Στα Λαδάδικα…

Αν βρεθήτε στην Θεσσαλονίκη να πάτε στα Λαδάδικα (Κατούνη 15) να φάτε αυτά:

 

… κι άλλα πολλά, αν σας αρέσει η κρητική παραδοσιακή κουζίνα και αν σας αρέσουν οι κοχλοί!

Εμένα που μ’ αρέσουν μπορώ να τα τρώω καθημερινά…
Η φωτογραφία δεν είναι από την δική μας παραγγελιά αλλά από άλλων επειδή όταν ήρθαν τα δικά μας από την πείνα και τον ενθουσιασμό ξέχασα να βγάλω την κάμερα να φωτογραφίσω τα καλούδια που μας έφερνε η σερβιτόρα!
Κι όταν αυτή η μερίδα βγήκε από την κουζίνα να πάει σε άλλο τραπέζι (με 5-6 άνδρες) την κράτησα να την φωτογραφίσω ενώ εκείνοι την περίμεναν με τα σάλια τους να στάζουν…. τους ζητώ συγνώμη για την καθυστέρηση!!!

Έτσι μου ‘ρθαν & τα ‘πα!

Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους για τα ζεστά και συμπαραστατικά σχόλια περί της απώλειας ενός από τα αδέλφια μου, τον Πολυχρόνη – το νούμερο 2 στην σκάλα των 13 αδελφών!

Αναμνήσεις σαν παιδί, ή σαν νέα κοπέλα, από τον αδελφό μου αυτόν δεν έχω! Η μεγάλη διαφορά ηληκίας (γύρω στα 20 χρόνια) κάνει να έχουμε ζήσει στο σπίτι στο χωρίο κατά διαφορετικές χρονικές εποχές.
Τον γνώρισα ωστόσο στην Γερμανία, όπου για 6 μήνες έζησα κοντά του, και έκτοτε τον έβλεπα κάθε καλοκαίρι αλλά τον τελευταίο καιρό κομμάτι λιγότερο…

Ήταν Οκτώβριος μήνας του 1974, εγώ 20 ετών και μ’ ένα ζακετάκι λευκό (με γαλάζιες μεγάλες βούλες – το θυμάμαι σα να το φορώ τώρα) έφτασα με τρένο από την Αθήνα στο γερμανικό τους χωρίο Erlenbach a Main, κάπου κοντά στην Φρανκφούρτη!

Νύχτα, κουρασμένη, παγωμένη, πεινασμένη έφτασα με το τρένο και (είχε μεγάλη περιπέτεια αυτό το ταξίδι αλλά παραμένουμε στα σημαντικά) με τις πληροφορίες που από νωρίτερα είχα περπάτησα μέχρι το σπίτι αυτού του συγκεκριμένου αδελφού κι ας μένανε, τότε, στο χωριό αυτό άλλα 4 αδέλφια μου… και άλλοι συγκενείς!
Αυτού του αδελφού μου το σπίτι ήταν ευκολώτερο να το βρω από τον σταθμό και μου το εξήγησε αυτό ο άλλος αδελφός μου, ο Χρίστος που επίσης έμενε (και μένει ακόμα) εκεί, και με συμβούλεψε αν κάποια στιγμή βαρεθώ τον πατέρα μου να πάρω το τρένο και να την κάνω…
Και τον βαρέθηκα! Τον πατέρα μου! Και την έκανα… ιστορία μεγάλη αυτή…

Μόλις μπήκα στο κτήριο από τα ελικωειδή σκαλοπάτια κοίταξα προς τον τρίτο ή τέταρτο όροφο, όπου έμενε αυτός! Από πάνω με κοιτούσε αυτός και σαν με γνώρισε ξέσπασε ξαφνικά σε χαρές και φωνές… “Η Συμέλα… η Συμέλα…ήρθε η Συμέλα…” φώναζε με τα χέρια του να χτυπούν σε κάγκελα και τοίχους κι έτρεξε μέσα να πει και στους άλλους για την απροειδοποίητη επίσκεψη της Συμέλας…

Ζεστάθηκα μέσα, έφαγα, χόρτασα, κοιμήθηκα και την άλλη μέρα με πήγε η γυναίκα του, η Ελένη που έφυγε εδώ και 20 περίπου χρόνια, σ’ ένα μαγαζί όπου και διάλεξα το καλύτερο και ακριβότερο παλτό για να ζεταθούν τα κοκαλάκια μου στα κρύα της Γερμανίας … ΚΑΙ αυτό το παλτό το θυμάμαι σαν να το ‘χω ακόμα στην γκαρνταρόμπα μου!

Κάπως έτσι τα είπα μετά την κηδεία του, την ώρα που ο κόσμος έτρωγε ζεστή φασολάδα, κι αν αυτό λέγεται επικήδειος λόγος δεν ξέρω…
Εμένα έτσι μου ‘ρθαν στην σκέψη κι ήθελα ξαφνικά να τα πω και άλλων πρώτυπα σπάνια ακολουθώ…

Πάλι εδώ…

Στο κονάκι και στην φωλιά μου πάλι!
Πετώντας για Πράγα, και στην συνέχεια για Στοκχόλμη, στις 05.00 η ώρα ξημερώματα Δευτέρας ασφαλώς και δεν κοιμήθηκα την Κυριακή το βράδυ… 

ΉΘελα μόνον να γράψω ότι επέστρεψα κι ότι σύντομα θα μπούμε στις ρουτίνες μας και θα έχουμε τις συνέχειές μας.
Για την ώρα πάμε για ύπνο κι ας είναι μόνο 9 το βράδυ…

Άρχισαν τα όργανα…

17 ήταν οι γέννες της! Παιδί δεν έχανε η μάννα μου και γένναγε όσα της έφερνε ο θεός αλλά 4 της πεθάνανε νωρίς, πριν ακόμα μαστώσουν και γίνουν παιδιά!
Κι έμειναν τ’ αδέλφια, τα παιδιά του Ιορδάνη Μελετλίδη και της Ποληξένης, 13! 7 τ’ αγόρια και 6 τα κορίτσια – πιό δίκαια δεν γινόταν να της τα δώσει ο θεός που τόσο τον αγαπούσε και τόσο τον φοβόταν μα μόλις στα 52 του έφυγε ο ένας! Πριν 8 χρόνια έφυγε το νούμερο 9 αδελφός μας και πήγε στην άλλη πλευρά που ίσως είναι και καλύτερα απ’ αυτήν, δεν το ξέρει κανείς!
Ευτυχώς που έφυγε αφότου έφυγαν και οι δύο γονείς γιατί η μάννα μου δεν θ’ άντεχε τον χαμό ενός παιδιού της! Άλλο είναι να σου φύγουν τα παιδιά μικρά, νινάκια, κι άλλο μεγάλα, στα 50, κι εσύ, η μάννα, να ζεις ακόμα – αν και όλοι οι χαμοί το ίδιο είναι, θαρρώ…

Μα εγώ συνέχιζα να λέω πως ήμαστε 13! Το σήμα κατατεθέν της οικογένειας Μελετλίδη δεν μου ‘κανε καρδιά να το χαλάσω μέχρι που… το Σάββατο ήρθαν τα κακά μαντάτα: Έφυγε και το νούμερο 2 αδελφός μου να πάει κι αυτός για την άλλη πλευρά…
Αύριο τον κατεβάζουν από την Γερμανία, όπου έζησε τα τελευταία του περίπου 50 χρόνια, κι αύριο κατεβαίνω κι εγώ να παρευρεθώ στην κηδεία του για να επιστρέψω στην Στοκχόλμη στις 25 του Γενάρη!

Μέχρι τότε να ήμαστε όλοι καλά!
Ευτυχώς που πρόλαβα να μάθω να βλέπω τον θάνατο με άλλον τρόπο διότι δεν είναι ο ίδιος ο θάνατος που κάνει την κατάσταση μακάβρια και φρικιαστική παρά αυτή η θέση μας προς αυτόν και τώρα που ”άρχισαν τα όργανα” και το νούμερο 13 αρχίζει, πλέον, είτε το θέλω είτε όχι να μειώνετε θαρρώ πως θα τα καταφέρω λείαν καλώς!

Θα παραμείνω στα βόρεια και δεν θα μπορέσω να δω τους εν Αθήναι διαμένωντες αλλά θα χαρώ αν πάρω έστω έναν καφέ με αναγνώστες/φίλους στα βόρεια… τηλεφωνήστε… στο: 6976520083

Νοσταλγία για Slussen…

Δέκα χρόνια είχα ζήσει στην  Στοκχόλμη και κάποια στιγμή με σύντροφο και παιδιά έπρεπε να μετακομίσω στην Αμερική!
Τα ενάμισι χρόνια που ήμουν εκεί, στην για δεύτερη φορά ξενητιά, είχα αποθυμίσει δυο πράγματα από την Στοκχόλμη!
Πρώτον, ο καφές – τον σουηδικό καφέ όταν τον βράζεις σε καφετιέρα (τον κατά τα ελληνικά γαλικό καφέ)  όλα τα ζωντανά στο σπίτι ξυπνούν από την μεθυστικά υπέροχη μυρουδιά του κάτι που δεν ένοιωθα με τον αμερικάνικο καφέ!

Δεύτερον, ένα κεντρικό μέρος της Στοκχόλμης που λέγεται Slussen, μια οδό κοντά εκεί που λέγεται Katarinavägen και τα λεωφορεία που περνούν από εκεί…

Από την οδό της Καταρίνας είναι και οι φωτογραφίες της Στοκχόλμης που ακολουθούν με το πλησιέστερο μέρος, που φαίνεται, μια ΑΛΛΗ πλευρά της παλιάς πόλης!

     
(Μη λέμε για τους μηναρέδες των Τούρκων/μουσουλμάνων ε;;;; – δείτε πίσω μου και τους μηναρέδες των χριστιανών της Στοκχόλμης…)

Είχε πάρει να καλοκαιριάζει χθες (ναι, η θερμοκρασία ανέβηκε από τους -20 στους -6 και πλέον καλοκαίρι το θεωρούμε…), με καλέσανε για μια φιλανθρωπιστική δραστηριότητα – δεν θα αναφερθώ σ’ αυτό, άλλη φορά ίσως – και ντύθηκα κάπως καλοκαιρινά!

Εσείς που με βλέπετε στις φωτογραφίες των τελευταίων ημερών νομίζετε πως είμαι ντυμένη με τον ίδιο τρόπο αλλά κάνετε λάθος!

Κάτω από το κατά τ’ άλλα κανονικό παντελόνι, που το φορώ και σε κανονικές καιρικές συνθήκες, φόρεσα χθες μόνον ένα κολάν ενώ τις άλλες μέρες φόραγα ΚΑΙ ένα χοντρό καλτσόν!
Την φίλη και αναγνώστρια από την Σαλονίκη, την Ιωάννα, σκέφτομαι όταν ντύνομαι τις ιδιαίτερα κρύες μέρες τον τελευταίο καιρό!
Τον Αύγουστο που ήταν εδώ με την οικογένειά της και την φιλοξένησα με ρώτησε “Καλά, ρε Συμέλα, όταν κάνει κρύο πώς ντύνεστε;”
“Φοράμε πολλά” της απάντησα εγώ και νά τι εννοώ πολλά: δύο ρούχα κάτω από το κανονικό παντελόνι κι άμα λάχει βάζεις και τρία αλλά εκεί δεν φτάσαμε φέτος - τουλάχιστον όχι για μένα, για τους άλλους δεν ξέρω!
Πάνω φοράω ένα κανονικό μπουφάν με μια πλεκτή βαμβακερή χοντρή μπλούζα, από κάτω, κι ένα t-shirt κάτω από την μπλούζα! Τίποτε το ιδιαίτερο – έστι είμαι ντυμένη και σε ηπιότερες καιρικές συνθήκες!
Πόδια, κεφάλι και χέρια προσέχω να μην κρυώνουν κι εκείνα τα ντύνω καλά!
Με κουκούλα, καμμιά φορά ΚΑΙ κασκόλ στο κεφάλι, με γάντια fleece φοδραρισμένα και με παπούτσια από το Τάλιν της Εστονίας περπατάμε και μέχρι την Ελλάδα… άμα λάχει… 

Παίρνω πάλι το δισάκι μου και την κάνω για σαββατοκύριακο…
Να ήμαστε καλά και να αγαπάμε τον ευατό μας - αυτόματα μετά αγαπάμε και τους υπόλοιπους! Το Μέγα Σύμπαν έτσι τα ‘χει μερημνήσει κι έχω απόλυτη εμπιστοσύνη σ’ Αυτό!

Ο 8ος όροφος!

  

Τα παιδιά, από κάποιο σχολείο της γειτονιάς μου, δεν καταλαβαίνουν ούτε από κρύο ούτε από 18 βαθμούς υπό του μηδέν και κατρακυλούν στις κατηροφοριές με τα μικρά έλκυθρά τους που προφανώς είναι του σχολείου αφού όλα είναι ίδια!
Αλλά και να μην ήθελαν να παίξουν στα χιόνια τους αναγκάζουν οι κυρίες υπεύθυνες – το προσωπικό σε σχολεία και νηπιαγωγεία είναι ως συνήθως θυλικές κι αυτό είναι κρίμα αφού το πρώτυπο του άνδρα/πατέρα λείπει σε πολλά παιδιά!

Κάπου στο κέντρο της Στοκχόλμης πέρασα χθες κι από το γλυπτό/άγαλμα αυτό με το πιστόλι και με το non violence μύνημα που θέλουν να μας περάσουν και που εγώ μόνο που το βλέπω ακριβώς την εγκληματικότητα σκέφτομαι!

Το πρωί, χθες, τηλεφώνησε η Σοφία για ευχές και για ψυλοκοτσομπολιό!
“Αχ, βράζω και φακές μετά από τόσες γιορτές να λαδώσει και λίγο το στομάχι μας…” είπε και μου ‘ρθε μια επιθυμία για ένα πιάτο φακές… 

“Καλά… φεύγω τώρα για την πόλη… θέλω να περπάτησω κιόλας… έχω και κάτι δουλειές… κι αν τελειώσω απ’ αυτές… κι αν κουραστώ… κι αν πεινάσω… κι αν… κι αν… θα ‘ρθω να φάω φακές…” της είπα και κλείσαμε.
Και φυσικά κουράστηκα με τις εκπτώσεις που έχουν τέτοιο καιρό και που ανακάλυψα ότι μόνο σαβούρες βγάζουν για εκπτώσεις κι όχι την στόφα που υπήρχε πριν τις γιορτές…
Πείνασα κι όλας και τηλεφώνησα στο Σοφάκι να ρωτήσω αν τις έμειναν φακές… και πήγα στο σπιτάκι της στον 8ωο όροφο κάπου στο νότειο μέρος της Στοκχόλμης, κοντά στο Skanstull, γι αυτούς που ξέρουν από Στοκχόλμη! 

  

Με το κυκλικό κτήριο Globen που χθες φώτιζε φανταστικά, από την μια μεριά, και το Skattehuset, από την άλλη - το ψηλό κτήριο που κάποτε ήταν το κτήριο της φορολογίας αλλά αφού κι εκεί μειώθηκε το προσωπικό μετακόμισε σε μικρότερο κτήριο και το θυρίο αυτό έγινε φοιτητικά δωμάτια με απλησίαστα ενοίκια!
Πριν μερικά χρόνια που χτίζανε αυτό το κυκλικό πράμα εκεί (δεν θυμάμαι πριν πόσα), τότε που οι σουηδοί έπασχαν από μεγαλομανία, έλεγαν πως επρόκειτο για την μεγαλύτερη κυκλική κατασκευή στον κόσμο… αργότερα εμφανίστηκαν τα ψηλά θυριά στο Dubai!

Κι αν μας έβλεπε τώρα ο Γιωργάκης, ο Παπανδρέου ο Γιωργάκης, θα γέμιζε με νοσταλγικά συναισθήματα αφού όταν ζούσε στην Στοκχόλμη έμενε ακριβώς εδώ, δίπλα μας!
Στο νούμερο 47 η Σόφη και στο 49 αυτός με τον Άνδρέα και την Μαργαρίτα κι άλλους πόσους δεν ξέρω…

Είναι, ίσως, καιρός πιά ν’ αλάξω την κάμερά μου για να έχω καλύτερες φωτογραφίες, κι ας παραπονιέται ο φίλος μου από την Πάτρα που πήρε χθες και προτιμά, λέει, περισσότερο κείμενα και λιγότερο φωτογραφίες…
…. και που μου ‘βαλε κι άλλο θέμα στο κεφάλι!!!
Πριν τριετίας μου μίλησε για το Zeitgeist και τώρα για τον μέγα στοχατή Δημήτρη Λιαντίνη που πριν κάποια χρόνια εξαφανήστηκε… να αυτοκτόνησε; ή να την έκανε για άλλα μέρη κι άλλα κράτη; Θα τον μελετήσω περισσότερο…

Κατα τ’ άλλα έφτιαξα κι ένα blog για το Σοφάκι να γράφει ό,τι της ευχαριστεί ή της δυσαρεστεί διότι έχει στις σκέψεις της πολλά η Σοφία! Aλλά το θέμα είναι σε ποιά γλώσσα να τα γράφει που ούτε στο ελληνικό σχολείο πρόλαβε να πάει ιδιαίτερα, αφού σαν κοριτσάκι ξεσηκώθηκε από το χωρίο της Ηπείρου να ανέβει στην Σουηδία για ένα καλύτερο μέλλον, ούτε στο σουηδικό, αφού από την επόμενη μέρα μπήκε στην σκληρή δουλειά για να βγάλει εκείνα τα λεφτάκια που χρειάζονταν για να χτίσει ένα σπιτάκι στο χωριό και να γυρίσει κάπως να βολευτούν… μα ακόμα να επιστρέψει στα πάτρια εδάφη… έτσι, δηλαδή, που κάνουν όλοι οι έλληνες μετανάστες…

Ούτε ο Χριστός!

Έτσι, μέσα σε τέτοιες χειμωνιάτικες ομορφιές, περπάτησα χθες δυο περίπου ώρες…

    

…κι έκανα μια διαδρομή που συνηθίζω τα καλοκαίρια. Από το σπίτι μου μέχρι το νότειο κέντρο της Στοκχόλμης – μια απόσταση που κανονικά κάνω σε 1 ώρα και ένα τέταρτο χθες, με το πάσο μου και με πολλές εμπνεύσεις, έκανα σε 2 ώρες! Αν έκανε κρύο; 10 υπό του μηδέν έκανε αλλά εκτός από τις στιγμές που χειριζόμουν την κάμερα και κάπως κρύωναν τα χέρια μου καμία άλλη στιγμή δεν έχω νοιώσει το κρύο! Απεναντίας ένοιωθα υγεία! Υγεία και καθαριότητα με όλα τα μικρόβια που μας τρομάζουν και φοβίζουν (εμένα όχι ιδιαίτερα) να έχουν μετακομίσει στις αφρικανικές χώρες…. λέω τώρα!!!

 
Το σημείο αυτό είναι το ίδιο – στην πρώτη φωτογραφία είναι από χθες και στην δεύτερη είναι μια μέρα του Σεπτέμβρη που η ανιψιά μου από την Σαλονίκη, η Έφη, ήταν εδώ για επίσκεψη! Όλους τους επισκέπτες μου τους περπατώ από εκεί είτε παραπονιούνται για την μακρινή απόσταση είτε όχι!  

Στο σημείο αυτό (κάτω από μια γέφυρα πάνω απ’ όπου περνά ο ευρωπαικός δρόμος Ε4), υπάρχουν γυμναστικά όργανα για οποιονδήποτε έχει κέφι και μεράκι να γυμναστεί! Μεγαλώστε την φωτογραφία να φανούν καλύτερα…

  
Κι εδώ είχαμε εμείς μεράκι, εγώ και η φίλη μου η Eva, το καλοκαίρι περνώντας από το ίδιο σημείο και ρίξαμε κάποιες ασκήσεις! Και σ’ αυτό το σημείο περπατώ τους επισκέπτες μου… 

  

Κι έφτασα στον Garry που με βοήθησε να κάνω κάτι που ούτε ο ΙΗΣΟΥΝ έχει κάνει! Μπορεί αυτός, ο Χριστός, να περπάτησε πάνω σε νερό αλλά εγώ δούλεψα, κιόλας, πάνω σε νερό διότι εδώ που με/μας βλέπετε ήμαστε πάνω σε λίμνη στο Liljeholmen! ΠΑΝΩ σε νερό λίμνης για την οποία πολλές φορές έχω γράψει απλά επειδή πολλές φορές έχω περάσει από εκεί αλλά πρώτη φορά τέτοια εποχή!
Κι αν γράψετε την λέξη Liljeholmen σαν αναζήτηση στο blog μου θα βγουν πολλές αναρτήσεις να την δείτε με τα καλοκαιρινά και με τα φθινοπωρινά της!
Έσκαβε ο Garry…κάτι έκανε εκεί… άνοιγε διάδρομο για κάποια αθλήματα που πρόκειται να γίνουν… κι είπα να τον βοηθήσω… τον κακόμοιρο…κι έπιασα το 2 μέτρων φτιάρι του… κι αφού τον βοήθησα και τα είπαμε μου ‘δωσε εγγύηση πως όλα θα πάνε καλά κι έτσι διέσχισα όλη την λίμνη! Για πρώτη φορά στην ζωή μου διέσχισα ολόκληρη λίμνη – παλιά έχω κάνει κάποια βηματάκια μόνο και πίσω στην στεριά πάλι!
“Κοίταξε… πρώτη φορά περπατώ σαν τον Ιησού κι αν πάθω κάτι έχεις την ευθύνη” του είπα και με καθυσύχασε πως ο πάγος είναι 17 εκατοστά και πως ούτε με αμάξι σπάει!
(καλά, μη νομίσετε ότι δούλεψα κιόλας… για την φωτό μόνο έπιασα το φτιάρι)

 
Πάνω από την γέφυρα, που κάποιες φορές σηκώνεται να περάσουν από κάτω ιστιοφόρα και για την οποία επίσης έχω γράψει πολλές φορές, βλέπεις απέναντι ένα βουναλάκι όπου έχουμε και τους κήπους μας! Μέσα στο νότιο κέντρο της Στοκχόλμης αυτά και στην πρώτη φωτό με την χειμερινή της στολή αν και μέχρι να φτάσω εκεί, χθες, έχει πιάσει ήδη το σκοτάδι, και στην δεύτερη με τα καλοκαιρινά της…

Και σαν αποτελείωμα σας δείχνω την αφίσσα που μόλις την είδα χθες, σε στάση λεωφορείου, μου ‘ρθε να μπω στα χιόνια και να κολυμπήσω…
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ γράφει… να μην σου ‘ρχεται η διάθεση να μπεις και να κυλιστείς στα χιόνια;
Από τώρα βρε άνθρωποι; Μα πόσο πιά βιάζονται αυτοί οι διαφημιστές… και η αεροπορική εταιρία SAS διότι περί αυτής πρόκειται…

Για τον Γιωργάκη…

Έτοιμη για την εκκλησία μας στο κέντρο της Στοκχόλμης σήμερα  - όχι τόσο για την ίδια την λειτουργία, αν και σε κάποια σημεία της μπαίνω σε αυτοσυγκέντρωση και την απολαμβάνω, αλλά για το μνησόσυνο του Γιωργάκη που πριν 40 μέρες είχε αποφασίσει ν’ αφήσει αυτόν τον κόσμο και να γνωρίσει τον άλλον που ίσως είναι πιό δίκαιος και πιό ανθρώπινος! Κανείς δεν επέστρεψε να μας πει κάτι τέτοιο – απλά το υποθέτω εγώ!
ΕΔΩ έχω γράψει λίγα για την όμορφη κηδεία του, την δίχως δράματα, υστερικά κλάματα, λυποθυμίες και μοιρολόγια που σου κάνουν να φοβάσαι και στην λέξη μόνον: ΚΗΔΕΙΑ!

Σπάνια πηγαίνω στην εκκλησία! Πέρα απ’ αυτά που από παιδιά μας μάθανε θεωρώ, πλέον, ότι και το σπίτι μου και η ίδια η ψυχή μου είναι η δική μου εκκλησία!
Μέσα σε αυτά κάνω την δική μου λειτουργία κι όχι μόνο κάθε Κυριακή αλλά καθημερινά! Κι όσο για την βυζαντινή μουσική, που τόσο με εκφράζει, μπορώ πλέον να την βρω και στο ιντερνετ!
Αλλά για χάρη της μάνας Μαυροκωστίδου, που τόση συμπάθεια έχω, και γενικά όλης της οικογένειας ήθελα να παρευρεθώ και στο μνημόσυνο του γιού της!
Α, μου ‘πε και μια ιστοριούλα σήμερα η μάνα Μαυροκωστίδου που είναι από την Καστανούσσα Σερρών απ΄όπου είναι και η μανούλα μου (η Καστανούσσα είναι δίπλα από το δικό μου χωριό, το Καλοχώρι)

Η ιστοριούλα της Μαυροκωστίδου:  Προσωπικά δεν θυμάμαι πολλά από εκείνο το γεγονός αλλά πρόκειται για το μνημόσυνο της μάνας μου! Το έκανα πριν 15 περίπου χρόνια και μετά την λειτουργεία θα πήγαινα με τον κόσμο, που προφανώς είχα καλεσμένο, στο σπίτι μου να φάμε και να μνημονεύσουμε την μαννούλα μου!
Κάπου εκεί, στην εκκλησία, συνέβει κάτι που αυτή το θυμάται μα που εγώ δεν είχα ιδέα μέχρι σήμερα που μου το διηγήθηκε η ίδια!
“Αυτήν δεν την γνωρίζω” είχα πει σε κάποιους τότε κι εννοούσα αυτήν! Τ’ άκουσε αυτή και στενοχωρήθηκε τόσο που δεν τόλμησε να έρθει στο σπίτι μου, τότε! 
Πράγματι δεν την γνώριζα – αργότερα την έμαθα και βρεθήκαμε μόνο σε λίγες περιπτώσεις αλλά βρήκαμε μια καλή στιγμή σήμερα να μου το πει κι αυτό αλλά να προσθέσει και το ότι κακία δεν κρατάει κι ότι αυτά συμβαίνουν μεταξύ ανθρώπων! Φάνηκε να το ξέρει κι αυτή το γεγονός ότι οι παρεξηγήσεις μεταξύ ανθρώπων γίνονται σχεδόν πάντα δίχως λόγο!
Το ξέρω ότι δεν εννοούσα κάτι το αρνητικό τότε και χάρηκα που σήμερα μου το διηγήθηκε και που μ’ αυτόν τον τρόπο ξεδιαλύναμε τις πιθανόν απορίες της! Και είναι επίτευγμα οι άνθρωποι να καταφέρνουν να μιλούν για τους λόγους που προκάλεσαν πόνο, στενοχώρια, παρεξήγηση κλπ. και μ’ αυτόν τον τρόπο να λύνουν τους κόμβους που άδικα κρατούν τον άνθρωπο αλλησοδεμένο και σε μόνιμη εχθρική/αρνητική κατάσταση!

Την σημερινή λειτουργία, λοιπόν, την έβγαλε ένας παπούλης που η τρεμάμενη φωνούλα του ακουγόταν σαν να πετούσε ένα πουλάκι απ’ έξω και τιτίβιζε…
“Μόλις τώρα χειρουργήθηκε”  άκουσα να λενε… μα ξαφνικά, στο μνημόσυνο, βγήκαν κι άλλοι και γίνανε συνολικά 3-4! Μα πού κρύβονταν όλοι αυτοί κι άφησαν τον κακόμοιρο τον γέροντα να βγάλει το φίδι από την τρύπα;

 

Ευτυχώς που στο ψαλτήριο είχαμε τον Γιώργο (στην πρώτη φωτό), που πριν 2 χρόνια ήρθε από την Ελλάδα και δουλεύει σαν γιατρός στο νοσοκομείο Huddinge αλλά που η ιδιαίτερη φωνάρα του γεμίζει το ναό, και την Ευαγγελία (στην δεύτερη φωτό και χαίρομαι που ήμαστε προοδευμένοι κι έχουμε και γυναίκα ψάλτη – έχετε εσείς στην εκκλησία σας γυναίκα ψάλτη;) αλλά και κάποιους άλλους ψάλτες που βγάλανε την λειτουργία! Ο δε Γιώργος σε κάποια σημεία ακουγόταν/φαινόταν σαν με ψυχή και σώμα να διεύθηνε την φιλαρμόνικα της Αυστρίας και αναρωτιέμαι γιατί δεν τον είχα προσέξει νωρίτερα! Δεν θυμάμαι, κιόλας, αλλά θαρρώ πως μέσα στα τελευταία 2 χρόνια έχω πάει κι άλλες φορές στην εκκλησιά μας…

 

“Πάρτε, βρε, στο σπίτι λίγα μη χαθούν” παρακάλαγε η Σοφία, η μεγάλη αδελφή του συχωρεμένου, στους παρευρισκόμενους την ώρα που φεύγαμε κι εννοούσε απ’ αυτά που βλέπετε στην πρώτη φωτογραφία και που υπήρχαν σε πληθώρα!
Απ’ όλα αυτά που σε τέτοιες περιπτώσεις σερβίρουν τα κόλυβα με συνδέουν απόλυτα με την μνημόνευση του χαμένου! Δεν λέω ότι τα κόλυβα είναι το πιό “σωστό” αλλά λέω ότι εμένα προσωπικά αυτά με συνδέουν με το να μνημονεύουμε έναν χαμένο!
Κι επειδή στην κηδεία του Γιωργάκη είχα ξεχάσει τα κόλυβά του/μου πάνω στο τραπέζι όπου καθόμουν (στην δεύτερη φωτό) φρόντισα σήμερα αυτά να φάω πρώτα απ’ όλα… και τι να φας μετά που τόσα ήταν σερβηρισμένα;

Ούτε με GPS…

Είχαμε χαθεί κι ας μας βάλανε και GPS στο αμάξι! Μια χαρά τα πηγαίναμε στην αρχή αλλά σε μια φάση το άρπαξε απότομα η Όλγα, η ανιψιά μου που οδηγούσε, κι ακούμπησε εκεί που δεν έπρεπε!
Θύμωσε και το GPS και από εκείνη την στιγμή άλλα θέλαμε να μας πει κι άλλα μας έλεγε αυτό!
Και κάπως έτσι χάσαμε τ’ αυγά και τα καλάθια ψάχνωντας κατά τις 9 τη νύχτα μια διεύθυνση για ν’ αφήσουμε την 20άχρονη κόρη της Όλγας εκεί για να γιορτάσει την παραμονή του 2010 με μια φίλη της…
Και κάπου in the middle of nowhere που λένε, κάπου στο Vällingby έξω από την Στοκχόλμη, μέσα στο θεοσκόταδο με το χιόνι να πέφτει αβέρτα σταματήσαμε να ρωτήσουμε μια ψυχή, που επιτέλους φάνηκε, αν γνώριζε κάτι τις για την ευλογημένη εκείνη διεύθηνση που ψάχναμε…

Από την άλλη πλευρά του δρόμου, αυτός, την οδηγό την έβλεπε καλύτερα απ’ ότι εμένα την συνοδηγό και πριν ακόμα καλά-καλά να ανοίξουμε το στόμα μας να ρωτήσουμε, “Ε ρε Καλοχώρι” φώναξε αυτός!

Έλα Χριστέ και Κύριε! Μέσα στο θεοσκόταδο, στην ερημιά και στους πάγους ποιός είναι αυτός που ξέρει το χωριό μου…  ή μάλλον που ξέρει εμένα διότι εμένα εννοούσε με το όνομα Καλοχώρι!
Και από τόση απόσταση; Μα ούτε καν μίλησα ακόμα, θαρρώ, για να ακούσει έστω την φωνή μου!

Ήταν να βγούμε την νύχτα να ψάχνουμε μια διεύθηνση, ήταν να χαθούμε, ήταν να μας χαλάσει και να μας κάνει νούμερα το GPS, ήταν να ψάχνουμε για μια ψυχή…. ήταν να γίνουν όλα αυτά για να βρεθώ με τον τύπο αυτό που στην ουσία δεν τον γνώριζα κιόλας!
Αυτός με γνώριζε αλλά όχι εγώ!
“Ο κουνιάδος του Τάσου του Παραστατίδη είμαι” μου συστήθηκε και αυτός ο Τάσος είναι όντως από το χωριό μας - από το Καλοχώρι Σερρών!

