Στην ελληνική εκκλησία της Στοκχόλμης σήμερα!
Όχι, δεν πήγα τόσο για την λειτουργία, αν και αυτή πολλές φορές με γαληνεύει κυρίως αν οι φωνές στο ψαλτήριο είναι μελωδικές – και στην περίπτωσή μας είναι – αλλά για να συναντήσω μια κυρία για κάποια υπόθεση!
Κι εκείνα τα σήκω-κάτσε κάτσε-σήκω, κατά την διάρκεια της λειτουργίας, με κούρασαν για άλλη μια φορά και γι άλλη μια φορά μ’ έβαλαν σε σκέψεις: γιατί; ποιος ο λόγος άλλοτε να κάθεσαι και άλλοτε να σηκώνεσαι; και πότε να σηκώνεσαι και πότε να κάθεσαι;
Εγώ, πάντως, όλη την λειτουργία την βγάζω καθιστή όσο κι αν καμιά φορά ακούω να το σχολιάζουν γνωστές και φίλες!
“Θα με κάνεις και δεν θα ξανάρθω στην εκκλησία…” απάντησα χιουμοριστικά στην διπλανή μου, την Ανάστα, αυτήν που ήθελα να συναντήσω σήμερα, που σε μια φάση μου ‘πε ψιθυριστά να σηκωθώ, και πάτησε μετά τα γέλια μέσα στην λειτουργία…
Κι από την θέση μου παρατηρούσα μια γυναίκα που καθόταν δυο σειρές πιο μπροστά από μένα. Μάλλον, που στεκόταν διότι περισσότερο στεκόταν όρθια παρά καθόταν!
Την ηλικία της από πίσω δεν μπορούσα να την προσδιορίσω! Σύμφωνα με τα γκρίζα μαλλιά, που λίγο φαινόταν από το κασκόλ της, θα μπορούσες να την περάσεις για 70 και! Αλλά σύμφωνα με την λεβεντιά του κορμιού της (αν και με πάχη και με κάλλη – ωστόσο, με όχι ιδιαίτερα πάχη) θα μπορούσες να μαντέψεις τα 40 κάτι…
Και αυτό είναι που μ’ εντυπωσίασε: Η λεβέντικη ορθοστασία της! Στεκόταν σχεδόν όλη την ώρα όρθια αλλά ούτε να αγγίζει με το χέρι της κάπου για να αναπαύεται, ούτε να λυγίζει κανένα πόδι, ούτε να γέρνει δεξιά-αριστερά, ούτε να σταυρώνει χέρια ή πόδια!
Ήταν απλά όρθια σαν τα στρατιωτάκια σε θέση προσοχής και ακούραστα και αλύγιστα έβγαλε όλη την λειτουργία…
… σε αντίθεση με τις άλλες που όσο καμπουριάζουν τόσο πιστεύουν ότι ο θεός τις αγαπά θαρρείς και ο θεός ορκίστηκε μόνον τις κακόμοιρες και τις φουκαριάρες να αγαπά!!!
Ήμουν περίεργη να δω ποια είναι και αν την γνωρίζω, διότι λίγο-πολύ στην Στοκχόλμη όλοι γνωριζόμαστε, μα το βλέμμα της ήταν στυλωμένο μόνο μπροστά… Και στο τέλος της λειτουργίας λύθηκε η απορία μου!
Όχι, δεν την γνώριζα ούτε και ήταν ελληνίδα. Σουηδέζα ήταν αλλά η ηλικία της παρέμεινε ακαθόριστη – Λιγομίλητη και φοβισμένη όπως μου φάνηκε ούτε και της είπα ότι την φωτογράφησα από πίσω και ίσως ανεβάσω φωτογραφία της σε blog! Την άφησα στον κόσμο της…
Χαχα! το λέει και η Καινή Διαθήκη! Αν δε σηκώνεσαι και δεν κάθεσαι κάθε τρια λεπτά κατά τη διάρκεια της λειτουργίας είσαι κακόψυχος άνθρωπος και πας στην κολαση πακέτο! Επίσης πας στην κολαση για άλλους 5 δισεκατομυρια λόγους! Έτσι απλά και αγαπησιάρικα.
Comment από zwaki — Απριλίου 26, 2010 @ 1:49 μμ |
έτσι, έτσι zwaki!
έτσι αγαπησιάρικα, πως λες, τον φοβέρισαν τον άνθρωπο και δεν ξέρει καν τι φοβάται και γιατί φοβάται αυτό που φοβάται!
Comment από simela — Απριλίου 27, 2010 @ 11:10 μμ |
Έτσι τελειώνεις….”Την άφησα στον κόσμο της”….
Το υπέροχο ζεϊμπέκικο που λέγεται “Ας τον τρελλό στην τρέλλα του” το ξέρεις? Το έχει τραγουδήσει καταπληκτικά και ο Μανώλης o Μητσιάς! Αυτό και το “5 Έλληνες στον Άδη” είναι τα αγαπημένα μου…..Αλλά για μετά τις 5 το χάραμα οπότε και μπορεί να σηκωθώ στο μαγαζί για να ρίξω μιά ζεϊμπεκιά!
)))
Σου το αφιερώνω!!!!! Στην υγειά σου!!!!!
Comment από Γιάννης — Απριλίου 26, 2010 @ 6:13 μμ |
γιάννη μερακλωμένο σε βρήκα και μ’ άρεσε
άντε στην υγειά μας… και μόλις τώρα έριξα ένα βαρβάτο τσιπουράκι με κάτι μερακλίδικους μεζέδες με, μεταξύ άλλων, ραδίκια που η ίδια μάζεψα!!!
και γιατί όχι και ζεμπεκιές; και πριν τις 5 ακόμα…. ανάλογα με τα κέφια και με την έμπνευση, βέβαια
Comment από simela — Απριλίου 27, 2010 @ 11:15 μμ |
Γειά σου Συμέλα μου!
Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ τις είχα κάτι τέτοιες απορίες αλλά και πολλές άλλες και δεν πάταγα το πόδι μου στην εκκλησία…
Μέχρι που άλλαξα δόγμα και ησύχασα κι απ’αυτό κι από τα υπόλοιπα…
Ένα τσιπουράκι και κανά μεζεδάκι θα με κεράσετε?
Comment από Ιωάννα Τζανακάκη — Απριλίου 28, 2010 @ 1:12 μμ |