Στην ποδηλατούπολη, την πανεπιστημιούπολη κι επιστημιούπολη Uppsala (60 km πιο βόρεια από τη Στοκχόλμη) από καιρό ήθελα να πάω μα το κατάφερα τώρα! Ήθελα να επισκεφτώ το αγαπητό μας Ποπάκι που πριν χρόνια, και για πολλά χρόνια, διασκεδάζαμε μαζί, τρώγαμε, πίναμε και χορεύαμε στις διάφορες ελληνικές ταβέρνες στην Στοκχόλμη, που τότε δούλευε, αλλά που τα τελευταία χρόνια ο έρωτας κι η αγάπη έγιναν η αιτία να μας αφήσει και να εγκατασταθεί στην μικρούλα αλλά ζεστή πολύ χαριτωμένη κωμόπολη Uppsala!
Στην 1η φωτογραφία φαίνονται τα αμέτρητα ποδήλατα (που μέσα σε μια μέρα είδα περισσότερα απ’ ότι σ’ ένα χρόνο) που αφήνει ο κόσμος δίπλα στον σταθμό για να πάρει μετά το τρένο…
Στην 2η φωτογραφία μια κλασική εικόνα από τις σουηδικές κωμοπόλεις, είναι η γειτονιά του μαγαζιού (creperie lemoni) που η φίλη μου άνοιξε φέτος, τον μάρτιο, κι έκτοτε είναι αρκετά δεσμευμένη με αυτό!
Στην 3η φωτογραφία μόλις έφτασα στο μαγαζί, το οποίο το βρήκα και μεγαλύτερο απ’ ότι το φανταζόμουν, και το Ποπάκι να εξυπηρετεί μεταξύ άλλων και την ελληνοπαρέα με επιστήμονες, γιατρούς… κλπ. που έκαναν το μαγαζί στέκι τους!
Η κρέπα στην 1η φωτογραφία με καφέ ήταν το πρώτο που με περίμενε στο τραπέζι και το καταφχαριστήθηκα!!! Κι αν είχα και αυτή την στιγμή ένα πολύ ευχαρίστως θα το ‘τρωγα!!!! Είναι αυτό το είδος του βατόμουρου πάνω, το hjortron, που δεν υπάρχει στην ελλάδα και που μ’ αρέσει ιδιαίτερα πολύ!
Αργότερα ήρθε στο τραπέζι μου (η 2η φωτογραφία) και η γαλέτα με σολομό πάνω, μανιτάρια, σαλατικά, ένα είδος σος (pepparot) και creme fresh (κάποια πράγματα δεν γίνεται να τα μεταφράσουμε, απλά δεν υπάρχουν στην ελλάδα)
Το δε ζυμάρι της γαλέτας γίνεται με αλεύρι από φαγόπυρο! Έτσι, τουλάχιστον, το εξηγεί όταν ψάχνω την λέξη bovete στο google αλλά εγώ την λέξη φαγόπυρο δεν την γνωρίζω!
Αυτό, άλλωστε, είναι το κόνσεπτ της φίλης μου που μαζί με τον αγαπημένο της (τον Αργύρη, που δυστυχώς έλειπε ελλάδα και δεν τον είδα) έχουν πάει μέχρι την Γαλία για να μάθουν να το δουλεύουν και να το ξεκινήσουν σαν οι μοναδικοί στην Uppsala! Και σήμερα έμαθε να το δουλεύει και η αδελφούλα της, η Μαρία, που πρόσφατα προσγειώθηκε από την ελλάδα και ήδη έμαθε τα κατατόπια κι έγινε μαστόρισσα στο όλο θέμα!
Και στην 3η φωτογραφία με μια από τις ελληνοπαρέες, τον στέφανο, τον πάνο και τον τάκη, μαζί με την κάρεν του, επιστήμονες στο είδος τους όλοι με τον στέφανο στην ογκολογία!
Το συμπέρασμα μου, μετά από τα λίγα περί όγκων που προλάβαμε να συζητήσουμε με τον στέφανο, είναι ότι υπάρχουν γιατροί (λίγοι, ίσως, αλλά έστω κι αυτοί…) που ναι μεν αναγνωρίζουν και παραδέχονται τις διάφορες ενναλακτικές θεραπείες (όπως κάνει και ο ίδιος) αλλά δεν τις προτείνουν σε ασθενείς! Εντάξει, αυτό το υπέθετα και πριν – δεν μπορεί όλο το ιατρικό σώμα να μην αναγνωρίζει τις εναλλακτικές και να ‘ναι τόσο τυφλοί στην συμβατική ιατρική αλλά ήθελα ν’ ακούσω και από τον στέφανο, μια και τον βρήκα μπροστά μου, τον λόγο που δεν τις προτείνουν στον ασθενή!
“Δεν προλαβαίνουμε” ήταν η απάντησή του, αλλά θα αναφερθώ, ίσως, σε αυτά αργότερα…. πάμε πίσω στο θέμα μας πριν εκτροχιαστώ τελείως…
Σε μια μικρούλα βόλτα που έκανα πέρασα και από κάποιες γεφυρούλες (δεν ξέρω πόσες είναι αλλά θα ‘ναι αρκετές) του χαρακτηριστικού ποταμιού που χωρίζει την πόλη στα 2, κάπως!
Αν ποτέ βρεθείτε στην Uppsala μη παραλείψετε να πάτε να δείτε το μεγαλείο της εκκλησίας domkyrkan που προκαλεί ένα ιδιαίτερο ρίγος και δέος από πριν ακόμα μπεις μέσα! Όχι, δεν πήγα ν’ ανάψω κερί ούτε και να προσευχηθώ αλλά είχα την περιέργεια να την δω κι από μέσα διότι από όποιο σημείο της πόλης κι αν βρισκόμουν έβλεπα τις 2 του κορυφές κι αναρωτιόμουν πώς θα ‘ναι από μέσα….
Και μετά να πάτε στο Ποπάκι, στο creperie lemoni, που βρίσκεται κοντά στο κέντρο της πόλης, στην οδό svartbäcksgatan 19, μέσα στον κήπο, για να φάτε την γαλέτα ή την κρέπα με διάφορα λαχταριστά μέσα!!!
Κι αν προτιμήσετε να φάτε κάτι άλλο όπου και να κάτσετε σε σερραίο μάλλον θα πέσετε! Όχι μόνο σε έλληνα αλλά σε σερραίο κι είναι ένα μυστήριο πώς γίνεται και βρίσκονται τόσοι σερραίοι μαζί στην Ουψάλα;
