ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ

Αύγουστος 18, 2008

Νυχτερινή βόλτα στην Στοκχόλμη…

Οι νυχτερινές βόλτες στην Στοκχόλμη έχουν γίνει το τελευταίο μου χόμπυ! Το επίκαιρο χόμπυ! Και δεν εννοώ από τις βόλτες που κάναμε στα πανηγύρια του χωριού για να φλερτάρουμε κανέναν νεαρό, αν και σπάνιο το φαινόμενο να δεις νεαρό στο χωριό τότε, αλλά από αυτές με το γρήγορο βάδην!

Δύο ώρες περπατήσαμε απόψε εγώ και οι φίλες μου Μαρία και Mimo. Παραλιακά μεν αλλά όχι σε στυλ Λευκού Πύργου της Θεσσαλονίκης – πάντα ζήλευα αυτούς που επέστρεφαν από την Θεσσαλονίκη στο χωριό με φωτογραφία μπροστά του! Αργότερα όταν ένα καλοκαίρι είχα κατέβει από την Σουηδία με διακοπές είχα βγει κι εγώ εκεί μπροστά…wow!!! Δεν ξέρω καν πού βρίσκεται! η φωτογραφία…

Μα τι όμορφη που είναι αυτή η Στοκχόλμη, οποιαδήποτε στιγμή την περπατήσεις, και παρά το «αθλητικό βάδην» έβγαλα κάποιες φωτογραφίες…

Μου φάνηκε αρσενικός ο λευκός…. με τις θυλικές γύρω του. Δεν θυμίζει κάτι;

Τα φύλα που φαίνονται στο νερό δεν είναι φύκια ή βρωμιές παρά νούφαρα αλλά δίχως άνθη



Κι εδώ κάποια 14-15άχρονα τολμούν να κολυμπήσουν παρά τους 15-18 βαθμούς…

Advertisements

2 Σχόλια »

  1. Είναι ωραίο να ζεις σε μια πόλη που μπορείς ανάπάσα στιγμή να βγεις περίπατο μολονότι γυναίκα και μάλιστα μόνη…Βέβαια θα μου πεις, στην πόλη του Λευκού Πύργου, στην πόλη με το (ίσως) λιγότερο πράσινο της Ευρώπης, με την (πιθανότατα)μεγαλύτερη μόλυνση της ατμόσφαιρας ανά την Ευρώπη, στην πόλη με τα ανύπαρκτα πεζοδρόμια, τα σχεδόν ανύπαρκτα πάρκα και τους ανύπαρκτους ποδηλατόδρομους, στην πόλη που εδώ και κάτι χρόνια έως δεκαετίες χτίζει μετρό και μοιάζει με βομβαρδοσμένη εξαιτίας του, το λιγότερο που μπορεί να σε πειράξει είναι ότι μπορεί να θες να βγεις μόνη έξω τα βράδυ για περπάτημα (ανάμεσα στα αυτοκίνητα)και να βρεις τον μπελά σου από ακάλεστους και άγνωστους!
    Είναι μεγάλη ευλογία να ζεις σε μια πολιτεία που σέβεται την ανθρώπινη ύπαρξη και δεν την απομυζεί μέχρι θανάτου. Συμέλα, είμαι σίγουρη ότι ακόμη και εσύ η αστείρευτη πηγή θετικής ενέργειας, δεν θα ήθελες να ζήσεις για πάντα στην πόλη που κάποτε φωτογραφήθηκες κάτω από ένα πύργο…τον Λευκό.
    Είμαι από τα Πλατανάκια. Ξέρω ότι αυτή τη στιγμή το χωριό μου, πλημμυρίζουν οι ήχοι από τα διάφορα ξωτικά του καλοκαιριού… τα τριζώνια, τον γκιώνη, τις κουκουβάγιες … τα φύλλα των πλατανιών θροϊζουν στο ρυθμό της ανάσας του Μπέλλες, αυτού του γίγαντα που τόσα έχει δει και θα υπάρχει ακόμη και όταν εμείς θα αποτελούμε κόκκους κοσμικής σκόνης.
    Νοιώθω τους ήχους αυτούς να με καλούν να γυρίζω για πάντα εκεί …. αλλά η ουρά μου έιναι πιασμένη στο δόκανο αυτής της μολυσμένης πόλης.ΟΙ σκέψεις μου αυτές συχνά με βασανίζουν, ζήτησαν, όμως, να πάρουν μορφή γραπτή με το που διάβασα τα ωραία σου άρθρα Συμέλα, για το χωριό σου, το βουνό, τα καπνά, το χωράφι δίπλα στα μνήματα των Πλατανακίων, τα ταξίδια σου και τόσα άλλα που πολλά και τίποτα μου θυμίζουν! Να έισαι πάντα καλά, να γράφεις συχνά(κατά προτίμηση κάθε μέρα!)και να συνεχίσεις τις αναζήτήσεις σου! Το σίγουρο είναι ότι κατέχεις ήδη την τέχνη του ευ ζειν, δε μένει παρά να καταστήσεις κοινωνούς και άλλους!

    Σχόλιο από ουτοπία — Αύγουστος 28, 2008 @ 8:10 μμ | Απάντηση

  2. […] και που κάποια ουτοπία το έγραψε σαν σχόλειο για μια νυχτερινή μου βόλτα στη Στοκχόλμη! Μ’ άρεσε πολύ και το ανεβάζω να το […]

    Πίνγκμπακ από Ένα μαργαριτάρι… « ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ — Φεβρουαρίου 21, 2009 @ 8:07 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: