Τ’ όνειρο κι ο “What”!!!

Στην δυήμερη κρουαζιέρα των χριστουγέννων (βλέπε προηγούμενες αναρτήσεις) αφού όλη τη νύχτα τρυγυρνούσα στο κρεβάτι μου κι άκουγα τις εισπνοές και τις εκπνοές των κοριτσιών (Λιάνας και Κικής) που στην ίδια καμπίνα κοιμώντουσαν του καλού καιρού, κάπου τα ξημερώματα μ’ έπιασε κάποιος υπνάκος! Να, όμως, που ξύπνησα από το όνειρό μου! Με ξύπνησε το ίδιο το όνειρό μου και με την ακρίβεια το γέλιο που έκανα στο όνειρό μου! Γελούσα! Γελούσα τόσο πολύ που προφανώς ακουγόνταν και στην πραγματικότητα και που πολύ πιθανών αυτό με ξύπνησε!
Τι όνειρο ήταν;

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ:
Διηγούμουν το ανέκδοτο του “What” στους χωριανούς μου στην Έφη και στον Κώστα (δύο αδέλφια αλλά αναρωτιέμαι γιατί στον Κώστα κι όχι στον μεγαλύτερο αδελφό τους, στον Μπάμπη, μιας και αυτόν γνωρίσω περισσότερο και μιας κι αυτός είναι πιό της σειράς μου, αλλά, όνειρα είναι αυτά και ποιός ξέρει τι θέλουν να μας πουν…)
Κι εκεί που διηγούμουν για τον Κωστίκα και τον Γιωρίκα που ήταν τουρίστες στην Αμερική μ’ έπιασε ένα γέλιο που σταματημό δεν είχε!
Κι ενώ προσπαθούσα να τους πω ότι όταν το ανέκδοτο αυτό το είχα ακούσει για πρώτη φορά τόσο γέλιο δεν είχα κάνει μα δεν μπορούσα να βγάλω λέξη κι άρχισα να χτυπώ το στόμα μου μπας και συνέλθω από το υστερικό το γέλιο… και κάπου εκεί ξύπνησα!!!

Το ανέκδοτο του What:
Πήγαν ο Γιωρίκας κι ο Κωστίκας στην Αμερική σαν τουρίστες και περπατούσαν και χάζευαν στους δρόμους!
Κάπου μπροστά σ’ ένα μαγαζί με αθλητικά είδαν στην βιτρίνα να κρέμεται ένα πελώριο t-shirt κι αν ήταν της Adidas ή της Nike θα σας γελάσω καθώς με τον ίδιο τρόπο προωθούν τα προιόντα τους αυτοί!
“Μω την πίστης, ντο τρανό λώμαν εν αβούτο! Άτσαπα τίνος εν; Ας πάω απές και ρωτώ  = Ήμαρτον τι μεγάλο ρούχο είναι αυτό; Ποιανού να ‘ναι άραγε; Ας μπω να ρωτήσω” λέει ο Γιωρίκας στον Κωστίκα και μπαίνει στο μαγαζί!
“Μώσε τίνος εν αβούτο η μπλούζα” ρωτά σ’ ένα πωλητή!
“What” κάνει ο τύπος, ο αμερικάνος!
Βγαίνει κι ο Γιωρίκας και λέει στον άλλον “Τι What εν = Του What είναι”

Και συνεχίζουν να περπατούν και να κάνουν τον τουρισμό τους ώσπου είδαν ξαφνικά ένα μεγάλο, τεράστιο μάλον, αθλητκό παπούτσι μέσα σε μια άλλη βιτρίνα, πάλι αθλητικών!
“Άτσαπα αβούτο πα τη What εν; Κι πάω απές κι ερωτώ; = Άραγε κι αυτό του What είναι; Δεν μπαίνω να ρωτήσω;” λέει ο Γιωρίκας στον Κωστίκα και μπαίνει…

Η ίδια διαδικασία, η ίδια ερώτηση, η ίδια απάντηση και λέει μετά στον Κωστίκα “Ναι, ναι, ατό πα τη What εν, αέτς είπεν ο χερίφς = Ναι, ναι, κι αυτό του What είναι! Έτσι είπε ο άνθρωπος…”

Και συνεχίζουν ώσπου είδαν κι εκείνο το πελώριο γάντι με το οποίο παίζουν οι αμερικάνοι το άθλημα εκείνο… το πώς το λένε… δεν το θυμάμαι!
“Μώσε και σο γάντις! Ατό πα τη What άμα κεν να τρυπέντς το μυτήμ… απάω απές κι αρωτώ = Ήμαρτον, τι γάντι είναι αυτό! Να μου τρυπήσεις την μύτη αν κι αυτό δεν είναι του What… θα μπω να ρωτήσω”

Η ίδια διαδικασία πάλι, η ίδια ερώτηση, η ίδια απάντηση και βγαίνει ο Γιωρίκας και φωνάζει θριαμβευτικά στον άλλον “Κι είπασε εγώ; Ατό πα τη What εν!!! = Δεν σου τα ‘λεγα; Κι αυτό του What είναι” και συνεχίζουν μέχρι που είδαν μια κηδεία να περνά!

Και ανάλογα με το χωριό του καθενός τέσσερα με έξι άτομα κουβαλάν την κάσα έτσι και στο ανέκδοτό μας κουβαλούσαν τον νεκρό κάποια άτομα και αναρωτιόντουσαν οι ήρωές μας:
“Άτσαπα ποίος επέθανε… ει βαχ σον χερίφ!!! Κι ρωτούμε ποίος σχορέθε σιτέ είμες αδακές να δίουμε τα συλυπητήρια = Ποιός άραγε πέθανε… κρίμα στον άνθρωπο!!! Δεν ρωτάμε ποιός σχωρέθηκε μιας και ήμαστε εδώ να δώσουμε και τα συλυπητήρια”
Και σαν κομμάτι πιό φιλεύσπλαχνοι οι πόντιοι (έτσι λένε, δεν ξέρω…) ρώτησε ο Γιωρίκας σ’ έναν από τους κουβαλητές “Ποίος εν ο σχορεμένον, άτσαπα…= αναρωτιέμαι ποιός να ‘ναι ο συχωρεμένος”
Και σαν άκουσε πάλι το “όνομα” WHAT έβαλε τις φωνές ο Γιωρίκας!
“Νέπε ποίος WHAT! Τη What τα κάκαλα πα κι χωρούν σ’ αβούτο την κάσα…”  Χρειάζεστε και μετάφραση; I dont think sooooo…

Αυτά έβλεπα, λοιπόν, στο όνειρό μου – αυτό το παραμύθι διηγούμουν και με ξύπνησε το υστερικό μου γέλιο!

Και γράφοντας τώρα όλο αυτό, μιά ν’ αλλάζω στην ελληνική γραμματοσειρά και μιά στην αγγλική, το κεφάλι μου πα να σκάσει…
Είχα τύχη που οι ημικρανίες δεν μ’ ενόχλησαν στην κρουαζιέρα…
Αράζω τώρα να ξεκουραστώ… κι αν δεν σας ξαναδώ σας εύχομαι για την παραμονή του 2010 λιγότερη τράπουλα, περισσότερο γλέντι, τραγούδι, χαρές, αγάπες κι από όλα τα τέτοιου είδους αγαθά!

Τάλιν και…

Ακόμα να συνέλθω από το ταξίδι κρουαζιέρα στο Τάλιν της Εστονίας από τις 23 μέχρι τις 25 του Δεκέμβρη!
Όχι επειδή έκανα κάτι τις το σπουδαίο αλλά επειδή δεν είχα κλείσει μάτι ούτε στο πάνε ούτε στο έλα στο καράβι Baltic Queen:

Μη φανταστείτε ότι ήμουν κατειλλημένη με κάτι άλλο και ότι γι αυτό δεν κοιμήθηκα… μη πάει ο νους σε πονηριές … απλά δεν μ’ έπιανε ο ύπνος αλλά ούτε και ανυσηχούσα γι αυτό!
Κάποια στιγμή θα νυστάξω και θα κοιμηθώ, σκεφτόμουν, αλλά ακόμα να νυστάξω για να κοιμηθώ χορταστικά…

  
Η παρέα των 10 ατόμων στο γεύμα με τις μερίδες μου όπως φαίνονται στις 2 φωτό! Το λουκάνικο δεν το πήρα για να το φάω αλλά για να κάνουμε την πλάκα μας έτσι όπως συνηθίζεται με λουκάνικα… ε, να μη δούμε πώς είναι κι ένα μαύρο από τέτοιο;;;

   
Η χαρακτιριστική διασκέδαση σε τέτοιου είδους κρουαζιέρες, με σόου και με χορό, κι αργότερα στο ντίσκο όπου σήκωσα τα μικρά της παρέας (11, 13 και 15 ετών) για να ξεδώσουν και αυτά για να μου ζητήσουν τα ίδια και στην επιστροφή…

   
Και φτάσαμε στο Τάλιν με πρώτη επίσκεψη στο εμπορικό κέντρο, φυσικά, Viru Keskus, όπου κατοχύρωσα τις “χειμερινές μου ρόδες” με 150 ευρουδάκια!
Έχει να πέσει περπάτημα στα χιόνια και στις γλύστρες, στο εξής! Διότι πριν το ταξίδι είχα κατοχυρώσει και τις ειδικές κατασκευές με καρφάκια που οι Σουηδοί, για να μη γλυστρούν, τις φοράν κάτω από τα παπούτσια τους, κάτι που στην αρχή όταν τα πρωτοείδα τους κορόιδευα.. τώρα τα πήρα κι εγώ η ίδια…
   
… να φοσφορίζουν, κιόλας, πίσω μη μας τρακάρει κανένας τάρανδος

   

Και σ’ ένα μικρό δρομάκι, σ’ ένα από εκείνα τα στενά που υπάρχουν στα old towns όλων των new towns, ήπιαμε τις μπύρες μας και είδαμε κι από εκείνο το χαριτωμένο που έλεγα πριν το ταξίδι…
Εκτός από τις μικρούλες που με το ντύσιμό τους μου θύμισαν το δικό μου ντύσιμο (αν και λιγότερο σέξυ απ’ αυτό το δικό τους) πριν πολλά χρόνια που δούλευα σαν σερβιτόρα σ’ ένα τιρόλεν εστιατόριο, πήραμε μάτι και αυτό το ανδρικό κορμάκι που άνετα το ‘βαζες σε ποτήρι να το πιείς, που λένε!
Κυρίως την πίσω του πλευρά την οποία, παρά τις δυσκολίες, ντροπαλός γαρ, καταφέραμε να φωτογραφίσουμε! Κάπως….
Ήταν, όντως, το μοναδικό χαριτωμένο που είδα σε όλο το ταξίδι!
Αν έγινε τίποτα; Σαν τι να γίνει που τον ανακαλύψαμε την ώρα που ξεκινήσαμε να πάμε πίσω, στο καράβι, για να επιστρέψουμε στην  Στοκχόλμη;
Αλλά και νωρίτερα αν τον ανακαλύπταμε σαν τι να γινόταν;

Αυτά τα λίγα από την κρουαζιέρα και τώρα πάμε για πρωτοχρονιά όπου απεχθάνομαι να παίζω χαρτιά και αυτός είναι ο λόγος που δυσκολεύομαι να γιορτάζω την παραμονή του με έλληνες!
Με σουηδούς δεν μ’ αρέσει το ποτό τους με έλληνες δεν μ’ αρέσει η τράπουλά τους και ίσως αποφασίσω να μείνω στο σπίτι – άλλωστε μια βραδυά σαν τις άλλες είναι και αυτή και ακριβώς σαν τις άλλες βραδυές περνά κι αυτή!

Έχετε, μήπως, καμιά καλή (καλύτερη) πρόταση να την γιορτάσω;;;;

Με τον Ορφέα Περίδη, που χθες ο γιός μου βρήκε στο spotify κάτι που εγώ δεν έβρισκα, θα περάσω τις επόμενές μου βραδυές και ίσως και της πρωτοχρονιάς…

Πάμε για ύπνο τώρα… ίσως τα καταφέρουμε καλύτερα απόψε!

Hit the sea…

Τα κλείνω όλα, παίρνω το δισάκι μου   και… hit the road (δεν είμαι εγώ στην φωτό αλλά τα δισάκια μας μοιάζουν)!
Μάλον… hit the sea αφού την περισσότερη ώρα του ταξιδιού εν πλω στην βαλτική θάλασσα θα ήμαστε για να φτάσουμε απέναντι, στο Τάλιν, αύριο το πρωί, να μείνουμε εκεί μερικές ώρες και να πάρουμε το απόγευμα το καράβι της επιστροφής για να ‘μαστε πίσω στην Στοκχόλμη το πρωί στις 25, ανήμερα Χριστουγέννων!
Δύο νύχτες πάνω στο καράβι και μερικές ώρες στο Τάλιν 10 άτομα συνολικά μικροί-μεγάλοι! Καλό δεν ακούγεται;

“Άντε και με το καλό να βρεις και κανά γκόμενο στο καράβι” μου ευχήθηκε χθες φίλη που είχα καιρό να συναντήσω και που τυχαία βρεθήκαμε σ’ ένα μαγαζί!!!!
“Αν βρεις κανάν νυφάλιο τύπο πάνω στο καράβι τηλεφώνησέ με” είπε σαρκαστικά κάποιος φίλος τις προάλλες που του ‘λεγα για την απρόοπτη απόφασή μου ν’ ακουλουθήσω συγκενικά μου άτομα για το Τάλιν!

Άντε να βγάλεις άκρη τώρα… αλλά εμάς δεν μας πτοεί τίποτα… μας ενδιαφέρουν οι εμπνεύσεις και τα βιώματα περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο… επανέρχομαι με εντυπώσεις… κι αν μας πέσει και καμιά χαριτωμένη περίπτωση όχι δεν λέμε… λέμε; Όχι δα!
Ξεκινάμε, λοιπόν, δίχως προσδοκίες, δίχως ελπίδες για κάτι τις και δίχως όνειρα και ό,τι προκείψει! Διότι, όπως πάντα λέω, οι ανεκπλήρωτες προσδοκίες μας απογοητεύουν και αν δεν έχεις τέτοιες ούτε απογοητεύσεις έχεις ούτε νευράκια και ΟΛΑ ΠΑΝΕ ΤΕΛΕΙΑ!

Με την καρτούλα αυτή σας εύχομαι Ειρήνη, Αγάπη, Αρμονία αλλά πάνω απ’ όλα Ειρήνη, Αρμονία και Αγάπη προς τον ίδιο τον ευατό σας και μετά προς όλους τους άλλους - και πάντα με Θετική Αντιμετώπιση των πραγμάτων!

(πατήστε το περιστέρι για να… πετάξει και να σκορπά Ειρήνη και Αγάπη στο Σύμπαν!)

ΚΑΡΤ ΠΟΣΤΑΛ!

 Εικόνες από την σημερινή μου βόλτα:

 

Η αγαπημένη μου βελανιδιά, η παρέα μου και η συντροφιά μου, μπροστά στο σπίτι μου που 3 χρόνια που ζω εδώ τώρα την βλέπω με τέτοιο όμορφο και λευκό νυφικό! Η πρώτη φωτό είναι από το παράθυρο της κουζίνας και η δεύτερη από έξω μόλις βγήκα για την βόλτα!

 

Απ’ αυτά τα Rönnbär ίσως σε λίγα χρόνια έχουμε και στο χωριό μου, στο Καλοχώρι Σερρών, αφού η ανηψιά μου από την Σαλονίκη που πόσφατα ήταν εδώ πήρε μαζί της μια παραφυάδα και αν με λίγη καλή τύχη πιάσει θα μας δώσει τέτοια όμορφα κόκκινα φρουτάκια που αν και δεν τρώγονται είναι ωστόσο καλοπιστικά!
Και με και δίχως το βαρύ και λευκό χιόνι πάνω τους… η δεύτερη φωτογραφία είναι, φυσικά, από άλλη μέρα!

    

Σήμερα ήταν η μέρα αυτών που παράγουν καρτ πορτάλ! Ή αυτών που την φωτογράφηση την έχουν σαν απλή τρέλα και περίπου τέτοια τρέλα είχα κι εγώ σήμερα που αψίφησα τους 10 βαθμούς υπό του μηδέν και βγήκα δήθεν για ψώνια…
Και με τέτοια ήλιοφάνεια, δυστυχώς για λίγες ώρες, οι άνθρωποι που όντως δούλεψαν σήμερα θα είχαν το μεγαλύτερο στρες της χρονιάς!
Μα δεν είναι ομορφιές αυτές; Θαρρώ πως για πρώτη φορά τα απολαμβάνω τόσο αν και είμαι στην Σουηδία από το 1975 και αν και παλιά είχαμε πολούς χειμώνες με τέτοιες εικόνες αλλά εγώ την Φύση δεν έβλεπα καν τότε! Όπου στρίψεις το βλέμα σου τέτοιες εικόνες βλέπεις και είναι πραγματική οφθαλμοθεραπεία….
Απολαύστε τες κι εσείς!

Εναλακτικές για όλα!

Για όλα υπάρχει εναλακτική!
Για θεραπείες, εκτός από τα χημικά φάρμακα των φαρμακευτικών εταιριών, υπάρχουν ένα σωρό εναλακτικά αλλλά φυσικό είναι να μην προωθούνται και να μην εγκρίνονται όπως αυτά των διεθνών φαρμακευτικών εταιριών!
Για παραγωγή ενέργειας υπάρχουν ΚΑΙ η δυνατότητα της ηλιακής ΚΑΙ της αικολικής αλλά πρόσφατα ανακαλύφθηκε ΚΑΙ η γεωθερμική ενέργεια αλλά θα σας γελάσω ποιά συμφέροντα παίζονται και δεν παράγουν ενέργεια μ’ αυτούς του τρόπους που σε τίποτα δεν μολύνουν την φύση σε αντίθεση με τα πετρέλαια κλπ…

Γιατί, λοιπόν, να μην υπήρχε και μια εναλακτική κοινωνία;
Διότι, δεν μπορεί η κοινωνία που μας φτιάξανε εδώ και αιώνες να είναι η σωστή και η αρμόζουσα σε όλους!
Δεν μπορεί! Δεν γίνεται!
Διότι αν ήταν σωστή δεν θα υπήρχαν πόνοι, πόλεμοι, σκοτωμοί, φτώχια, κλάμα, φανατισμός, εγκληματικότητα, απληστία, αχρεία αισχροκέρδια κλπ. κλπ. – όλα τα αρνητικά!
Εμένα δεν με πείθει κανείς μα κανείς ότι ο άνθρωπος από την φύση του είναι άπληστος, εγκληματίας και αιμοβόρος!
Απλά γίνεται τέτοιος μέσα στην κοινωνία που ζει και που γαλουχίζεται και μια τέτοια κοινωνία ΔΕΝ είναι δυνατόν να είναι σωστή!

Με το Venus Project  που ο Jacque Fresco και η Roxanne Meadows δημιούργησαν θα μπορούσαμε να έχουμε ένα εναλακτικό κοινωνικό σύστημα -  κι εγώ τώρα τα ψάχνω και τα μαθαίνω και στα ελλληνικά και στα σουηδικά που αυτή την στιγμή παρουσιάζει κάποιο λάθος) και τα βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα!

Γι αυτούς που μπαίνουν στο blog μου για πρώτη φορά θα τους πρότεινα να δουν τα δύο φιλμ/ντοκουμεντέρ Zeitgeist!
Είναι με ελληνικούς υπότιτλους αλλά θα χρειαστείτε 2 ώρες για το καθένα επομένως κάντε το όταν έχετε χρόνο – θα πρότεινα τώρα στις γιορτές, αντί να κολήσετε μπροστά στις τιβι, να διαφωτιστείτε βλέποντας αυτά τα φιλμ για να σκεφτείτε σε ποιά κοινωνία ζούμε και σε ποιά θα μπορούσαμε να ζήσουμε!

ΕΔΩ είναι το Zeitgeist 1
ΕΔΩ είναι το Zeitgeist 2
Κι ΕΔΩ είναι ένα blog από την Ξάνθη που το βρήκα ενδιαφέρον και που αναφέρεται στο κίνημα Zeitgeist!

Zeitgeist-ίτιδα!

Zeitgeist-τίτιδα έπαθα αυτές τις μέρες!!!

Κάποτε μέσα στον σοφιστικισμό του με ρώτησε ο μικρός μου ο γιός – θα ‘ταν δεν θα ‘ταν 10 ετών τότε!  ”Γιατί, μαμά, πρέπει να έχουμε λεφτά; γιατί να μην μπορούμε να ζήσουμε χωρίς λεφτά;
Έτσουξε κάτι μέσα μου τότε αλλά τι να του απαντούσα; Ήξερα να απαντούσα;
Ήξερα τίποτε το διαφορετικό απ’ αυτά που μας μάθανε και από αυτά που καθημερινά βλέπουμε γύρω μας για να του απαντούσα;

Σήμερα θα μπορούσα να του πω “ασφαλώς και θα μπορούμε να ζήσουμε δίχως λεφτά και κάτι τέτοιο ισχυρίζεται και το κίνημα zeitgeist” στο οποίο, μάλιστα, μόλις χθες έχω γίνει και μέλος!
Ναι, αλλά τώρα αυτός, ο γιός μου, βρίσκεται στην παραγωγή! Βρίσκεται δηλαδή βαθειά μέσα στην κοινωνία που γνωρίζουμε (στην ανταγωνιστική, στην κεδροσκοπική, στην βίαιη, στην άπληστη κλπ.) και αν του έλεγα κάτι τέτοιο θα μ΄αποκαλούσε εξωγίηνη όπως και θα μ’ αποκαλούσαν και πολλοί άλλοι αν τολμούσα κι έλεγα ότι η κοινωνία που σήμερα ζούμε θα μπορούσε να καταρεύσει τελείως και να ξαναφτιαχτεί από την αρχή με τελείως διαφορετικά θεμέλια!
ΤΙ; δεν γίνεται; ποιός το ‘πε ότι δεν γίνεται; ΟΛΑ γίνονται αλλά για να αλάξει η κοινωνία πρέπει πρώτα να αλάξει ο άνθρωπος μέσα του!
ΜΟΝΟΝ από μέσα προς τα έξω θα μπορούσε να γίνει μια αλαγή, όπως έχω γράψει και επανηλειμένα, κι όχι από έξω προς τα μέσα όπως οι περισσότεροι πιστεύουν!

Και η καλύτερη αρχή για αλαγή είναι:
1- να περιφρονήσουμε τις ειδήσεις στην τιβι, λένε στο ντοκουμεντέρ
Τα μεγάλα κανάλια των εκάστοτε χωρών εξηπηρετούν και συντηρούν μόνον το status quo! (εγώ έχω περιφρονήσει ολόκληρη την τιβι πετώντας το τελείως πριν τριετίας…)
2- να μποικοτάρουμε τις τράπεζες και τα προιόντα τους! (χαίρομαι που κατάφερα να ΜΗΝ “παντρευτώ” με καμία από αυτές και θα μπορούσα να πω πως κατά κάποιον τρόπο είμαι ελεύθερη!)
3- να μην πάμε ούτε να επιτρέψουμε ποτέ τα παιδιά μας, ή άλλους δικούς μας, να πάνε στον στρατό! Ο απαρχαιωμένος αυτός θεσμός συντηρεί επίσης το κατεστημένο και σαν τραγικό παράδειγμα φέρνει τους βετεράνους που το 25% από αυτούς ζουν στην Αμερική άστεγοι και περίπου 18 απ’ αυτούς καθημερινά αυτοκτονούν!
4- να μποικοτάρουμε τις ενεργιακές εταιρίες! Γίνεται αυτό; Αμέ! Θα μπορούσαμε πχ. να οδηγηγάμε το μικρότερο αμάξι που τραβά την λιγότερη βενζίνη! Αυτοί που μπορούν να παράγουν δική τους ενέργεια (ηλιακή, αιολική, γεωθερμική…) να το κάνουν και να περιφρονήσουν τελείως την ΔΕΗ και την Fortum που εδώ μας τα ρουφάει το αίμα το ίδιο άπληστα όπως εκεί η ΔΕΗ!
5- να περιφρονήσουμε το πολιτικό σύστημα! Το παραμύθι της δημοκρατίας, που είναι αδύνατον να υπάρχει σ’ ένα νομισματικό σύστημα που έχουμε τώρα, μας προσβάλει την νοημοσύνη και αντί να ψάχνουμε το νόημα του πολιτικού παιχνιδιού ας εστιάσουμε την ενέργειά μας στο να ρίξουμε το ίδιο το σύστημα, λέει ο τύπος, και μου θύμησε κάτι που παλιά είχα διαβάσει και μ’ άρεσε!
“Οι τρανοί, οι σπουδαίοι, οι σοφιστές, οι πνευματισμένοι, οι σκεφτούμενοι κλπ., ποτέ δεν ασχολούνται με πολιτικά κόμματα και με πολιτικά παιχνίδια! Ξέρουν πολύ καλά πως οι πολιτικοί είναι μόνο μια βιτρίνα και πως άλλοι ελέγχουν και κυριαρχούν!” Και με άλλα λόγια σημαίνει πως οι πολιτικοί δεν χρειάζονται καν σ’ ένα σύντημα!

Εδώ που τα λέμε εγώ λίγο πολύ ήμουν μέσα στην φιλοσοφία του κινήματος αυτού δίχως καν να γνωρίζω το ίδιο το κίνημα!  Κι αφού μέχρι σήμερα δεν με συγκίνησε κανένα πολιτικό κόμμα ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Σουηδία γιατί να μην μπω εδώ που με εκφράζει κιόλας!!!
Σαν νούμερο 6 μας λέει να δηλωθούμε σαν μέλη στο κίνημα ΕΔΩ κι αφού είστε έλληνες καλά είναι να μπείτε στο ελληνικό σάιτ ΕΔΩ να διαβάσετε, να μάθετε και να ενημερωθείτε περί του κινήματος!
Και να αποφεύγετε την τιβι για να μην σας κουμαντάρουν και το ίδιο το μυαλό!

Πολυκαλοδεχούμενο…

 
Είναι απόλαυση να πατάς σε παρθένο και απάτητο χιόνι!
Αν και καθαρίζουν πάροδους και μονοπάτια (όπως φαίνεται στην δεύτερη φωτό) εγώ προτιμώ να πατώ εκεί που δεν καθάρισαν!
Και χθες και σήμερα περπάτησα αρκετά και καταχάρηκα το χιόνι που πλάκα-πλάκα κι εμείς το αποθυμίσαμε αφού τα τελευταία χρόνια μας έλειψε κι εμάς…

     
Η πρότελευταία φωτρογραφία είναι μέσα από λεωφορείο εν κινήσει! Πόσο όμορφες είναι αυτές οι εικόνες και αναρωτιέμαι γιατί οι περισσότεροι προτιμούν το καλοκαίρι που μας καίει και μας τσουρουφλίζει!
Στην τελευταία φωτό είναι το τραπεζάκι μου πάνω στο μαλκόνι! Πόσο χιόνι το υπολογίζετε; Περίπου μισό μέτρο; Ίσως, δεν ξέρω…. αλλά όσο είναι είναι πανέμορφο να το βλέπω κάθε φορά που περνώ από την μπαλκονόπορτα ή από το παράθυρο! Καιρό τώρα δεν καπνίζω αλλά με το κόψιμο του τσιγάρου κόπηκαν και οι επισκέψεις μου στο μπαλκόνι αφού εκεί κάπνιζα και ταυτόχρονα έπαιρνα και καθαρό αέρα… νά που υπάρχει και κάτι θετικό με το κάπνισμα!

 
Τις προάλλες που πήγα στην ανιψιά μου, την Όλγα, για κουραμπιέδες, έτσι σαν χιονάνθρωπος μπήκα στο σπίτι της….χιόνιζε απίστευτα πολύ εκείνη ακριβώς την στιγμή που από την στάση του τρένο πήγαινα σ’ αυτήν, όλο κι όλο 300 μέτρα απόσταση!
Μετά από δυο δόσεις ψωμιά που τις έκανα έδωσε όρκο πως δεν πρόκειται να ξανααγοράψει ψωμί αλλά πως στο εξής θα κάνει η ίδια!!!

Συνεχίζω…

Πριν τρία περίπου χρόνια μου τηλεφώνησε αναγνώστης από την Πάτρα και γίναμε φίλοι δια τηλεφώνου!
Αυτός πρότεινε το Zeitgeist τότε - το είδα αλλά πέρασε καιρός και δεν το θυμόμουν καλά!
Διαβάζοντας πρόσφατα στο zougla.gr την παρέα του κινήματος, αν θα μπορούσαμε να το πούμε έτσι, ξαναγενήθηκε η περιέργεια να το ξαναδώ μα είδα ότι υπάρχει κι άλλο βίντεο με ελληνικούς υπότιτλους!

Μετά την βόλτα μέσα στα κατάλευκα χιόνια, σήμερα, και στους – 6 βαθμούς κατέληξα σε κάποιους συγκενείς που καιρό είχα να δω…
Η Νόπη ήταν μέσα σε ζημάρια και βούτυρα με τους κουραμπιέδες της, όταν έφτασα εκεί, την βοήθησα, φάγαμε μετά, ήπιαμε κόκινο κρασί από καμπερνέ σοβινιόν της Γαλλίας, ψυλοζαλιστήκαμε, κάναμε κάτι βουτιές και κολοτούμες στα απάτητα χιόνια στον κήπο τους, έφυγα μετά για ψώνια και μόλις τώρα επέστρεψα σπίτι για να συνεχίσω το επόμενο δίωρο ντοκιμαντέρ του Zeitgeist διότι χθες άντεξα μόνο το ένα να δω….