Έλα Χριστέ και Κύριε… και να ‘ναι καλά ο άνθρωπος που μας εξηπηρέτησε για να φτάσουμε επιτέλους στο σπίτι που ψάχναμε, ν’ αφήσουμε εκεί την νεολαία και να επιστρέψουμε πίσω, στο νησί Ekerö, στην παρέα μας που μας περίμεναν να συνεχίσουμε το δικό μας πάρτι και τα δικά μας γλέντια…

Αυτά από την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 2010!

Έτσι μου μπήκε…

… το 2010!    Αυτά συνέβησαν το πρωί της πρωτοχρονιάς και μετά την πρωινή μου βόλτα!
Μια βόλτα που έκανα μόνη και πριν ξυπνήσει ο λαός που κοιμώταν στο ίδιο σπίτι!
Στην πρώτη μου βόλτα για το 2010 είδα και αυτά…
  

Υπάρχει και ο κίνδυνος να χαθείς όταν περπατάς μόνη σε απάτητα χιόνια και δεν βλέπεις μονοπάτια μα ήταν τόσο, μα τόσο όμορφα: η γαλήνη της κατάλευκης φύσης, τα πουλιά παρά το κρύο να κελαιδούν, η όλη εικόνα να μου θυμίζει κομμάτι και από το χωριό αλλά ωστόσο καμία σχέση, οι λευκοί και παγωμένοι θάμνοι που σου θυμίζουν κρύσταλα… τα πάντα σαν κρύσταλα είναι τις τελευταίες μέρες με την θερμοκρασία 10-15-20 βαθμούς υπό το μηδέν! Την ώρα που περπατούσα είχε γύρω στους 7 με 8 υπό!

Στην βόλτα μου είδα και αυτά που μ’ αρέσουν αφάνταστα! Απολαμβάνω όταν βλέπω άνρδες να παίζουν με τα παιδιά τους, κυρίως με τις κόρες τους κι αυτό προφανώς επειδή μου έλειψε εμένα!
Πού να ‘παιζε ο πατέρας μου με εμάς αλλά ας αφήσουμε τα παιδικά τραύματα τα οποία, στην ουσία, μέσα στο μυαλό μας μόνον δημιουργούνται…
   
“Να σας βγάλω μερικές φωτογραφίες να τις δείξω σε έλληνες ανγνώστες του blog μου να δουν ότι τα παιδιά δεν αρωσταίνουν όταν παίζουν μέσα σε χιόνια” της είπα… Με κοιτούσε η γυναίκα, δεν καταλάβαινε τι της έλεγα…¨”Αρωσταίνουν παιδιά;” ρωτούσε! “Γιατί να αρωστήσουν;” ξαναρωτούσε….

Βασικά έτσι μου μπήκε το 2010:
  

Σαν την πρεσβύτερη της παρέας να κόβω την βασιλόπιτα, να τρώμε φαγητά μεγειρεμένα από την μαστοριά του οικοδεσπότη, του Γιάννη (αλλά που ξέχασα να φωτογραφίσω κι αυτό ίσως επειδή πεινούσα πολύ κι έπεσα με τα μούτρα στο πρώτο πιάτο… αλλά και πώς να τα θυμάμαι όλα εγώ, πιά;), να βγαίνουμε για τσιγάρο κι αντί για τσιγάρο να το ρίχνουμε ΚΑΙ στον χορό, να παίζουμε χιονοπόλεμο κλπ.
Όχι, στον πόλεμο δεν είχα λάβει μέρος όχι επειδή φοβήθηκα μη γίνω θύμα αλλά κάποιος έπρεπε να φωτογραφίζει… 
Οι ανιψιές μου με βάλαν στην μέση - έλειψε η μάνα τους φέτος και ανέδειξαν εμένα για αντικαταστάτριά της…

Σαν αποτελείωμα σας δείχνω την φωτό που έβγαλα μέσα από το αμάξι πηγαίνοντας το απόγευμα της παραμονής στο σπίτι των συγκενών μου, στο νησί Ekerö, για να γιορτάσουμε μαζί αφού μου έδωσαν τον λόγο ότι τράπουλες και τέτοια δεν θα υπήρχαν!
Δεν είναι κομήτες αυτά που φαίνονται! Είναι χιονονυφάδες!!!

UPDATED:
Δεν ξέρω γιατί το layout μου βγήκε σήμερα έτσι (οι φωτό η μια κάτω από την άλλη αντί για δίπλα-δίπλα)
Πήγα να τ’ αλλάξω και είδα ότι έγιναν χειρότερα επομένως τ’ αφήνω οπως είναι – ίσως είναι καπρίτσιο του 2010!
Ετοιμάζομαι για νέα έξοδο και λέω να περπάτησω μέχρι το νότειο μέρος της Στοκχόλμης έτσι όπως συνηθίζω τα καλοκαίρια…
Η θερμοκραρία αυτή την στιγμή είναι γύρω στους 10  υπό, φυσικά!