Λίγα για την αφεντιά μου

Λένε ότι γεννήθηκα την χρονιά με τα πολλά χιόνια! Λένε επίσης ότι πολλά χιόνια είχαμε το 1954! Άγνωστον αν ήταν Ιανουάριος/Φεβρουάριος του 1954 ή Δεκέβριος του 1954 (η διαφορά είναι ήδη ένας ολόκληρος χρόνος αλλά στα 50+ που ήμαστε τώρα στον έναν χρόνο θα κολλήσουμε;)

Για την προέλευση και τον τόπο γεννήσεως ήμαστε πιό σίγουροι: Έχω δε και την τιμή να είμαι το ενδέκατο από τα 13 παιδιά του ΜΕΛΕΤΛΙΔΗ ΙΟΡΔΑΝΗ και της ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ ΠΟΛΥΞΕΝΗΣ – γεννημένη στο Καλοχώρι Σερρών!

Όταν τα άλλα παιδιά (κορίτσια) έπαιζαν με κούκλες, με σπιτάκια και με μαμά-μπαμπά-μωρό εγώ είχα υπό την ευθύνη μου δεκάδες αγελάδες και εκατοντάδες αρνιά και πρόβατα για βοσκή, αργότερα και κατσίκια (το δυσκολότερο ζώο για βοσκή!) Φυσικά παράλληλα με τις γεωργικές ασχολίες όπως την καλλιέργεια του καπνού, του καλαμποκιού κλπ.

Αγαπούσα τα γράμματα, έλεγε ο πατέρας μου που μ’ έβλεπε μονίμως να κρατώ βιβλία (αδύναντον να θυμηθώ πού τα έβρισκα) και “μ’ έστειλε” στο εξατάξιο γυμνάσιο των Κάτω Πορροίων!
Επίτευγμα μεγάλο, τότε, από τους 13 μας να καταφέρω εγώ να φοιτήσω στο γυμνάσιο αλλά μετά την αποφοίτησή μου, και με έντονη την ανάγκη να εγκαταλείψω το χωριό, χρησιμοποίησα την βοήθεια της μικρότερης αδελφής μου, της Μαρίας, και με έναν ιδιαίτερο τρόπο, που ολόκληρο βιβλίο θα μπορούσε να γεμίσει, πήρα το πρώτο τρένο Αλεξανδρούπολη – Αθήνα και κατέβηκα στην Αθήνα.

Ένα μήνα αργότερα, τέλειος επίλογος για το βιβλίο, συνέχισα για την Φρανκφούρτη της Γερμανίας όπου ήδη ζούσαν τέσσερα αδέλφια μου.

Δεν μ’ άρεσε ιδιαίτερα η Γερμανία και έξι μήνες αργότερα, ένα κρύο πρωινό του Μάρτη του 1975, έφτασα στην Solna, στα βόρεια της Στοκχόλμης στην Σουηδία, όπου ζούσαν άλλα τρία αδέλφια.

Όπως οι περισσότερές μας με τον καιρό βρήκα κι εγώ τον σύντροφο και με τα δυο μας παιδιά μετακομίσαμε αργότερα για το New Jersey της Αμερικής.  (1986-1987)
Ενάμισι χρόνο αργότερα επιστρέψαμε πάλι στην Σουηδία και μετά από 17 χρόνια παραδοσιακής συζυγικής ζωής, και σε ηλικία των 45 χρόνων, πήρα το κινητό μου και έφυγα από την ζεστή γωνιά της οικογένειας και από την σίγουρη συντήρηση του συντρόφου.

Κι έτσι, κατά τα τέλη του 1997 ξεκίνησε μια νέα και άγνωστη ζωή!

Μέσα από την αναπόφευκτη και επίπονη διαδικασία μιας μακροχρόνιας «υπερκόπωσης», όπως συνήθως αποκαλείται, εμφανίστηκαν κρυφά ταλέντα (πχ. η συγγραφική) και σπουδαία προσόντα που για διάφορους λόγους  δεν έκαναν τον κόπο να εμφανιστούν πρωτύτερα.

Μόνη, οικονομικά αστήριχτη και με «τρεμάμενα πόδια», αλλά με σιδερένια την αποφασιστικότητα να τα καταφέρω ξεκίνησα μια οδό «πληθωρικής καριέρας»
Κατάφερα έτσι με τις επιχειρήσεις μου, με την συγγραφική και με την ελεύθερη δημοσιογραφία μου, και αργότερα σαν γραμματέας στην Ένωση των Ξένων Ανταποκριτών της Σουηδίας, να περάσω στην άλλη πλευρά, εκεί που πάντα κατέτασσα τους έξυπνους και σπουδαίους αλλά ποτέ τον εαυτό μου!

… κι έπειτα ήρθε ο έρωτ… (όχι, όχι ο έρωτας αλλά ο καρκίνος μαστού) και από τον Μάρτιο του 2007, ταυτόχρονα με το multi-blogging, βρίσκομαι και υπό μια σειρά θεραπειών που ολοκληρώνονται τον Οκτώβριο του 2008!

ΟΛΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ – ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ κι αισθάνομαι και έτοιμη, αλλά και ώριμη, για ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή!

Τι ακριβώς σημαίνει νέο ξεκίνημα; Για την ώρα όλα είναι άγνωστα ακόμα και για μένα αλλά το ίδιο νέα και άγνωστα ήταν όλα και πριν δεκαετίας… προχωράμε, λοιπόν, και όπου μας βγάλει!

UPDATED 21 Δεκεμβρίου 2008:
Οι θεραπείες έχουν ήδη ολοκληρωθεί και όλα δείχνουν πως για άλλη μια φορά Τον Νίκησα… Όταν το έτος 2000 έγραφα το βιβλίο “Τελικά Τον Νίκησα” τότε είχα νικήσει τον φόβο – έναν αόρατο, μέγιστο και επίπονο φόβο που βίωνα κατά την προσπάθειά μου να κάνω μια ριζική αλλαγή της τότε ζωής μου!
Αυτή τη φορά Νίκησα τον καρκίνο και προχωρώ στη ζωή με νέες αναζητήσεις, με νέα βήματα και με νέα ενδιαφέροντα… to be continued!