Πώς λέμε οινογνωσία;

Πώς λέμε οινογνωσία έτσι και η χορτογνωσία!
Παλιά, που προωθούσα το εκλεκτό ελληνικό κρασί στην σουηδία, έχω βρεθεί σε αρκετές οινογνωσίες και στην ελλάδα και στην σουηδία!
Μια φορά, μάλιστα, αρκετά στην αρχή της καριέρας μου εκείνης και αφού πρώτα είχα επισκεφτεί μερικούς οινοπαραγωγούς στην ελλάδα, είχα κάνει μια οινογνωσία σε μια εταιρία εισαγωγής οίνου με προοπτική να εισάγουν κρασί και από την ελλάδα. Μετά την οινογνωσία με ευχαρίστησαν για την υπέροχη παρουσίαση και για το γεγονός ότι για πρώτη τους φορά βρέθηκαν σε μια τόσο ευχάριστη οινογνωσία!
Τιμή μου ήταν που, αν και αρχάρια, προσκόμισα τόσα συγχαρητήρια ακόμα και από έναν έμπειρο δημοσιογράφο γαστρονομίας που επίσης συμμετείχε στην παρουσίαση!

Σήμερα έκανα μόνη μου χορτογνωσία και αν κάποιοι ισχυρίζονται ότι τα φθινοπωρινά χόρτα δεν τρώγονται κάνουν μεγάλο λάθος και το λέω επειδή έχω ακούσει κάποιους να λένε ότι μόνο τα ανοιξιάτικα χόρτα τρώγονται!
Ψάχνοντας για τα γνωστά (ραδίκια, λάπατα, τσουκνίδες) σκέφτηκα να δοκιμάσω και κάποια άγνωστα όπως αυτό εδώ:

Με το χρώμα και τα φύλλα του μου φάνηκε σαν ρόκα αλλά δεν ήταν, και η γεύση του ήταν αρκετά μαλακή και ευχάριστη η δε μυρωδιά του απαλή που έδινε την εικόνα ενός απλού και συνηθισμένου χόρτου της Μάνας φύσης!

 

 

 

 

Αυτό εδώ μου φάνηκε πολύ ντελικάτο και πληθωρικό με μεγάλα φύλλα σε ευχάριστο πράσινο λαδί χρώμα αλλά η γεύση του μ απογοήτευσε! Πολύ έντονα αρώματα που μου  θύμισε αρώματα βιομηχανίας όπως αυτά στις κολόνιες του εμπορίου! Εντυπωσιάστηκα με τα δυνατά του αρώματα αλλά το απέρριψα με μιας και τ άφησα απλά να στολίζει την φύση.

Το θέμα, τώρα, είναι αν δεν ξυπνήσω αύριο δεν θα ξέρετε ποιο από τα δύο χόρτα φταίει για να τ αποφύγετε! Δεν μ έκοψε να δοκιμάσω ένα κάθε μέρα για να ξέρω τι μου γίνεται και σε περίπτωση που κάποιο χόρτο με στείλει εκεί… να μη το ξαναβάλω στο στόμα μου!!!

Βέβαια από το πρώτο χόρτο μάζεψα κάποια και μαζί με άλλα τα έβαλα σήμερα σε χορτόπιτα!
Ευγενικό και ακίνδυνο μου φάνηκε και πιστεύω να με συμπαθήσει κι αυτό όπως το συμπάθησα εγώ αλλά θα το δούμε αύριο!

Κι έτσι μαθαίνουμε όλο και περισσότερο περί χόρτων κι αν σε περίπτωση φτάσουμε στην κρίση, όπως αυτή στην ελλάδα, να μη μας πιάσει απογοήτευση και τρόμος! Κάτι θα χει και για μας η Μάνα Φύση που, όντως, μερίμνησε να έχει για όλους! Απλά ο άνθρωπος την περιφρονεί και προτιμά την διατροφή που δείχνουν τα διάφορα μέσα για να κερδοσκοπούν οι διάφορες εταιρίες αλλά είναι άλλο, και μεγάλο, θέμα αυτό και δεν θα το σχολιάσω εδώ και τώρα!

Θυμάμαι παλιά, στο χωριό, έναν παππούλη, που μου χε πει ότι οτιδήποτε τρώει η αγελάδα μπορεί άφοβα να τα φάει και ο άνθρωπος! Κάτι ξέρουν οι παλιοί και από παιδάκι σεβόμουν τις γνώσεις τους, και συνεχίζω να το κάνω ακόμα και σήμερα!

