μαΐου 17, 2009 @ 6:49 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: