Τα θέματα…

Εδώ είμαι, γι αυτούς που αναρωτιούνται! Και από υγεία πλήρης! Κάποια θέματα της ζωής μου, ωστόσο, ήρθε η ώρα τους να τακτοποιηθούν και αυτό με κρατά μακριά από το blog. Και ίσως συνεχίσει έτσι για όλο το καλοκαίρι. Δεν το γνωρίζω ακόμα! Ίδωμεν!
Καλά να περνάμε όλοι και καλό καλοκαίρι!

Καλή τύχη ΝΙΚΗ!

Καιρό τώρα είχα υποσχεθεί να γράψω τι γίνεται τον καιρό αυτό που οι μαθητές του λυκείου τελειώνουν το σχολείο και από την σχολική ζωή μπαίνουν ή στην φοιτητική, ή στην εργατική, ή στην ζωή της ανεργίας ανάλογα με το τι θέλει και τολμά ο καθείς…

Και θαρρώ πώς, στην Σουηδία, την αποφοίτηση του λυκείου την γιορτάζουν περισσότερο από κάθε άλλο γεγονός στην ζωή τους και ξεκινούν τις γιορτές και τα πάρτι από τον μήνα Φεβρουάριο, ήδη, για να τελειώσουν τον Ιούνιο, κάτι!
Πριν ένα περίπου μήνα είχα πάει με την κόρη μιας ανιψιάς μου, τη Νίκη, σε ένα γεύμα που έδιναν τα παιδιά της τάξης με τις οικογένειές τους κι επειδή ο πατέρας δεν μπορούσε να την συνοδεύσει πήγα εγώ με τη μάννα της Νίκης, την Όλγα:

Μέσα στο τρένο για το γεύμα…

Με τρία πιάτα το γεύμα που δεν χρειάζονται και ιδιαίτερη εξήγηση…. περίπου βλέπετε τι υπάρχει στο κάθε πιάτο! Άλλωστε δεν επρόκειτο ακριβώς για το γεύμα παρά για το μάζεμα μαθητών και γονέων για να πουν τα του αποχωρισμού κι εμένα μου ερχόταν στο νου ο καθηγητής μας στα μαθηματικά, ο Χρίστος Πεγκλίδης, που όταν μας αποχαιρετούσε από το γυμνάσιο (γυμνάσιο έλεγαν τότε το λύκειο) των Κάτω Πορροίων, είχε πατήσει κάτι λυγμούς που κατά τ’ άλλα θεωρούνταν αυστηρός και σκληρός…

Μιλήσαμε και τα ψιλοείπαμε με γονείς άλλων μαθητών που κάθονταν δίπλα μας που ούτε καν στα δικά τους χρόνια υπήρχαν αυτού του είδους τα κονσέπτ τον καιρό που αυτοί αποφοιτούσαν από το λύκειο. Ότι τα διάφορα αυτά που σήμερα κάνουν οι απόφοιτοι ξεκίνησαν τα τελευταία 10 με 15 χρόνια με δαπάνες που επιβαρύνουν γονείς κυρίως αν η τσέπη τους δεν αντέχει πολύ!

Σηκώνονταν οι μαθητές δύο ή τρεις μαζί και μοίραζαν διπλώματα για κάτι που ο κάθε μαθητής διακρίνονταν καθ όλα τα χρόνια που φοιτούσαν μαζί… και βγήκε και ο καθηγητής τους (γερμανικής καταγωγής που με την προφορά του ούτε τα μισά κατάλαβα) και προσπαθούσε να εξηγήσει ότι όσο και να φαίνεται γεμάτο ένα βάζο πάντα χωρά κι άλλα γεμίζοντας το με μήλα πρώτα, με ρεβίθια μετά, με άμμο, και στο τέλος με μπύρα κι εκείνη έκανε αφρό και χύθηκε…  Βρε άνθρωπε του θεού δεν φτάνει που οι νέοι θα ξεσκιστούν στα ποτά και στις μπύρες, μόλις φύγουν οι γονείς, έπρεπε να τους την θυμίσεις κι εσύ… δεν μπορούσες να κάνεις το πείραμά σου με νερό! Τώρα το πείραμα αυτό όπως θέλει το εξηγεί κανείς και δεν ήταν η πρώτη φορά που το έβλεπα αλλά δεν θα αναφερθώ σε αυτό…