Γιατί, λοιπόν, πιστεύουν κάποιοι ότι μόνο τα ανοιξιάτικα χόρτα τρώγονται;
Αυτά εδώ τα ντελικάτα λάπατα να μη τα φας, δηλαδή, και να φας τα ραντισμένα χορταρικά από τα ράφια του σούπερ μάρκετ;

 

 

 

 

 

 

Ή αυτές εδώ τις περίφανες καταπράσινες τσουκνίδες;

 

 

 

 

 

 

 

Ιδού και η χορτόπιτα με μανιτάρια, που μάζεψα χθες, δίπλα!

Ο Αναστάσης μας…

Σήμερα θα θελα να μου στο χωριό μου,  στο Καλοχώρι Σερρών!
Θα θελα να πω το αντίο στον πολυαγαπημένο μας, Αναστάση Παπαδόπουλο, που η μελωδική του φωνή έχει γαλουχήσει κι εμένα κι όλους στο χωριό, αλλά κι άλλους στα γύρω χωριά, επί δεκαετίες! Από τα 25 του μέχρι τα 86!!!
Που η γαλήνια ψαλμωδική του φωνή με συνόδευσε όπου κι αν βρέθηκα και θα με συνοδεύει όπου κι αν βρεθώ! Που η μοναδική και μαγική του φωνή με βάζει σε πειρασμό, πάντα όταν βρίσκομαι σε εκκλησία, να την συγκρίνω με τον εκάστοτε ψάλτη που ακούω, είτε εντός Ελλάδος βρίσκομαι είτε εκτός, είτε σε χριστιανική εκκλησία βρίσκομαι είτε σε άλλης θρησκείας!

Από το 1975 που άφησα το χωριό μου για Γερμανία, μετά για Σουηδία, αργότερα για Αμερική και πάλι μετά για Σουηδία, αλλά και σε όλες τις χώρες που έχω επισκεφτεί, δεν κατάφερα ν ακούσω σε εκκλησία ψάλτη του οποίου η φωνή να φτάνει έστω στο μισό του Αναστάση!
Όχι, δεν υπερβάλω! Η φωνή του είναι αναντικατάστατη κι έχοντας αυτήν σαν πρότυπο πολλές φορές έχω εγκαταλείψει λειτουργίες, κι έφυγα, ακριβώς επειδή οι άτσαλες φωνές και οι παραφωνίες των ψαλτών όχι μόνο δεν με ικανοποιούσαν αλλά μ ενοχλούσαν κιόλας! Και, επίσης, πολλές φορές εκνευρίστηκα που η εκκλησία αδιαφορεί αν ο ψάλτης τους έχει ή όχι μελωδική φωνή σαν αυτή του Αναστάση μας!
Με την ευκαιρία να πω ότι οφείλει η αρχιεπισκοπή, ή όποιος άλλος είναι ο υπεύθυνος, να μεριμνάει, ή, μάλλον να απαιτεί οι ιερείς και οι ιεροψάλτες να έχουν και μελωδικές φωνές…

Ό,τι και να γράψω είναι αδύνατον να μπορέσω να περιγράψω την μοναδική εκείνη φωνή που, αν κι έχω να την ακούσω αρκετά χρόνια, παραμένει και θα παραμείνει για πάντα στη μνήμη μου.

Κλαίει για τον χαμό του και πενθεί σήμερα το χωριό μου! Και, ναι, θα θελα να τον κλάψω κι εγώ! Εκεί, στον τόπο μας! Χθες βράδυ, εμείς η γενεά της τεχνολογίας, τον υμνήσαμε και τον πενθήσαμε στην σελίδα του χωριού μας, στο facebook!

Φωνές από Καλοχωρίτες στο Facebook:
1- Συμέλα Μελετλίδου (κάτοικος Στοκχόλμης)
Αφότου άφησα το καλοχώρι μπορεί να έχω ακούσει δεκάδες άλλους ψάλτες ανά τον κόσμο, και όχι μόνο σε ελληνικές εκκλησίες αλλά και σε άλλων λαών, χριστιανών και μη, αλλά κάθε φορά που άκουγα έναν ψάλτη αναπόφευκτα ερχόταν ο αναστάσης μπροστά μου και η επίσης αναπόφευκτη σύγκριση έμπαινε σε διαδικασία! αποτέλεσμα: ουδείς σαν τον αναστάση μας!!!! πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να κρίνει αυστηρά και… άδικα κι ότι προφανώς έφταιγε η νοσταλγία των παιδικών μου χρόνων! ακόμα δεν μπόρεσα να διακρίνω αν φταίει η νοσταλγία! το μόνο που με σιγουριά ξέρω είναι ότι η μελωδική του φωνή ακόμα αντηχεί στ αυτιά μου κι ας έχω να τον ακούσω αρκετά χρόνια… ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΑΣ, άφησες πίσω σου μια ιστορική εποχή και πάντα θα σ αγαπάμε!!!

