Το πάρτι και τα δάση της Σουηδίας

Θα μετρήσω, τώρα, πόσες χώρες αντιπροσωπεύαμε το σάββατο που μαζευτήκαμε στο σπίτι μιας συναδέλφου για να ψήσουμε, να φάμε, να πιούμε και να συναναστραφούμε εκτός καθημερινότητας και εργασίας…

ελλάδα (εγώ), σουηδία, τουρκία (συμπεριλαμβανομένων και τον κούρδων) , χιλή, ιαπωνία, κίνα, πολωνία, ιταλία, φιλανδία, ινδία!
10 χώρες, συνολικά, δίχως βέβαια να παρευρεθούν όλοι που απαρτίζουν την ένωση των ξένων ανταποκριτών στη σουηδία που είναι γύρω στους 150 και ανταποκρίνονται σε 40, περίπου, χώρες!

Καθ’ οδόν, για το σπίτι εκείνο, το σάββατο, απολαμβάνοντας την καταπράσινη φύση μέσα από το αμάξι ενός από την ιταλία, πιάσαμε την κουβέντα για τα απέραντα δάση της σουηδίας και για την αντίδραση πολλών σουηδών (ακτιβιστών και μη) όταν οι ιθύνοντες για διάφορους λόγους προγραμματίζουν να εξαφανίσουν δάση και δένδρα …
“Μα δεν χαίρονται που σε κάθε δένδρο που θα κόψουν θα φυτέψουν 3 νέα δένδρα” αναρωτιόταν με τον έντονο ιταλικό του τρόπο και αναφερόταν σε διάφορα ντιμπέιτ που κατά καιρούς γίνονται στην σουηδία…που, η αλήθεια είναι, δεν τα ‘χω παρακολουθήσει ιδιαίτερα!
“Όχι, φίλε, άλλο είναι το δένδρο που γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στο δάσος κι άλλο που θα φυτέψουν άνθρωποι που πάντα έχουν κάποιο κερδοσκοπικό σκοπό” απαντούσα εγώ μα πού να καταλάβει ένας 80χρονος!
Διότι, οτιδήποτε το φυσικό αντικαθίσταται με ανθρώπινο (με στόχο τα κεφάλαια) χαλάει την φύση του και καταντάει βιομηχανικό! άλλο το φυσικό κι άλλο το βιομηχανικό και κανείς δεν ξέρει τι συνέπειες θα έχει ένα φτιαχτό/βιομηχανικό δάσος στο οικοσύστημα του μέλλοντος!

όσο για σαλάτα προτίμησα της φύσης τις τσουκνίδες, και κάποια άλλα χορταράκια που μάζεψα από την αυλή τους κι έβρασα, από τα βιομηχανικές τομάτες και τα αγγούρια… που θα μπορούσαν να ‘ταν και από ισπανία!

Παρά τρίχα αρθογράφος στην Metro δύο πόλεων/χωρών!!!

Το 2001, τότε με το 9-11 (με τους πύργους στη Νέα Υόρκη) δούλευα σαν security και με την έκτακτη εκείνη υπόθεση αναγκαζόμασταν να δουλεύουμε υπερωρίες και να ήμαστε επιφυλακή σε διάφορα σημεία, κυρίως σε μεγάλες αμερικάνικες εταιρίες που εδρεύουν στην Στοκχόλμη!

Τι έμπνευση είχα εκείνη την εποχή!!! Αστείρευτη! Έγραφα μανιακά και σε διάφορες γλώσσες (και στα ελληνικά και στα σουηδικά και στα αγγλικά, ακόμα…) Είχα ήδη αρχίσει να δημοσιεύω χρονογραφήματα στην εφημερίδα Metro International της Αθήνας αλλά με την ατελείωτη έμπνευση είχα στείλει και μερικά σουηδικά κομμάτια/άρθρα μου και στην Metro της Στοκχόλμης!

Μερικές ημέρες αργότερα τηλεφώνησα να δω αν έλαβαν τα άρθρα μου! Όχι αν τα διάβασαν (πού να φανταζόμουν κάτι τέτοιο) αλλά αν τα έλαβαν μόνο!
Και απάντησε ο αρχισυντάκτης, και μόλις άκουσε το όνομά μου φώναξε “α, τα διάβασα τα άρθρα σου….”

(Κάπως έτσι είχε γίνει και ένα χρόνο νωρίτερα με τον αρχισυντάκτη της Metro, στην Αθήνα, που περίπου με τον ίδιο ενθουσιασμό φώναξε ότι το άρθρο που τους είχα στείλει `μόνο ένα τους είχα στείλει αυτούς` του άρεσε πάρα πολύ… κι έτσι άρχισα να χρονογραφώ εκεί)

Μα εδώ μιλάμε για Στοκχόλμη και για τιράζ πολλές εκατοντάδες χιλιάδες περισσότερα από την αντίστοιχη εφημερίδα της Αθήνας! Και επί πλέον σε μια γλώσσα που όσο και να την κατέχεις δεν την κατέχεις!!! Αλλιώς τριπλάρεις την μητρική σου γλώσσα, ακόμα κι αν σου λείπουν λέξεις, κι αλλιώς μια ξένη!!! Και, μάλιστα, όταν μέχρι 1-2 χρόνια νωρίτερα δεν είχες ιδέα ότι “κρατάς πέννα”, όπως μου ‘λεγαν αυτοί που διάβασαν το πρώτο μου δημοσιευμένο άρθρο στο περιοδικό των ελλήνων της σουηδίας…

Με την φιλανδική του διάλεκτο (φιλανδός ήταν ο αρχισυντάκτης τότε αλλά δεν θυμάμαι τ’ όνομά του) που για εμάς, στη σουηδία, ακούγεται κάπως ιδιαίτερα είπε “de var faktiskt mycket bra = ήταν πραγματικά πολύ ενδιαφέροντα… και φαίνεται να είσαι πολύ παραγωγική”, συμπλήρωσε, μάλιστα, αφού κάποια άρθρα μου στάλθηκαν απανωτά το ένα μετά το άλλο!!!!”

Και τα ‘χασα!!!!! Κι άρχισε να μου ρωτά για πολλά και διάφορα, και από πού από την ελλάδα είμαι, και με τι ασχολούμαι, και πότε ήρθα στην σουηδία κλπ. κλπ. κλπ…. μα εγώ αισθανόμουν στενόχωρα!!!
Κάτι δεν μου άρεσε στο ερωτηματολόγιό του που γρήγορα αποδείχτηκε πως ήταν ένα είδος  τηλεφωνικής επαγγελματικής συνέντευξης… και με το στομάχι μου πέτρα, σαν άσφαλτος, ήρθε και προσγειώθηκε πάνω του η πρότασή του να γράφω και να του  στέλνω άρθρα μου ανά 15 μέρες!!!
“… ε… όχι… μπα….δε νομίζω… κοίταξε, από κανένα, κάπου κάπου, ναι… αλλά ανά δυο εβδομάδες ΜΠΑΑΑΑ…” κάτι τέτοια ψέλλιζα, θυμάμαι, με την έλλειψη αυτοπεποίθησης στο ζενίθ κι ας έγραφα και 3 και 4 και 5 άρθρα την ημέρα, εκείνο το διάστημα! Ένοιωθα άσχημα εκείνη την εποχή! Πολύ άσχημα! Και γι αυτό, άλλωστε, έγραφα με τον τρόπο που έγραφα…

Με άλλα λόγια έφαγε από μένα πόρτα ο αρχισυντάκτης και υπεύθυνος της μεγαλύτερης εφημερίδας της σουηδίας που αργότερα έγινε και η μεγαλύτερη εφημερίδα παγκοσμίως! Κι έχασα, έτσι, την αίγλη και την γεύση να είμαι η μοναδική, ίσως, αρθρογράφος δύο κρατών/πόλεων στην μεγαλύτερη εφημερίδα του κόσμου!