Πάνω στης Νίκης το δίπλωμα, όπως βλέπετε, έγραφε “γλυκός κορίτσι”
“Δεν του ξέφυγε κανενός ότι η καρδούλα αυτού του κοριτσιού καίγεται για μια μεσογειακή χώρα η οποία και της έδωσε τα γλυκά της χαρακτηριστικά” γράφει στο δίπλωμά της και βρήκαν και την λέξη “γλυκό” στα ελληνικά αλλά το έγραψαν σε αρσενικού γένους… πού να ξέρουν πόσο δύσκολη είναι η γραμματική αυτής της χώρας που το κάθε γένος έχει και διαφορετική κατάληξη!
Και οι τρεις χάριτες το καμαρώναμε…. Μάνα, θεία και Νίκη, κι έτσι φύγαμε οι γονείς και κηδεμόνες για ν’ αφήσουμε τους νέους μόνους να κάνουν ότι κάνουν σε τέτοιες μέρες – Να πιουν μέχρι αηδίας και σε κάποιες περιπτώσεις να τους κουβαλάν και στο σπίτι ειδικά εκπαιδευμένοι αστυνομικοί…

Αυτά πριν ένα μήνα! Την Τετάρτη που πέρασε είχαμε την συνέχεια αλλά με τους πονοκεφάλους που ακολούθησαν άργησα να τα γράψω….

Την ημέρα της αποφοίτησης μαζεύονται γονείς, συγγενείς, φίλοι κλπ. έξω από το σχολείο (της συγκεκριμένης, της Νίκης, το σχολείο λέγεται Kärtorps Gymnasium” και δημιουργούν μια ανθρωποθάλασσα…

… η κάθε οικογένεια να ‘χει μαζί της μια αφίσα με το μωρό τους πάνω….

που σήμερα είναι κοτζάμ παλικάρι/κοπελιά και τελειώνει από το λύκειο….

Ετοιμαστήκαμε κι εμείς και πήγαμε με την δική μας αφίσα με το δικό μας μωρό πάνω που μεγάλωσε πια – μασαλάχ!!! Πίσω από την αφίσα κόλλησα και μια ελληνική σημαία (θα φανεί ίσως σε άλλες φωτογραφίες) και δε πα να σκέφτονται οι σουηδοί την κρίση στην ελλάδα και τους άπληστους και άσχετους πολιτικούς μας που τρώνε τα λεφτά που τους στέλνουν αυτοί, οι ευρωπαίοι… ΝΑΙ, μας κάνουν οι υπεύθυνοι να ντρεπόμαστε που ήμαστε έλληνες αλλά άλλο θέμα αυτό!!!!!!!

Και φτάσαμε πριν από την αυλή του σχολείου όπου ήταν στη σειρά αραγμένα τα φορτηγά πάνω στα οποία θα ανέβαιναν οι νέοι και θα γυρνούσαν στους δρόμους της Στοκχόλμης με τη μουσική στη διαπασών και με τα ποτά μπόλικα όχι μόνο να τα πίνουν αλλά και να τα πιτσιλάν μεταξύ τους…..βρε τι βρίσκουν και κάνουν οι άνθρωποι…
Πάνω στης Νίκης το φορτηγό γράφει “εμείς τουλάχιστον ξέρουμε τι πίνουμε: O2H5OH” κι όποιος ξέρει τι είναι αυτά τα γράμματα ας μας το εξηγήσει – αλκοόλ είναι, θαρρώ, και μου το ΄παν αλλά το ξέχασα….

Και περιμέναμε… και περιμέναμε… και περιμέναμε…. κι επιτέλους βγήκαν… με μια καθηγήτρια τους μπροστά και με την σημαία (αχ, πόσο το αγαπούν κι εδώ αυτό το κομμάτι το ύφασμα!!! πόσο ντοπαρίζονται κι εδώ με αυτό… ) και ΝΑ και η ΝΙΚΗ μας που μέχρι πρόσφατα την φωνάζαμε ΚΙΚΗ και τώρα μας λέει ότι θέλει να τη λέμε ΝΙΚΗ αφού Κλεωνίκη την βάφτισαν (της ξαδερφούλας μου, που πρόσφατα χάσαμε, το όνομα) κι άντε να αλλάξεις ένα όνομα που χρησιμοποιείς επί 19 χρόνια!!! Αλλά τίποτε δεν είναι δύσκολο!

(Φαίνεται η σημαία μας εδώ) … και σκόρπισαν οι νέοι, ο καθένας στους δικούς του που ήδη από το παράθυρο του σχολείου εντόπισαν, κι άντε μετά οι σαμπάνιες και τα σφυρίγματα με τις κρεμασμένες μπροστά μας ντουντούκες και τα λοιπά και τα λοιπά…

Και μετά από τα έτσι και τ’ αλλιώς φτάσαμε κάποτε και στο φορτηγό σιγά σιγά να το ανέβουν και να παν στην βόλτα τους! 90 άτομα θα ανέβαιναν στο φορτηγό, όλη η τάξη δηλαδή!
Μπίζνα μεγάλη, όπως είπα και πριν, και φαίνεται και στη διεύθυνση του σάιτ που δείχνει μπροστά στο φορτηγό αλλά φέτος χάσανε λιγάκι επειδή συμπίπτει και ο γάμος της πριγκιποπούλας μας και πολύ ώρα στο κέντρο της Στοκχόλμης δεν επιτρέπουν σε αυτά τα φορτηγά που οι νέοι πάνω τους κουφαίνουν τους περαστικούς! Φέτος απέφυγα συστηματικά το κέντρο και λόγω γάμου (που δεν έγινε κι ακόμα – το ερχόμενο σάββατο θα γίνει) και λόγω αυτών των απόφοιτων!

Κι έτσι ανέβηκαν και γέμισαν το φορτηγό τους κι έφυγαν προς την πόλη…
Αλλά για το φορτηγό που φαίνεται στην τρίτη φωτογραφία (γεμάτο με άλλη τάξη και φεύγουν) ήθελα να πω κάτι! Αυτά είναι από τα επικίνδυνα κι έχουν προκαλέσει και ατυχήματα καθώς, όπως βλέπετε, τα τοιχώματά του δεν είναι και από τα πιο ασφαλή! Έχουν πέσει νέοι από τέτοια που από την τύφλα τους δεν ξέρουν τι κάνουν… και στα καλά να είσαι πέφτεις από τέτοια πλατφόρμα πού και να ‘χεις πιει κιόλας!

ΑΥΤΑ! Και φύγαμε εμείς για το σπίτι και οι νέοι για περιπέτειες στους δρόμους της Στοκχόλμης…

Και στο σπίτι αργότερα ήρθαν κι άλλοι και είχαμε ήδη ετοιμάσει διάφορα και, ως συνήθως, υπερβολικά πολλά και κάποια στιγμή επέστρεψε και η Νίκη από την βόλτα, λούτσα βρεγμένη από μπύρες, μπήκε κατευθείαν στο μπάνιο και το γιόρτασε με περισσότερη σαμπάνια, με δώρα, με λουλούδια, με φίλες, με οικογένεια κλπ… και του χρόνου θα έχουμε της αδελφής της, της Λιάννας, την αποφοίτηση και θα ‘χουμε τις ίδιες γιορτές και χαρές!

Αυτά… έγινε και αυτό το ρεπορτάζ που φοβόμουν την επιμέλεια των φωτογραφιών, πιο πολύ, παρά το ίδιο το κείμενο αλλά το καταφέραμε κι αυτό!

Άντε και του χρόνου!

Η multi-culti παρέα…

Φυτέματα χθες στον κηπάκο/μπαξέ, που διατηρούμε με την φίλη μου Μαρία στο κέντρο της Στοκχόλμης,  με 4 τοματιές σαν αρχή…

… με μαρουλάκια, κρεμμυδάκια, φασολάκια κλπ., ήδη σπαρμένα και σε λίγο έρχονται κι άλλα…

Κι εκεί που πεινούσα κι ήμουν έτοιμη να βγάλω τα κάτι τις λίγα που πήρα μαζί μου να τσιμπολογήσω εμφανίστηκαν και τα αδέλφια Allan και Henrik που διατηρούν τον μπαξέ δίπλα μας!
“Α, θα γίνουμε πολλοί… περίμενε… μη φας… να φάμε μαζί γιατί ετοιμάζουμε και για ψήσιμο κι είναι να έρθει και μια ελληνική οικογένεια…” μου ‘παν κι άντε, είπα, ας περιμένω και τους βοήθησα να κάνω και το τζατζίκι τους!

Κι ήρθε ο ένας, κι ήρθε ο άλλος, κι ήρθε κι ο επόμενος και κάποια στιγμή ήρθε και η τετραμελής οικογένεια Παπαδοπούλου με τον μικρό εξάχρονο να ψήνει σαν ένας επαγγελματίας… απ’ τη μια να τρώει κι απ’ την άλλη να ψήνει!

Θα προσπαθήσω να θυμηθώ τις εθνικότητες απ’ όλους που μαζευτήκαμε κι ήταν όλα τα παιδιά σε ηλικία από 22 μέχρι 28 ετών, εκτός από το ζεύγος ελλήνων που ήταν γύρω στα 35:

Τα αδέλφια Allan και Henrik (στην δεύτερη φωτογραφία ο Allan τον οποίο και γνωρίζω και περισσότερο) είναι παιδιά ενός από το Τουρκμενιστάν και μιας από την Πολωνία!

Ένας ήταν παιδί μιας από την Σουηδία κι ενός από τον Βόλο (ελλάδα).
Άλλος με και τους 2 γονείς από το Ιράν!
Άλλος ήταν παιδί μιας από Σουηδία κι ενός από Βουλγαρία.
Άλλος ήταν παιδί από έναν από την Γαλλία κι από μια από το Βιετνάμ.
Η μοναδική στην παρέα κοπελιά (που λέγεται και Ronja σαν την μεγάλη μου εγγονή) ήταν από την Χιλή, θαρρώ και οι 2 γονείς της!
Κι η οικογένεια Παπαδόπουλος από το Κιλκίς καθαροί πόντιοι και τα λέγαμε και στα ποντιακά, έτσι για πλάκα…

Πόσες χώρες πιάσαμε; 9: τουρκμενιστάν, πολωνία, βουλγαρία, ελλάδα, σουηδία, χιλή, γαλλία, ιράν, βιετνάμ!
Καλό ε;;;;
Κι όλοι ευχάριστοι και ανοιχτόμυαλοι με συζητήσεις από κοινωνικά και πολιτικά μέχρι και το Zeitgeist που αν και νέα παιδιά κάποιοι το είχαν δει ήδη…

Έτσι… έτσι, μ’ αρέσει τρομερά αυτό το ανακάτεμα και το ανοιχτό μυαλό που δεν αποκλείει τίποτα και δεν αποκαλεί πολλά πράγματα ουτοπία! Διότι όσο περισσότερα αποκαλείς ουτοπία τόσο κλειστόμυαλος είσαι…

Ετοίμασα τώρα ένα paj (κάτι σαν πίτα) από ένα ειδικό ξινόγλυκο λαχανικό το οποίο λέγεται rabarber και τα κλωνάρια του γίνονται εξαιρετικό paj (οι φωτογραφίες από το ιντερνετ)!
Τα πήρα από τον κήπο τους με την υπόσχεση να το ετοιμάσω και να πάω σήμερα να πιούμε μαζί καφέ… κλείνω τώρα να ξαναπάω στον μπαξέ και για πότισμα και για την παρέα… καλή κυριακή σε όλους…

Σάουνα & βουτιές…

Με τούτα και με κείνα περνούν οι μέρες κι όλα πάνε καλά….
Μια με ημικρανίες (που πλέον τις αποδέχτηκα κι έμαθα να ζω παρέα μ’ αυτές), μια με την μεγάλη μου εγγονή (13 μηνών) που συχνά την έχω και περνάμε τέλεια, μια με την υπόθεση των δοντιών, που κι αυτή παίρνει τον χρόνο μου, μια με τον κηπάκο, που κι αυτός χρειάζεται την ανάλογη φροντίδα, και είπα χθες ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ σε όλα κι έφυγα για περιπέτειες…

Η φίλη μου, η Marja, κατά το μεσημεράκι ανακοίνωσε ότι έχουμε την δυνατότητα για σάουνα το ίδιο βράδυ – συνήθως, όταν οργανώνει σαουνοβραδιές, μας το ανακοινώνει λίγες μέρες νωρίτερα και πάμε στο σπίτι της που σαν φιλανδή δεν της λείπει η σάουνα, όπως και την ημέρα του halloween!
Αλλά αυτή την φορά θα ‘μασταν στην μαρίνα, όπου έχουν το σκάφος τους κι όπου τα τελευταία χρόνια απέκτησαν και σάουνα!

Botkyrka båtklubb – νότια της Στοκχόλμης, πανέμορφα παντού, ανάψαμε την σόμπα (με ξύλα εδώ κι όχι με ρεύμα όπως είναι στο σπίτι της) και μέχρι να ζεσταθεί το δωματιάκι της σάουνας πίναμε μπιρίτσα και κάναμε βόλτες με την Marja να μας ξεναγεί με περηφάνια στο σκάφος τους…

Τρελαίνομαι για σάουνα γενικά αλλά αυτό ήταν το κάτι άλλο!
Άλλο σε σπίτι κι άλλο έξω, στην φύση, που όπως βγαίναμε γυμνές από την σάουνα κάναμε και τις βουτιές μας στο νερό με ζήτημα 16 βαθμούς θερμοκρασία…

Παλιά, όταν τα παιδιά μου πήγαιναν σχολείο, είχα ακολουθήσει σε μια εκδρομή και βλέποντας τους άλλους γονείς από την σάουνα να πηδούν σε μια τρύπα 3Χ3 που άνοιξαν στην παγωμένη λίμνη, έκανα κι εγώ τις βουτιές μου!
“Αφού αυτοί δεν παθαίνουν τίποτα γιατί να πάθω εγώ;” ήταν το επιχείρημά μου και μια στην καυτή σάουνα έμπαινα μια στην παγωμένη λίμνη… κι έτσουζε το κορμί μου, θυμάμαι, από το κρύο!
Χθες δεν έτσουζε καθόλου! Απεναντίας! Ήταν όνειρο! Ήταν φανταστικό! Ήταν το κάτι άλλο! Κρύο; Καθόλου! Δροσερό ναι αλλά καθόλου κρύο και δεν ήθελα να βγω κιόλας! Τελικά όλα είναι στο μυαλό μας….

Και με λίγο πικνικ τελείωσε η βραδιά μας και κατά τις 10 (11 ώρα ελλάδας) αποχωρήσαμε με την Katarina, η οποία μένει προς την ίδια κατεύθυνση με μένα, παίρνοντας μαζί μου και την υπόσχεση της Marjas να το κάνουμε τον ερχόμενο χειμώνα μέσα στο κατάκρυο…