“Χιονατερές” & Τσιπούρες

Δεν αποσκοπούσα να σταματήσω ούτε ένα λεπτό (ούτε καν για φωτογράφηση) στο χθεσινό μου βάδισμα που ξέρω ότι σε καλοκαιρινές συνθήκες κρατά μια ώρα αλλά δεν ξέρω σε χειμερινές (με χιόνια, πάγους, γλίστρες κλπ.) τι γίνεται και ήθελα από περιέργεια να το δω κι αυτό!
Ήθελα να φτάσω νωρίς να ζυμώσω να κάμω και λίγα ψωμάκια στα παιδιά της ανιψιάς μου, Όλγας, η οποία έκτακτα κατέβηκε για τον απρόοπτο χαμό της μάνας της και ξαδέρφης μου Κλεώνας!

Σε κάποιο σημείο προσπέρασα μια κυρία που πήγαινε με ταχύτητα χελώνας κι έφτασα αμέσως μετά στο σημείο αυτό που δεν γινόταν να μην φωτογραφίσω:

Το σκεπασμένο αμάξι στην τρίτη φωτογραφία το βλέπετε, έτσι;!
Πώς έχετε εσείς τις χωματερές έτσι έχουμε εμείς αυτό τον καιρό τις “χιονατερές”, ας πούμε!
Και πρόσφατα συζητούσαμε με την Όλγα το θέμα: πού στην  ευχή το πάνε τόσο χιόνι αφού τα ειδικά αμάξια όταν καθαρίζουν τους δρόμους στις άκρες  δεν γίνεται πλέον να το πετάξουν καθότι οι άκρες έχουν ήδη γίνει πελώριοι τοίχοι κι άλλο χιόνι δεν χωρά εκεί! Ούτε για παρκάρισμα βολεύουν πλέον οι άκρες όπως φαίνεται και στην φωτό…

Φωτογραφίζοντας αυτά πέρασε η κυρία που πριν λίγο την προσπέρασα εγώ!
Μα την ξανάφτασα και προσπερνώντας την πάλι σηκώνω το μεγάλο μου δάχτυλό και με την ματιά μου (ξέρετε, εκείνη που πολύ λίγους λαούς διακρίνει) τις έδειξα πόσο ΣΟΥΠΕΡ γυναίκες ήμαστε που ούτε οι πάγοι μας φοβίζουν ούτε οι γλίστρες ούτε τα κρύα αλλά που παρ’ όλες τις καιρικές συνθήκες βγαίνουμε και περπατάμε…

“Ναι, ναι αλλά εσύ σαν σίφουνας τρέχεις και με περνάς” έκανε την παρατήρησή της αυτή με κάποια πικρία, θα έλεγα, στην φωνή!
Κι ενώ ήθελα τώρα να φύγω ακόμα πιο γρήγορα για τους δικούς μου έκοψα ταχύτητα και από “πέμπτη” κατέβηκα στην “δευτέρα” για να την κάνω λίγη παρέα και να πάω κι εγώ σαν την χελώνα… και είπαμε πολλά περπατώντας έτσι γύρω στα 20 λεπτά!
Θαύμαζε τα ειδικά καρφιά στα παπούτσια μου διότι αυτή πονά σ’ όλο της το κορμί, λέει, επειδή περπατώντας ζορίζεται μη πέσει και τεντώνει μυς, αδένες κλπ…

Και αφού σε κάποιο σημείο χώρισαν οι δρόμοι μας κι έγινα πάλι σίφουνας συνάντησα μια άλλη κυρία, με το σκυλάκι της βόλτα, να με κοιτάζει τόσο έντονα που αυθόρμητα την ρώτησα τι τρέχει (με χαμόγελο αυτό διότι τέτοιες ερωτήσεις ακόμα και πόλεμο μπορούν να ξεκινήσουν)
“Μα τι έξυπνο αυτό στα παπούτσια σου…να μη γλιστράς…” είπε κι αυτή κι απόρησα σε τι είδους ανθρώπους έπεσα αφού από σκανδιναβούς το έμαθα εγώ αυτό το κόλπο!
“Να πάρεις κι εσύ… να πάρεις να βγαίνεις με το σκυλάκι σου… στο φαρμακείο τα πουλάνε..” τις διευκόλυνα εγώ κι έφυγα για να μην παρασειρθώ και αρχίσουμε να συζητάμε και γι άλλα θέματα…

Και με φρέσκα ψωμιά, με τυροπιτάκια, με σαλάτες, με αναποφλοίωτο ρύζι και με τσιπούρες (σε συνταγή της ξαδέρφης μου Κλέωνας που ένα μήνα πριν τον χαμό της στην Καστανούσα Σερρών μου το μαγείρεψε) φάγαμε το γεύμα μας χθες και υπερευχαριστήθηκα ψάρι! Ελληνικό, κιόλας, όπως είπε ο γαμπρός μου ο Πέτρος που τ’ αγόρασε σε κάποιο μαγαζί της Στοκχόλμης…

Νηνεμία…

Νηνεμία! Δεν κουνιέται φύλλο… ακόμα και η έμπνευση κάνει τις διακοπές της!

Είχα να πάρω τσιγάρα από τότε που ήμουν Ελλάδα – από τις 25 Ιανουαρίου που επέστρεψα από την Ελλάδα όπου ήμουν για τον πρόσφατο χαμό του (νούμερο 2 στην σειρά) αδελφού μου!
Χθες περπάτησα καμιά ώρα και προς την επιστροφή για το σπίτι μπήκα σε σούπερ μάρκετ και πήρα ένα πακέτο τσιγάρα (Prince κι όχι Marlboro που συνήθως παίρνω) και ένα γλυκό!
Αισθάνθηκα την ανάγκη, ή επιθυμία, να φάω γλυκό (που διαφορετικά πολύ σπάνια τρώω) να πιω καφέ και να καπνίσω!
Και αργότερα που ετοίμασα το γεύμα έπιασα και την φιάλη με το τσίπουρο (ναι, ναι είχα κι άλλη φιάλη) κι έτρωγα κι έπινα και κάθε τόσο έβγαινα στο μπαλκόνι και κάπνιζα!
Και κάπου μέσα στην ζαλάδα ήρθαν και η Κλεωνίκη (Κλεώνα) και ο Πολυχρόνης και γίναμε 3!
Η ξαδερφούλα μου που την Κυριακή, στα καλά καθούμενα, της έσπασε μια αρτηρία στον εγκέφαλο και με την αιμορραγία που έπαθε έμεινε ακαριαία και ο αδελφός μου που το συκώτι του έπαψε να συνεργάζεται και τον έστειλε στην άλλη πλευρά!

Και τα λέγαμε με τις ώρες… μια κλαίγαμε, μια γελούσαμε…μια μαλώναμε, μια αγκαλιαζόμασταν… κι ήρθε κι έγινε μεσάνυχτα και με το κεφάλι τύμπανο και με το στόμα τσαρούχι όρμισα κατευθείαν στο κρεβάτι μη πέσω κάπου καθ οδόν (σε κανέναν διάδρομο ή μπας και μπλεχτώ σε κανένα χαλί) και χώθηκα στο λευκό μου κρεβάτι με τη μόνη σιγουριά ότι το πρωί θα μ’ έβρισκε με ημικρανίες! Και με βρήκε… αλλά συνήλθα και δεν βρίσκομαι σε τριήμερες ή πενθήμερες περιπέτειες…

Χρειάζομαι να δουλέψω κι άλλο…  να μάθω να αντιμετωπίζω τους χαμούς με περισσότερη ψυχραιμία αν και με την μέχρι τώρα αντιμετώπιση της κατάστασης είμαι λίαν ευχαριστημένη!
Βρισκόμαστε, ωστόσο, στην εποχή των απωλειών κι έχουμε δρόμο μακρύ να διανύσουμε… κι ήμαστε πολλοί!
Θεέ μου τι πολλοί ήμαστε και μέχρι τώρα όλα καλά! Μεγάλο αγαθό η πολυτεκνία των γονέων μου αλλά μέχρι τώρα το αγαθό! Από τώρα που αρχίζουν τα δύσκολα δεν ξέρω αν θα το ονόμαζα αγαθό το να ήμαστε 13 αδέλφια και δεν ξέρω πόσα ξαδέρφια και συγγενείς!