Αναπολώντας, σήμερα, στα παλιά, αναλογιζόμενη και αναθεωρώντας πολλά και διάφορα μόνο ένα συμπέρασμα μπορώ να βγάλω: δεν ήταν να γίνει! δεν ήταν η ώρα του να γίνει! ίσως έρθει η ώρα του αργότερα! ίσως δεν έρθει ποτέ! πάντως δεν ήταν να γίνει και δεν έγινε!!!

Αργότερα είδα στην στήλη εκείνη να αρθρογραφεί η ελληνίδα Αλεξάνδρα Πασχαλίδου και σε μια φάση ένοιωσα ένα είδος ζήλιας μα γρήγορα ξεπεράστηκε και πάντα της εύχομαι επιτυχίες σε οτιδήποτε κάνει!

Για όσους δεν γνωρίζουν την εφημερίδα Metro International διανέμεται δωρεάν σε σταθμούς όλων των ΜΜΜ και σε διάφορους άλλους μεγάλους κόμβους και σημεία των μεγαλύτερων πόλεων του κόσμου – την εμπνεύστρια του κονσεπτ (και αυτής το όνομα το ‘χω ξεχάσει) την είχα γνωρίσει σ’ ένα σεμινάριο, το διάστημα εκείνο που βρισκόμουν παντού και πάντα, και μου είχε πει ότι ποτέ της δεν είχε φανταστεί ότι η ιδέα της θα εξελισσόταν στον βαθμό που εξελίχτηκε για να γίνει μια διεθνής εφημερίδα….

Αναδιάρθρωση και στο στόμα…

με τον οδοντίατρό μου, eshan abbasi

Γύρω στα 50 ο άνθρωπος χρειάζεται μια αναδιάρθρωση και στα δόντια του, για να μη πω ότι επιβάλλεται κιόλας! Σφραγίσματα, αντικατάσταση παλιών δοντιών με νέα, ή σε βιδωτά, ή σε γέφυρες κι ένα σωρό άλλες αλλαγές, μικρές ή μεγάλες!
Μια διαδικασία που απαιτεί ένα σεβαστό κεφάλαιο και κάπου εκεί βρίσκομαι κι εγώ σήμερα…

Παλιά κατεβαίναμε στην ελλάδα γι αυτή την διαδικασία αλλά οι τιμές, μεταξύ ελλάδας και σουηδίας, σήμερα, δεν διαφέρουν ιδιαίτερα αλλά όπως με όλα, υπάρχουν κι εδώ εναλλακτικές και ψάχνοντάς τες κατέληξα στους φοιτητές της οδοντιατρικής σχολής στο πανεπιστήμιο της Karolinska που στεγάζεται στο νοσοκομείο του Huddinge!
Καλά, την ξέρω την αντίδραση των περισσότερων από εσάς που διαβάζουν τώρα “σιγά μη γίνω πειραματόζωο στους αρχάριους φοιτητές!”

Την ίδια αντίδραση είχα κι εγώ όταν πρωτοάκουσα γι αυτή τη δυνατότητα μα σαν είδα τα δόντια κάποιων που νοσηλεύτηκαν εκεί αποφάσισα να το δοκιμάσω κι επικοινώνησα μαζί τους για μια μικρότερη διόρθωση στα δόντια μου!

Και ο φοιτητής και η επιτηρήτρια καθηγητής, αλλά και το υπόλοιπο προσωπικό, μ’ άφησαν άναυδη με την άψογη εξυπηρέτηση, το ενδιαφέρον και τον ανθρωπισμό τους, αλλά, και το κυριότερο, με το αποτέλεσμα!
Κι έτσι άλλαξα γνώμη και από το φθινόπωρο του 2010 έγινα μόνιμη πελάτης/ασθενής τους!

Η αίθουσα αναμονής, κάθε φορά που πηγαίνω, δεν είναι ιδιαίτερα κενή και τα περίπου 100 δωματιάκια (σε δύο ορόφους) των φοιτητών οδοντογιατρών γυαλίζουν πάντα από καθαριότητα. Το δε προσωπικό και οι καθηγητές είναι πάντα δίπλα, έτοιμοι να προφέρουν την βοήθειά τους σε περίπτωση που ο φοιτητής την χρειαστεί.

Βέβαια, οι φοιτητές που ακόμα δεν είναι ολοκληρωμένοι οδοντίατροι αλλά που παράλληλα και συνεχώς μελετούν και αναβαθμίζουν τις γνώσεις τους, δεν αναλαμβάνουν πάντα την θεραπεία των δοντιών με την σειρά που ο πελάτης επιθυμεί και αυτό συμβάλει στο να γίνεται κι ένα είδος επιμήκυνσης σε χρόνο… και γίνεται αυτό που λέμε και αναδιάρθρωση και επιμήκυνση
Από την άλλη, όμως, αναλαμβάνουν όλα τα δόντια κι όχι μόνο το συγκεκριμένο που χρειάζεται μια ανάλογη θεραπεία ! Και επί πλέον ο ασθενής/πελάτης δεν επιβαρίνεται καθόλου με τα έξοδα των οδοντοτεχνιτών και το μόνο που πληρώνει είναι 15 ευρώ για την κάθε επίσκεψη!

Χθες ήμουν εκεί για την τελευταία επίσκεψη (τελευταία για την φετινή σχολική χρονιά) και με τον φοιτητή/οδοντίατρό μου, Eshan Abbasi, αποχαιρετιστήκαμε με ευχές για ένα καλό και όμορφο καλοκαίρι ενώ για φωτογράφος μας προθυμοποιήθηκε να γίνει ένας συνάδελφός του με καταγωγή το Ιράν!  Και μέσα στα αντίο και στις ευχές με όλους αστειεύτηκαν τα παιδιά και με το “εμείς εδώ ήμαστε μια multi culti παρέα…) κάτι που ισχύει αφού οι φοιτητές είναι, όντως, ένα μείγμα από διάφορες εθνικότητες και καταγωγές.

Και, αν το ζητούσα στην αρχή, ίσως κατέληγα σ’ έναν έλληνα, ή σε μια ελληνίδα, για οδοντίατρό μου αλλά το άφησα να καταλήξω σε όποιον τύχει κι έτυχα στον ευγενικό Eshan (κούρδος από το Ιράν) που είναι τόσο υπεύθυνος σ’ αυτό που κάνει που μια φορά με τηλεφώνησε λίγο πριν το ραντεβού μας για να μου ζητήσει συγνώμη που θα αργούσε για 10-15 λεπτά!!!

Χαμάμ, κάθαρση & τσιμπούσια…

Έχετε κάνει ποτέ χαμάμ; Να κάνετε! Είναι σκέτη απόλαυση και χθες είχα την τύχη να βρεθώ στο ένα από τα 4 που βρίσκονται στην Σουηδία, τα δυο απ’ αυτά στην Στοκχόλμη!

Και τα δυο χαμάμ που βρίσκονται στην Στοκχόλμη, και κυρίως το συγκεκριμένο, τα ίδρυσε, με μεγάλο μεράκι και με απέραντη αγάπη για το είδος, ο Ziya Gursoy που από 12 ετών είναι μέσα στον χώρο του χαμάμ και που κάποια στιγμή, στην Τουρκία, συνάντησε τον μεγάλο του έρωτα (μια όμορφη ξανθιά φιλανδικής καταγωγής) ο οποίος τον έφερε στην Σουηδία!
“Σαν καθρέπτης ολισθηρό ήταν το έδαφος, την ημέρα που έφτασα στην Στοκχόλμη, και με το πρώτο μου βήμα πήρα μια κατρακύλα που μ’ έκανε αποφασιστικά να δηλώσω στον έρωτά μου ότι εγώ, στην Σουηδία, ΔΕΝ πρόκειται να ζήσω κι ότι την ίδια μέρα επιστρέφω στην παραλιακή και τουριστική Τουρκία…”
Κάτι μου θύμισε αυτό, όταν το ‘λεγε ο Ziya χθες, κάτι από Έλληνες που επίσης δήλωναν την αυθημερόν επιστροφή τους στην ζεστή Ελλάδα αλλά που στη συνέχεια παρέμειναν εδώ για δεκαετίες….

