Όποιος διάβασε πέρυσι ΑΥΤΟ το άρθρο θα καταλάβει καλύτερα τι συμβαίνει τέτοιο καιρό με τους απόφοιτους λυκείου στη σουηδία, και όποιος θέλει διαβάζει πρώτα εκείνο και μετά αυτό εδώ!
Την περασμένη η εβδομάδα αποφοίτησε από το γυμνάσιο (λύκειο) και η αδελφή της περυσινής απόφοιτης – Νίκη λέγεται η περυσινή, Λιάνα λέγεται η φετινή, ανιψιές μου και οι δυο (με την ακρίβεια, κόρες ανιψιάς μου), και ασφαλώς θα το γιορτάζαμε και φέτος όπως και πέρυσι!
Όπως πιο αναλυτικά έγραψα και πέρυσι, οι γιορτές αρχίζουν από τον φεβρουάριο-μάρτιο και οι απόφοιτοι ξεσαλώνουν, κυριολεκτικά, με γλέντια, ποτό, χορό και διάφορες άλλες δραστηριότητες, με τις εταιρίες που δραστηριοποιούνται με τέτοια να πλουτίζουν!
Ετοιμάστηκε το πρωί το κορίτσι μας, η Στυλιανή-Στέλλα, που τη φωνάζουν Λιάννα, Γιάννα κλπ (και αναρωτιέμαι γιατί ο κόσμος αλλάζει το όνομα του παιδιού και δεν ξέρουμε ποτέ ποιο είναι το πραγματικό όνομα) και ντύθηκε με το καθιερωμένο τους καπέλο (που μου θυμίζει λίγο το πηλίκο που τα απόφοιτα αρσενικά φορούσαν λίγο πριν την εποχή μου) με τα λευκά (που φαίνονται σαν μικρές νυφούλες) και με ένα μήλο στο χέρι (πριν τις 6-7 το απόγευμα δεν επρόκειτο να φάει κανονικά), κι έφυγε βιαστικά και κομμάτι καθυστερημένα για το σχολείο της. Για τελευταία φορά!!!
Εμείς, η οικογένειά της, θα πηγαίναμε αργότερα να τη δούμε να βγαίνει από την πόρτα του σχολείου της (για τελευταία φορά) με κραυγές και φωνές, μαζί με τους υπόλοιπους συμμαθητές της!
Έλα, όμως, που το δικό της σχολείο ήταν μέσα στην καρδιά της Στοκχόλμης (ενώ της περυσινής ήταν εκτός πόλεως και όλα ήταν εύκολα) και δυσκολευτήκαμε και να το βρούμε και να παρκάρουμε. Και όσο κι αν το ψάξαμε στο διαδίκτυο πριν ξεκινήσουμε, σύμφωνα με τον χάρτη, καταλήγαμε σ’ ένα στρατόπεδο με τους φρουρούς έξω να μας κοιτάζουν σαν να κατεβήκαμε από άλλον πλανήτη…
Δεν ήταν ένα συνηθισμένο και καθιερωμένο σχολείο (διότι αυτά φαίνονται από μακριά) και αυτό μας μπέρδεψε. Ήταν μια κανονική πολυκατοικία όπου, για κάποιους λόγους, στεγάστηκε η τάξη της από το σχολείο Stockholms Tekniska Gymnasium (STG) για τα τελευταία 2 χρόνια…
Με τις καθιερωμένες αφίσες των παιδιών, που σήμερα αποφοιτούν από το λύκειο, περίμενε ο κόσμος το παιδί τους που σήμερα έγινε έγινε λεβέντης ή λεβέντισα των γύρω στα 20… κάποιες αφίσες έχουν μια διαφορετική χάρη και τέτοιες έψαξα να φωτογραφίσω και πέρυσι!
Ο κόσμος φέτος ήταν πολύ λιγότερος, απ’ ότι πέρυσι, κι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι φέτος επρόκειτο για μία μόνο τάξη (γύρω στα 30, το πολύ 40 παιδιά) ενώ πέρυσι αποφοιτούσαν 4-5 τάξεις, ίσως και 6 και 7 αφού ήταν ένα κανονικό σχολείο με όλες τις τάξεις και την κάθε τάξη χωρισμένη σε πολλά τμήματα!