Ώρα για φυλακή;

Κι ένα άλλο που μου στέλνει ο φίλος μου Δημήτρης:

Ο υπουργός του κυβερνώντος κόμματος κάνει περιοδεία. Επισκέπτεται ένα σχολικό συγκρότημα και ακούει τα παράπονα των δασκάλων και των μαθητών:

- Κύριε υπουργέ, δεν έχουμε πετρέλαιο για θέρμανση και έρχεται βαρύς χειμώνας…

- Κύριε υπουργέ, δεν μας χωράνε οι αίθουσες, τα μισά θρανία είναι χαλασμένα, τα περισσότερα τζάμια είναι σπασμέα…

Αφού ακούει διάφορα τέτοια … τους λέει:

- Μήν ανησυχείτε όλα θα γίνουν το συντομότερο δυνατόν.

Μπαίνει στην μερσεντές και πάει στον επόμενο σταθμό, στις τοπικές φυλακές.

Ακούει και εκεί πολλά παράπονα.

- Κύριε υπουργέ, θέλουμε καλύτερο φαγητό, περισσότερα κλινοσκεπάσματα, πιο πολύ προσωπικό γιατί δεν επαρκούμε…

- Θα γίνουν όλα όσα ζητάτε, μην ανησυχείτε.

Μπαίνει στην Μερσεντές και καθώς φεύγουν αρχίζει να δίνει οδηγίες στον γραμματέα του.
- Λοιπόν, Κωστάκη. Στο σχολείο στείλε ένα συνεργείο να μπαλώσει μερικές τρύπες, και να βάλει μερικά τζάμια, αλλά τίποτε άλλο. Μετά στείλε ένα συνεργείο στις φυλακές να φτιάξει: πισίνα, χαμάμ, τζακούζι, σάουνα, αίθουσα για διασκέδαση με 50άρα τηλεόραση, φλίπερ…

Μένει κάγκελο ο γραμματέας.

- Μα κύριε υπουργέ, τί είναι αυτά που λέτε;

Και απαντά ο υπουργός:

- Κοίτα Κωστάκη. Σχολείο πήγαμε και δεν θα ξαναπάμε. Στην φυλακή όμως δεν ξέρεις πότε θα μπούμε… Κατάλαβες;

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ;

Ευχαριστώ τον φίλο μου τον Γιάννη που μου στέλνει το παρακάτω γουστόζικο:

EΡΩΤΗΣΗ:
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ  ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ :
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑΣ DIANNA

ΕΡΩΤΗΣΗ :
ΓΙΑΤΙ;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ :

ΜΙΑ ΑΓΓΛΙΔΑ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ  ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΙΓΥΠΤΙΟ ΦΙΛΟ ΤΡΑΚΑΡΑΝ ΣΕ ΕΝΑ ΓΑΛΛΙΚΟ ΤΟΥΝΕΛ ΜΕ ΕΝΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ  ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΟΛΛΑΝΔΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΟΔΗΓΟΥΣΕ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΣ ΒΕΛΓΟΣ  ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΠΙΕΙ ΣΚΟΤΣΕΖΙΚΟ ΟΥΙΣΚΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ ΙΤΑΛΟΣ ΠΑΠΑΡΑΤΣΙ ΜΕ ΙΑΠΩΝΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ.

ΤΗΝ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΕΞΕΤΑΣΕ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ, ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΕ ΒΡΑΖΙΛΙΑΝΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ!!!

ΤΟ E-MAIL ΑΥΤΟ ΣΤΟ ΣΤΕΛΝΕΙ ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ,  ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ BILL GATES,  ΚΑΙ ΠΟΥ ΜΑΛΛΟΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΛΩΝΟ ΤΗΣ IBM,  ΜΕ ΤΣΙΠΑΚΙΑ ΑΠΟ TAIWAN ΚΑΙ ΚΟΡΕΑΤΙΚΟ MONITOR  ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΑΡΜΟΛΟΓΗΣΕΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΑΓΚΛΑΝΤΕΣ  ΣΕ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΤΗΣ ΣΙΓΚΑΠΟΥΡΗΣ,  ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΦΟΡΤΗΓΑ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΣΑΝ ΙΝΔΟΙ,  ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΤΟΥΣ ΕΚΛΕΨΑΝ ΙΝΔΟΝΗΣΙΟΙ ΑΡΧΙΚΑ ΦΟΡΤΩΘΗΚΑΝ ΣΕ ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ ΠΛΟΙΑ,  ΠΟΥ ΞΕΦΟΡΤΩΣΑΝ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΠΑΚΙΣΤΑΝΟΙ ΚΑΙ ΠΟΥ ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΥΛΗΘΗΚΕ ΣΕ ΕΣΕΝΑ ΑΠΟ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ.

