Είχαμε χαθεί κι ας μας βάλανε και GPS στο αμάξι! Μια χαρά τα πηγαίναμε στην αρχή αλλά σε μια φάση το άρπαξε απότομα η Όλγα, η ανιψιά μου που οδηγούσε, κι ακούμπησε εκεί που δεν έπρεπε!
Θύμωσε και το GPS και από εκείνη την στιγμή άλλα θέλαμε να μας πει κι άλλα μας έλεγε αυτό!
Και κάπως έτσι χάσαμε τ’ αυγά και τα καλάθια ψάχνωντας κατά τις 9 τη νύχτα μια διεύθυνση για ν’ αφήσουμε την 20άχρονη κόρη της Όλγας εκεί για να γιορτάσει την παραμονή του 2010 με μια φίλη της…
Και κάπου in the middle of nowhere που λένε, κάπου στο Vällingby έξω από την Στοκχόλμη, μέσα στο θεοσκόταδο με το χιόνι να πέφτει αβέρτα σταματήσαμε να ρωτήσουμε μια ψυχή, που επιτέλους φάνηκε, αν γνώριζε κάτι τις για την ευλογημένη εκείνη διεύθηνση που ψάχναμε…
Από την άλλη πλευρά του δρόμου, αυτός, την οδηγό την έβλεπε καλύτερα απ’ ότι εμένα την συνοδηγό και πριν ακόμα καλά-καλά να ανοίξουμε το στόμα μας να ρωτήσουμε, “Ε ρε Καλοχώρι” φώναξε αυτός!
Έλα Χριστέ και Κύριε! Μέσα στο θεοσκόταδο, στην ερημιά και στους πάγους ποιός είναι αυτός που ξέρει το χωριό μου… ή μάλλον που ξέρει εμένα διότι εμένα εννοούσε με το όνομα Καλοχώρι!
Και από τόση απόσταση; Μα ούτε καν μίλησα ακόμα, θαρρώ, για να ακούσει έστω την φωνή μου!
Ήταν να βγούμε την νύχτα να ψάχνουμε μια διεύθηνση, ήταν να χαθούμε, ήταν να μας χαλάσει και να μας κάνει νούμερα το GPS, ήταν να ψάχνουμε για μια ψυχή…. ήταν να γίνουν όλα αυτά για να βρεθώ με τον τύπο αυτό που στην ουσία δεν τον γνώριζα κιόλας!
Αυτός με γνώριζε αλλά όχι εγώ!
“Ο κουνιάδος του Τάσου του Παραστατίδη είμαι” μου συστήθηκε και αυτός ο Τάσος είναι όντως από το χωριό μας - από το Καλοχώρι Σερρών!
Έλα Χριστέ και Κύριε… και να ‘ναι καλά ο άνθρωπος που μας εξηπηρέτησε για να φτάσουμε επιτέλους στο σπίτι που ψάχναμε, ν’ αφήσουμε εκεί την νεολαία και να επιστρέψουμε πίσω, στο νησί Ekerö, στην παρέα μας που μας περίμεναν να συνεχίσουμε το δικό μας πάρτι και τα δικά μας γλέντια…
Αυτά από την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 2010!