Ο κόσμος περίμενε… βγήκαν τελικά τα παιδιά, με πρώτα τα αγόρια, που πρόλαβα και να τα φωτογραφίσω, και βγήκε και η δικιά μας και η αδελφή της τις φορτώνει στο λαιμό κάτι μπιχλιμπίδια (αρκουδάκια, καρδούλες, σφυρίχτρες, κορδέλες, λουλουδάκια, πλαστικό/κοκάλινο ποτήρι για σαμπάνια κλπ. – όλα αυτά προϊόντα της συγκεκριμένης περίπτωσης που κοστίζουν και βαρβάτα)
Η ώρα της φωτογράφησης με γονείς, αδέλφια, ξαδέλφια κλπ…
Ε, να μη βάλουμε και την ελληνική σημαία πίσω από την αφίσα, όπως κάναμε και πέρυσι, κι ας μας θεωρούν τεμπελχανάδες που τρώμε τα λεφτά τους…. αυτά που στέλνουν στην ελλάδα για να “σωθεί η χώρα”, αλλά άλλο καπέλο αυτό!
Και μια φωτογραφία με την θεία (που στην ουσία γιαγιά είμαι γι αυτά τα παιδιά) με την καθιερωμένη σαμπάνια που ανοίγουμε εκεί, στην αυλή του σχολείου, κι ας έχει ζεσταθεί μετά από τόσες ώρες στο περίμενε να βγουν τα παιδιά.
Και μια φωτογραφία με φίλους και συμμαθητές της Λιάννας που εδώ χωρίζουν οι δρόμοι τους κι άλλοι συνεχίζουν για άλλου είδους θρανία, άλλοι στης εργατιάς τα… κάτεργα! Πάντως όλοι για κάπου προχωρούν και για όλους η διαφορετική, πια, ζωή συνεχίζει…
Και κάπου εδώ άρχισε η δεύτερη αναμονή!
Μετά από αυτές τις διαδικασίες τα παιδιά ανεβαίνουν σε φορτηγά (άλλη μπίζνα κι αυτή) και κυκλοφορούν έτσι, άσκοπα, στους δρόμους της πόλης φωνάζοντας, χορεύοντας, πίνοντας (οι πιο πολλοί έπιναν ήδη κι από χθες, κι από προχθές, και από το ίδιο εκείνο το πρωί με σαμπάνια και φράουλες, κάτι που η Λιάννα είχε χάσει λόγω καθυστέρησης το πρωί – ευτυχώς!!!) μα το φορτηγό τους αργούσε!!!!
Και άντε να περιμένουμε και να κουραζόμαστε και οι περισσότεροι γονείς να τα παρατάνε και να φεύγουν αλλά πού εμείς, οι έλληνες!!! Εκεί, εμείς, μέχρι να ξεπροβοδήσουμε το κορίτσι μας!!!
ΟΥΦ, έφτασε! Μια παλιατζούρα volvo κατέφθασε με έναν κουρασμένο και καταϊδρωμένο οδηγό που δεν είχε ιδέα από στοκχόλμη και αντί για την δυτική πλευρά της πόλης είχε καταλήξει στη νοτιοδυτική και περίμενε εκεί μέχρι που τον τηλεφώνησαν και του είπαν να τσακιστεί και να πάει στο σχολείο (στην άλλη πλευρά) που τον περιμένουν τα παιδιά… κι όταν ήρθε ζητούσε από κάποιον γονέα/κηδεμόνα (από τους λίγους που παρέμειναν) να ακολουθήσει, να τον συνοδέψει για να δείχνει τους δρόμους!
“Εγώ από το Sundsvall (μια άλλη πόλη, μακριά) ήρθα στη στοκχόλμη για την κοπέλα μου και μου ‘παν έκτακτα να κάνω αυτή την εξυπηρέτηση/δουλειά” μου ‘πε όταν τον ρώτησα τι συνέβη κι άργησε…
Όπως σ’ όλες τις μπίζνες τον μικρό πελάτη, απ’ όπου δεν έχεις πολλά να φας, τον γράφεις στα παλιά του τα παπούτσια, έτσι κι εδώ! Τι να ασχοληθούν με 1 τάξη (με το πολύ 20 παιδιά δηλωμένα να συνεχίσουν με το φορτηγό!) Ασφαλώς και θα ασχοληθούν με πελάτες με 5-6-7-8 τάξεις και με πολλά λεφτά, όπως στην περυσινή περίπτωση!