ΑΥΤΟ… ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ!

Απίστευτα!!!

Είμαι τόσα χρόνια στην Σουηδία (από το 1975) και πρώτη φορά βλέπω να σταματά η κυκλοφορία στα μετρό!
Αλλά μόνο στα σημεία που η κυκλοφορία είναι εκτός τούνελ όπου η κυκλοφορία αντικαθίσταται με λεωφορεία!
Τεράστια προβλήματα δημιουργούνται και στις σιδηροδρομικές γραμμές σ’ ολόκληρη την χώρα!
Το υπερβολικά πολύ χιόνι, οι πάγοι, η χαμηλές θερμοκρασίες για περίπου 2 μήνες έφεραν τα πάνω κάτω στην κυκλοφορία!
Παγώνουν οι γραμμές, παγώνουν τα φρένα των τρένων και δυσκολεύονται τα πάντα!

Τα ΜΜΕ να προτείνουν στον κόσμο αν γίνεται να προτιμήσουν να μείνουν και να δουλέψουν από τα σπίτια τους – και για όλη αυτή την εβδομάδα αυτό! Απίστευτο για την Σουηδία!

Από την Πέμπτη αρχίζει ν’ ανεβαίνει η θερμοκρασία και το σαββατοκύριακο πλησιάζει μάλλον και στο μηδέν διότι έχουμε δει στην Στοκχόλμη και 25 κάτω από το μηδέν και κάτι τέτοιο έχουμε να ζήσουμε πάρα πολλά χρόνια!

Η σελίδα την μετεωρολογίας δεν αντέχει την υπερβολικά μεγάλη επισκεψιμότητα και κάπου κάπου πέφτει…

Εκτός αυτού έχουμε και τους πάγους πάνω στις στέγες που όσο και να τους καθαρίζουν σχηματίζονται νέοι και ο κίνδυνος να πέσουν και σκοτώσουν κάποιον περαστικό είναι μεγάλος!

Πολλά περίεργα συμβαίνουν αυτό τον χειμώνα…
Η φωτογραφία από ΕΔΩ

Κι άλλη απώλεια…

Mamma gick bort = Έφυγε η μαμά” είπε η ανιψιά μου, Όλγα, την Κυριακή που τηλεφώνησε κι έκλαιγε στο τηλέφωνο – δίχως προλόγους και υπονοούμενα το ‘πε έτσι στα σουηδικά και τελείωσε… κι εγώ δεν πίστευα τι άκουγα!

Μάλιστα! Χάσαμε και την ξαδερφούλα μου την Κλεωνίκη, έτσι στα καλά καθούμενα, μέσα στην εκκλησία της Καστανούσσας Σερρών και την ώρα της λειτουργίας!

“Σαν άγια έφυγε” είπαν μερικά στόματα! “Σαν άγια έζησε και σαν άγια έφυγε” ήταν το συμπέρασμα πολλών…
Ούτε κακία είχε για κανέναν, ούτε κουτσομπολιά έκανε (απέφευγε τις παρέες που “κουτσομπολεύουν”) ούτε ενόχλησε κανέναν!
Πάντα με τον καλό λόγο και πάντα με την απλοχεριά της να μαγειρεύει και να πηγαίνει φαγητά σε ανήμπορους και άρρωστους!
Και με το εγκάρδιο γέλιο της, που τόσο έμοιαζε μ’ αυτό της μάνας μου, όλοι την ήθελαν για παρέα…

Έτσι ήθελε να φύγει, δίχως αρρώστιες και βάσανα να προβληματίζει τα παιδιά και τους γύρω, κι έτσι έφυγε! Και γι αυτούς που φεύγουν έτσι γλυτώνουν πολλά αλλά αυτοί που μένουν φορτώνονται πολλά μισοτελειωμένα και εκκρεμή θέματα! Και πολλές τύψεις για πράγματα που δεν ειπώθηκαν και που δεν τακτοποιήθηκαν…

Ήταν η μοναδική συγγενής μου στην Σουηδία η Κλεώνα, όπως την αποκαλούμε, αν και τα τελευταία χρόνια έμενε στην Ελλάδα τον περισσότερο καιρό αλλά κάποιους μήνες του χειμώνα ήταν εδώ! Φέτος, όμως, δεν ανέβηκε καθόλου και το μετάνοιωσε μου ‘πε πρόσφατα…
Αναρωτιέμαι αν συνέβαινε το ίδιο αν ήταν εδώ, στην Σουηδία…

