Ένα παραμύθι θα σας πω και δεν ξέρω από πού και πώς να τ’ αρχίσω….
Ας αρχίσω έτσι: Η φίλη μου, η Μίμο που μένει Στοκχόλμη, αγόρασε πριν πέντε περίπου χρόνια ένα διαμέρισμα στο νησί Αντίπαρος και αν και πάντα είχε προβλήματα με τον εργολάβο, που είναι και νορβηγικής καταγωγής, στραβά κουτσά τα βγάζει πέρα!
Αυτή την υπόθεση την αφήνω, και δεν θα αναφερθώ στα παρατράγουδα που πέρασε και περνά τα τελευταία αυτά χρόνια που την έκαναν 1000 φορές να μετανοιώσει γι αυτή την αγορά, και θα περάσω στο μεγάλο πρόβλημα! Στο μεγαλύτερο, δηλαδή, που προέκυψε και που δεν αφορά της Μίμο το διαμέρισμα αλλά της αδελφής της, της Κάτιας!
Η Κάτια, η αδελφή της Μίμο, μένει στη Νέα Υόρκη και ενθουσιασμένη από την αγορά της αδελφής της, της Μίμο, έδωσε ένα σεβαστό ποσό στον ίδιο εργολάβο (Esban είναι το όνομά του και ασφαλώς και θα το αποκαλύψω) στην αρχή της κατασκευής ενός διαμερίσματος, στο ίδιο νησί, αλλά τα χρόνια πέρασαν (περίπου 4) και η Κάτια ακόμα διαμέρισμα στο όνομά της δεν είδε!
Η Κάτια από την Αμερική και η Μίμο από την Σουηδία, καιρό τώρα, ψάχνουν απελπισμένα τον Έσμπαν να πάρουν μια εξήγηση για την υπόθεσή τους μα ποτέ δεν τον βρίσκουν….
(Ω, τι προβλήματα έχουν οι άνθρωποι, Θεέ μου!!! Πόσες φορές ρώτησα την Μίμο πώς έγινε και μπλέχτηκε με την Ελλάδα όταν ούτε στην Ελλάδα μένει ούτε τα ελληνικά γνωρίζει (η καταγωγή τους είναι η Βηρυτός/Λίβανο) αλλά, η άμοιρη, πάνω στον ενθουσιασμό της και λόγω της αγάπης που έχει για το νησί αυτό έκανε την βλακεία! Και πήρε στο λαιμό της και την αδελφή της κάτι που την κάνει να αισθάνεται πολλαπλά το βάρος της ευθύνης! Να σημειώσω ότι οι επαφές μου με τις αδελφές αυτές για κάποια χρόνια ήταν χαμένες, αν και γνωριζόμαστε από το 1980, και σ’ εκείνο το διάστημα έγιναν αυτές οι αγορές, διαφορετικά θα προσπαθούσα να τις αποτρέψω από τέτοιου είδους συνδιαλλαγές…)
Εν τω μεταξύ οι αδελφές έχουν μια δικηγόρο στην Αντίπαρο αλλά ούτε αυτήν βρίσκουν να πάρουν κάποιες εξηγήσεις!!!!
Σήμερα, όλως παραδόξως και τελείως ξαφνικά, τηλεφώνησε στην Κάτια ο Έσμπαν και είπε ότι, επειδή κατά την κατασκευή είχαν δημιουργηθεί κάποια οικονομικά προβλήματα που δεν μπορούσε να τα ανταπεξέλθει, κάποιος (!) από την κατασκευαστική εταιρία πήρε στο όνομά του το διαμέρισμα της Κάτιας! Πήρε, δηλαδή, το διαμέρισμα για το οποίο η Κάτια ήδη πλήρωσε πολλές χιλιάδες ευρώ και που τα υπόλοιπα θα τα πλήρωνε μόλις έπαιρνε στα χέρια της το κλειδί – το κλειδί που, όπως φαίνεται, ποτέ δεν θα πάρει…
Καιρό τώρα ήθελα να γράψω γι αυτή την υπόθεση διότι κάθε φορά που συναντώ τη Μίμο γεμίζει το κεφάλι μου και από το δικό της πρόβλημα και από της Κάτιας αλλά και από έμπνευση να γράψω κάτι γι αυτό μα δυσκολεύομαι με την ορολογία αυτού του τομέα, που ομολογώ ότι δεν την γνωρίζω καλά, και δεν ξέρω αν τελικά γίνω αντιληπτή με το παραμύθι που γράφω τώρα!
Είναι και το ότι δεν την γνωρίζω καλά την υπόθεση! Το μόνο που γνωρίζω καλά είναι ότι οι αδελφές είναι απελπισμένες, απεγνωσμένες, τα ‘χουν χαμένα και δεν ξέρουν τι και πώς να κάνουν που ούτε ελληνικά γνωρίζουν και που η μια μένει Σουηδία κι άλλη Αμερική και με τα τηλέφωνα και τα μειλ πολλά δεν καταφέρνεις όταν πρόκειται για Ελλάδα!!! Κι αυτό το γνωρίζω και βιωματικά από την εποχή που η ίδια ασχολούμουν με την προώθηση των ελληνικών κρασιών στην Σουηδία, με την έκδοση του βιβλίου μου και με την δημοσιογραφία και θυμάμαι πόσο δύσκολο ήταν (σχεδόν αδύνατον) να συνεργαστώ με τους Έλληνες…
Πριν 2 χρόνια συνόδευσα τη Μίμο στην Αντίπαρο για να την βοηθήσω, να γίνω η διερμηνέας σε θέματα που αφορούσαν το δικό της διαμέρισμα, και είχα αγανακτήσει με την γενική ακαταστασία, με την ασυνεννοησία, με την αδιαφορία, με το μπέρδεμα όλων των εμπλεκόμενων υπηρεσιών και προσώπων και μ’ έναν μηχανισμό που σκαλώνει σε κάθε σκαλοπάτι και δεν χρειάζεται μόνο ένα σπρώξιμο αλλά μια δυνατή κλωτσιά για ν’ ανέβει ένα σκαλοπάτι πιο πάνω…