Κι έτσι μας έστειλαν αυτό το παιδί αλλά τελικά όλα καλά… στα βιαστικά, μαθητές και δάσκαλοι, στόλισαν το φορτηγό και…
…δώστου μετά…. τα πιτσιλίσματα από μπίρες και σαμπάνιες, τα ντεσιμπέλ στα ύψη και άντε στους δρόμους της στοκχόλμης αυτοί, και στο σπίτι εμείς να συνεχίσουμε να τακτοποιούμε τα φαγητά για τον κόσμο που θα ‘ρθει κατά τις 6….
Εσκεμμένα φέτος δεν πήγα στην στοκχόλμη αυτές τις μέρες… κάποτε την έβρισκα όταν έβλεπα κι άκουγα αυτά τα παιδιά αλλά όχι πλέον!!!
Τα αδελφάκια της στολίζουν το εξωτερικό μέρος του σπιτιού κι εμείς μέσα με τα καθιερωμένα ελληνικά, και υπερβολικά πολλά, φαγητά! Μας έλεγε ο γιος της οικογένειας Πολατσίδη ότι πριν λίγες μέρες ήταν σε σουηδικό σπίτι, για την γιορτή κάποιου φίλου του που αποφοιτούσε, και το μόνο φαγώσιμο που είχαν ήταν μια τούρτα!!!
Ε, καλά, εμείς ήμαστε έλληνες και χουβαρντάδες…. Ίσως από ένστικτο δεν φωτογράφησα τίποτα από τα φαγητά που ήταν τόσο πολλά που βλέποντάς τα και μόνο είχα μπουχτίσει και όλη τη μέρα δεν πεινούσαν καθόλου!
Στο σκαμνάκι η Λιάννα διαβάζει τις ευχητήριες κάρτες και ανοίγει τα δώρα της και όταν έφτασε στην δική μου κάρτα, με το φιλοσοφικό ποιητικό της περιεχόμενο, έσπευσα να βοηθήσω στο διάβασμά της! όχι πως δεν ξέρουν ελληνικά αλλά με τις λίγες ώρες την εβδομάδα, που κάνουν ελληνικά, για να διαβάσουν ένα ποίημα είναι κάπως δύσκολο…
Κι αφού κατέφθασαν και φίλοι/συμμαθητές του κοριτσιού μας, που έφαγαν κι ήπιαν αλά ελληνικά, ετοιμάστηκαν για την βραδινή έξοδο που προφανώς είναι και η τελευταία που έχει την γεύση των μαθητικών της χρόνων!
Αυτά…κουράστηκα, όπως και πέρυσι, με την επιλογή και την επιμέλεια των φωτογραφιών (δεν είναι εύκολο να διαλέξεις από τις 300 περίπου) και λέω να αράξω τώρα… τι άλλο, άλλωστε, να κάνεις που έξω βρέχει και η θερμοκρασία είναι γύρω στους 15 βαθμούς!
Α, και κάτι που παρέλειψα να γράψω είναι ότι πέρυσι γιορτάσαμε την αποφοίτηση της Νίκης σε άλλο σπίτι. Φέτος ήμασταν στο νέο σπίτι που η οικογένεια έχει αγοράσει και που είναι πολύ πιο μεγάλο από το παλιό! Πράγμα που έφταιξε/βοήθησε/συνέβαλε στο να μοιραστούμε και οι άνδρες να κάθονται πίσω (δίπλα στο γκριλ) και οι γυναίκες με τα παιδιά μπροστά… έτσι, να μη λέμε ότι οι τούρκοι (ή οι μουσουλμάνοι) χωρίζονται σε γυναίκες και άνδρες…. και δεν το λέω αρνητικά, απλά ενημερωτικά και κυρίως προειδοποιητικά να μην κατηγορούμε/συκοφαντούμε άλλους την στιγμή που ακριβώς τα ίδια συμβαίνουν και σε μάς! Ούτε πως συνέβη/συμβαίνει κακοπροαίρετα! Έτσι βόλεψε, έτσι έγινε και προφανώς το ίδιο γίνεται και με τους τούρκους/μουσουλμάνους! (Αν και εκτός θέματος αυτό, ωστόσο, με έναν μαγικό τρόπο συνδέονται όλα μεταξύ τους!)
Σε 3 χρόνια η επόμενη αποφοίτηση!