Την είδα πρόσφατα που ήμουν κάτω και περάσαμε ένα πολύ χαρούμενο Σάββατο με παρέα κι άλλες ξαδέρφες!
Με την γεύση εκείνη έμεινα…

Συρτάκι & Τζατζίκι

Ούτε ένα κουρδισμένο ρομπότ θα μπορούσε να το χωρέψει αυτό επί 4 λεπτά…

Αυτά είναι ΕΛΛΑΣ στο εξωτερικό! Έτσι μας ξέρουν οι ξένοι: με τζατζίκι και με συρτάκι!
Όχι πως είναι κακό αυτό! Ούτε πως είναι και καλό! Απλά έτσι τους μάθαμε να μας ξέρουν και όπως θέλει το παίρνει ο καθένας!
Παλιά θα το έπαιρνα σίγουρα αρνητικά, τώρα ούτε θετικά το παίρνω ούτε αρνητικά! Τώρα δεν το παίρνω καν… είναι όπως είναι και απλά τ’ αποδέχομαι!

Ελληνικά φαγητά, σου λέει

Αυτό τον καιρό ΠΡΕΠΕΙ να κάνω κάποα πράγματα αλλά κάτι με ωθεί να μην τα κάνω!
Και απεχθάνομαι τα ΠΡΕΠΕΙ – πάντα το ‘κανα αυτό αλλά τον τελευταίο καιρό τ’ απεχθάνομαι περισσότερο…

Τέσπα… όλα θα γίνουν…όλα θα τα φέρει το Σύμπαν όπως είναι να γίνουν… πάμε παρακάτω:  Το λαπτοπάκι μου έχει εδώ και καιρό κάποια παράπονα και θέλει να μ’ εκνευρίζει!
Κάπου κάπου θέλει να με κάνει να πιστέψω ότι πετάει και ακούγεται σαν ελικόπτερο αλλά εγώ αντί να χαλώ την ζαχαρένια μου, αντί δηλαδή να εκνευρίζομαι, προτίμησα να καλέσω το φιλαράκι μου, τον Jonas, να έρθει να το πασπατέψει λιγάκι και να το συνεφέρει!
Αυτός τα ξέρει καλά αυτά και μια και τρελαίνεται για ελληνικά φαγητά του έχω ετοιμάσει τουρσιά… σαρμάδες (από αμπελόφυλα)… πλιγούρια με κοτόπουλα μέσα…. τηγανητές πιπεριές (από εκείνες που τρώγοντάς τες βγαίνει καπνός από τ’ αυτιά)…σπιτίσια ψωμιά και γλυκά…τζατζίκια…σαλάτες κλπ.

Ε, μα έχω βαρεθεί να μαγειρεύω στους ουκ έλληνες τον μουσακά θαρρείς και μόνον αυτό το φαγητό έχει να δείξει η χώρα μας!
Τι φαγητό, δηλαδή, που εγώ στην Σουηδία το πρωτοείδα κι όχι στην Ελλάδα!
Τα ελληνικά φαγητά που γνωρίζουν οι σουηδοί εγώ τα γνώρισα εδώ, στην Σουηδία!
Τζατζίκι, χωριάτικη σαλάτα, με την φέτα μέσα, και μουσακά εγώ πριν έρθω στην Σουηδία δεν τα ‘χα δει!
Μιλούσαν οι σουηδοί για τα φαγητά αυτά κι εγώ χαμπάρι δεν είχα περί τίνος επρόκειτο…
Θα μου πεις στο χωριό μου, στο Καλοχώρι Σερρών, και σ’ ένα σπίτι με 13 τέκνα πού να δω τέτοια – σιγά μη μαγείρευε η μάνα μου τέτοιες πολυτέλειες! Όχι πως το τζατζίκι και η χωριάτικη θα ‘ταν στο σπίτι μας  κάποια πολυτέλεια την στιγμή που τα γαλακτοκομικά και τα ζαρζαβάτια ήταν παραγωγή μας…

Έχω, ωστόσο, βαρεθεί να δείχνουμε στους ξένους μόνον αυτά τα φαγητά γι αυτό και στο τηλεοπτικό πρόγραμμα μαγειρικής που παλαιώτερα είχα κάνει ανέδειξα μια τελείως διαφορετική ελληνική κουζίνα με σαρδέλες τηγανητές, γαρίδες σαγανάκι, σπιτίσια μελιτζανοσαλάτα, τυροπιτάκια κλπ…

Δουλειά, λοιπόν, αύριο, με το λαπτοπ και με τον Jonas!