2- Kαλογιαννίδης Νικόλαος (πρόεδρος του συλλόγου μας και κάτοικος Θεσσαλονίκης)

Καλησπέρα σε όλους τους Καλοχωρίτες και σε όλους τους φίλους μας. Καλή εβδομάδα. Δυστυχώς, όμως, η εβδομάδα για το Καλοχώρι δεν ξεκινά και τόσο καλά. Το Καλοχώρι σήμερα αποχαιρετά το αηδόνι του, τον Αναστάση Παπαδόπουλο, ο οποίος επί 41 συναπτά χρόνια, έως και το τέλος της ζωής του, λάμπρυνε με την φωνή του την εκκλησία μας αλλά και όλες τις εκδηλώσεις μας. Ένα μεγάλο ευχαριστώ για την προσφορά του που, ευτυχώς, ο σύλλογος μας πρόλαβε και τον τίμησε πρόπερσι για την προσφορά του. Ο Θεός να τον αναπαύσει και καλό του παράδεισο από όλους εμάς που μεγαλώσαμε με την κρυστάλλινη φωνή του.

3- Συμέλα Κουλακίδου (κάτοικος Στοκχόλμης)
Αναστάσιος… τελευταία φορά που τον είδα ήταν παραμονή 15/8, τη νύχτα πριν τον δεκαπενταύγουστο. Τον είδα να κάθεται όπως κατεβαίνεις τα σκαλοπάτια της εκκλησίας από την μεριά του δρόμου.
“Μαμά ο Αναστάσης! ο καλύτερος ψάλτης που έχω ακούσει στην ζωή μου” είπα και η μαμά μου μού είπε “ναι, πήγαινε να τον χαιρετήσεις, αν θες, θα χαρεί πολύ να σε δει” Κι έτσι έγινε, πήγα μπροστά του, φυσικά δεν με γνώρισε (δυστυχώς), έχει να με δει 20 χρόνια αλλά με το που του είπα ποιανού κόρη είμαι εμφανίστηκε ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του…κι ένα δάκρυ κύλισε από τα μάτια μου! Είδα ότι δάκρυσε και αυτός ειδικά όταν με είπε ότι δεν είναι καλά! Δεν μπόρεσα να τον κοιτάξω στα μάτια, πικράθηκα, στενοχωρήθηκα, τον έδωσα ένα φιλάκι και τον είπα ότι είναι ο καλύτερος ψάλτης!!! κι ότι δεν υπάρχει άλλος σαν αυτόν!
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ψαλμωδία του Αναστάση! Δεν έχω πάει πολλές φορές σε εκκλησίες αλλά όσες έχω πάει έλεγα πάντα και πάντα θα λέω και θα σκέφτομαι το ίδιο πράγμα: ΔΕΝ υπάρχει φωνή σαν του Αναστάση από το χωριό μου!
Ήταν η μόνη φωνή που μ έκανε να δακρύζω μέσα σε εκκλησία κι ας μην καταλάβαινα ούτε λέξη, απλά άκουγα την φωνή του και βούρκωνα! Προσπαθούσα να κρατηθώ, φυσικά, γιατί είμαι δυνατός χαρακτήρας, αλλά πάντα ένα δάκρυ κατάφερνε να κυλάει….
Σε κάθε εκκλησία που θα μπαίνω θα σε σκέφτομαι, όπως πάντα!

Παιδιά, ειλικρινά δεν ξέρω αν μπορέσω να κοιμηθώ απόψε… θα ήθελα πολύ να ήμουν Ελλάδα τώρα…

4- Αγγελική Χριστοφορίδου (κάτοικος Αμερικής)
Εύχομαι ο Αναστάσης να γνώριζε πόσο έντονα συναισθήματα προκαλούσαν η μαγεία και η δύναμη της φωνής του.

5- Χρίστος Χαντζαρίδης (κάτοικος Θεσσαλονίκης)
Καλό ταξίδι, η φωνή σου θα μας συντροφεύει μια ζωή! Να ναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει! Η γειτονιά των αγγέλων βρήκε τον ψάλτη της.

Στην φωτογραφία ο λεβέντης, ο Αναστάσης μας, στα νιάτα του, που ελάχιστοι τον θυμούνται έτσι