Έκλεισα τα μάτια μου και ΔΕΝ ήθελα με κανέναν τρόπο να δω τι και πώς κάνει ο Ziya… αφέθηκα τελείως στα μαστορικά του χέρια και με τυφλή εμπιστοσύνη για τις ικανότητές του απόλαυσα την κάθε του κίνηση πάνω στο χαλαρό και απελευθερωμένο μου κορμί! Τα άφθονα νερά, μια χλιαρά, μια κρύα (δροσερά), μια ζεστά, οι αφροί, τα ειδικά γάντια και σφουγγάρια, όλα έκαναν την διαδρομή τους πάνω στο κορμί μου κι αισθανόμουν και το μασάζ και το “χαμαμικό” τρίψιμο να κάνουν και την εσωτερική και την εξωτερική κάθαρση χάρη στα ευλογημένα του χέρια!
“Αν δεν έχεις εμπιστοσύνη δεν απολαμβάνεις” μας εξηγούσε, μετά, και συνέχισε “πολλοί σκανδιναβοί είναι δύσκολοι… δύσκολα αφήνουν ελεύθερο το κορμί τους… είναι πολύ σφιγμένοι και δύσκολα απολαμβάνουν… είναι φοβισμένοι και κλεισμένοι… φοβούνται την επαφή…” και παρά την μεγάλη πελατεία σκέφτεται το ενδεχόμενο να φύγει για Αμερική και να ξεκινήσει μ’ ένα χαμάμ, και στην πορεία ν’ ανοίξει περισσότερα διότι δεν υπάρχουν χαμάμ εκεί, είπε, και μου φάνηκε απίστευτο!
Και απ’ όσα μας είπε οι Τούρκοι του εξωτερικού, που επισκέπτονται χαμάμ, παρά το γεγονός ότι είναι κομμάτι της κουλτούρας τους, είναι λίγοι!
Οι περισσότεροι πελάτες του είναι σκανδιναβοί και οι περισσότεροι απ’ αυτούς το χαμάμ το έχουν σαν είδος αποδοχής από τον εργοδότη!

Και αφού τελειώσαμε από τα νερά και τις καθάρσεις μας τύλιξε στο κεφάλι το “χαμαμικό” σκουφί και ντυμένες με την “χαμαμική” ρόμπα οι τέσσερις χάριτες (δημοσιογράφοι από Ρουμανία, Πολωνία και Ιαπωνία) καθίσαμε, μετά, σ’ ένα από κατάλληλα, και με απαλά χρώματα επιπλωμένα, σαλονάκια και φάγαμε την τούρτα που μας κέρασαν οι αρσενικοί της παρέας και διάφορα άλλα φρούτα!
Το τσιμπούσι μετά το μπάνιο/χαμάμ, για τους περισσότερους επισκέπτες, είναι ίσως το σημαντικότερο μέρος του χαμάμ και στις τιμές των 5 από τις 7 ειδών υπηρεσίες του συμπεριλαμβάνεται και το φαγητό σε στιλ μεζέ…

Δεν ξέρω αν υπάρχουν χαμάμ στην Ελλάδα αλλά αξίζει να κάντε μια επίσκεψη και θα σας μείνει αξέχαστη η εμπειρία. Για μένα είναι η δεύτερη φορά – η πρώτη φορά ήταν πριν 2-3 χρόνια στην Πόλη και προβλέπω να πάμε για περισσότερες επισκέψεις!

Δεν ήθελα χθες να γράψω αυτό το κείμενο. Αισθανόμουν την ανάγκη να παραμείνω χαλαρή έτσι όπως έφυγα από το χαμάμ μα σήμερα ξαναμπήκα στην καθημερινή ροή….