Τα λεφτά μας…

Το παρακάτω κείμενο μου ‘ρθε σήμερα πρωί-πρωί σαν mail – ιδέα δεν έχω από ποιόν/ποιά αλλά μου φάνηκε γουστόζικο:

Ο Dr. Marc Faber, γκουρού των επενδύσεων, ολοκλήρωσε τη μηνιαία αναφορά του με τα παρακάτω σχόλια :

Dr. Marc Faber tells it how it is

“Αν ξοδεύουμε τα χρήματά μας στο Wal-Mart, αυτά καταλήγουν στην Κίνα.
Αν τα ξοδέψουμε σε βενζίνη, πάνε στους Αραβες.
Αν αγοράσουμε PC, πάνε στην Ινδία.
Αν αγοράσουμε φρούτα και λαχανικά, πάνε στο Μεξικό, την Ονδούρα και τη Γουατεμάλα.
Αν αγοράσουμε καλό αυτοκίνητο, πάνε στη Γερμανία.
Τίποτε απ’ αυτά δε βοηθάει την Αμερικανική Οικονομία.
Ο μόνος τρόπος να κρατήσουμε τα λεφτά εντός συνόρων είναι να τα ξοδέψουμε σε πουτάνες και μπύρες, γιατί αυτά είναι τα μόνα προϊόντα πια, που παράγονται στις ΗΠΑ.

Εγώ κάνω ό,τι μπορώ….”

Λοιπόν… στην Ελλάδα οι μπύρες είναι Γερμανικές, και οι πουτάνες είναι Ρωσίδες… άρα χέσε μέσα.

O Βαλεντίνος & τα μαύρα

Το 2009 έγραψα ΑΥΤΑ για την ημέρα του Βαλεντίνου…
Το 2008 έγραψα ΑΥΤΑ…
Το 2007 έγραψα ΑΥΤΑ την ημέρα του Βαλεντίνου, άσχετα τελείως – βρισκόμουν σε άλλα κύματα τότε αλλά παρόλ’ αυτά τόσα χρόνια, τώρα, γράφω γι αυτόν τον άγιο κι ακόμα δεν είπε να με βολέψει κι εμένα και να με φέρει έναν έρωτα!!!
Ίσως πρέπει να πάψω να τον υμνώ… τι να πω; Έρωτα πάντως δεν είδα ακόμα!

Αλλά κοντά στ’ εγγόνι μου, που ολομόναχή μου θα το ‘χω για πρώτη φορά αύριο, τι να μου πει κι ο έρωτας;
Αν θέλει ας έρθει κι αν όχι ας κάτσει εκεί που είναι – μαύρα, πάντως, δεν σκοπεύω να τα βάψω…

Και μια και είπα για μαύρα θυμήθηκα τον πρόσφατο χαμό του αδελφού μου και που τρεις μέρες μετά την κηδεία του έβαλα πάλι τα λευκά μου!
Τους έδωσα να καταλάβουν, αυτούς που με κοιτούσαν σα να ‘ρθα από άλλον πλανήτη, ότι στο εξής, που θα έχουμε θανάτους και κηδείες, δεν έχω κανέναν σκοπό να πενθώ με μαύρα! Ότι το μαύρο δεν έχει καμία, μα καμία, σχέση με τα συναισθήματά μου προς το άτομο που φεύγει… και ότι στην Σουηδία έχω δει σε  κηδείες να φορούν και λευκά!

Μια γειτόνισσα στο χωριό μου, στο Καλοχώρι Σερρών, το έθεσε πολύ όμορφα “”αν δεν τον πονούσε δεν θα ‘τρεχε μέχρι από την Σουηδία για να παρευρεθεί στην κηδεία του”
Μπράβο της που σκέφτηκε πολύ πιό μακριά από τους περισσότερους - η Γιωργία, η δεύτερη γυναίκα σ’ ΑΥΤΗΝ την ανάρτηση!

Άντε χρόνια πολλά στους ερωτευμένους και χαρά σ’ εμένα που θα ‘μαι με την 9 μηνών εγγονή μου να της λέω ιστορίες από τα παιδικά μου χρόνια κι ας μην καταλαβαίνει ακόμα…