Πώς ξέχασα να πάρω σπόρια όμως….

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΕΒΑΣΩ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ!
Και λίγο που το είδα χθες το βρήκα ίσως και πιό ενδιαφέρον από το χθεσινό επειδή μιλά και ο Κρισναμούρτι ένας από τους πιό μεγάλους πνευματικούς γκούρι στην Ινδία!

Ώρα για Zeitgeist…

Λέω απόψε να δω το Zeitgeist ΕΔΩ!
Το είχα δει κάποτε και το βρήκα πολύ, μα πάρα πολύ, ενδιαφέρον και θα ήθελα τώρα να το φρεσκάρω στο μυαλό μου κάπως….

Εν τω μεταξύ διάβασα και ΑΥΤΟ ΕΔΩ, για το κίνημα του Zeitgeist στην Ελλάδα, και είδα και όλα τα βίντεο που έχει εκεί όπου μια παρέα αναλύει το θέμα “Πνεύμα των καιρών” όπως σημαίνει η λέξη zeitgeist, που επίσης τα βρήκα πολύ ενδιαφέρον!

Δεν έχω και σπόρια να τρώω βλέπωντας το δύωρο φιλμ με ελληνικούς υπότιτλους – μα όταν τα ‘χω μονομιάς τα τρώω και… πού να μου μείνουν για το Ζeitgeist;

Καλό βράδυ από την κατάλευκη νυφούλα Στοκχόλμη σε όσους με επισκεφτούν απόψε και καλημέρα σε όσους με διαβάσουν αύριο!

πολλά & διάφορα…

Τον Νίκο (με την σύζυγο Σοφία) και τον Σπύρο (με την σύζυγο Μαρία) κάθε χρόνο τέτοιο καιρό δεν ξεχνάμε να τους επισκευτούμε και να απολαμβάνουμε και τα καλούδια μαγειρεμένα από τα ευλογημένα χεράκια των γυναικών αυτών που αποτελούν την τελευταία γεναιά από τις γυναίκες που δεν μασάν! Που βάζουν την ποδιά, σηκώνουν τα μανήκια και με ψυχή και με σώμα μαγειρεύουν επί ώρες από εκείνα τα φαγητά που ο κλασικός έλληνας τρώει….
“Πού να κάνουν οι νέες γεναιές τέτοια, και τόσα, φαγητά….” αναρωτιούνται και απαντούν, μαζί, πάνω σε τέτοιες συζητήσεις διάφοροι…

Η πρώτη φωτογραφία από του Αγίου Νικολάου, με τα φαγητά της Σόφης, και η δεύτερη από του Αγίου Σπυρίδωνος, με τα φαγητά της Μαρίας, για τον οποίο έχω γράψει και πέρυσι τέτοιο καιρό!

 

Μια άλλη μέρα μας ήρθε ξαφνικά με μια συγκενή μου, την Όλγα, να κάνουμε από τα κουλούρια που τρώνε τον καιρό της Santa Lucia και που λέγονται lussekatter όπου το σαφράν αποτελεί το απαραίτητο μπαχάρι…

…. που είχαν βγει και τόσα πολλά που δεν χωρούσαν στα ταψιά και αναγκάστηκα να κάνω και μερικές πλεξούδες - κάτι σαν τσουρέκια δηλαδή!
Αύριο εγώ κι η Όλγα θα κάνουμε κουραμπιέδες κάτι που για πρώτη φορά στην ζωή μου θα κάνω….

Και ήρθε και η μέρα που μάθαμε ότι κάποιος από τα μέρη μας, ένας των 38 ετών που γεννήθηκε με ειδικές ανάγκες, μας άφησε και θέλαμε οπωσδήποτε να πάμε και στην κηδεία του!
Το ξέρω ότι δεν σας αρέσει να γράφω για τέτοια θέματα αλλά τον θάνατο τον θεωρώ σαν το τελευταίο κεφάλαιο της ζωής μας γι αυτό και θα συνεχίζω να γράφω για το θέμα!

Πώς, άλλωστε, να μην το κάνω όταν οι κηδείες εδώ είναι δίχως μοιρολόγια, υστερίες και μακάβριες εικόνες - αυτά είναι που σε κάνουν να τον φοβάσαι τον θάνατο!
Δείτε μια απλή και ήρεμη αίθουσα όπου αποχαιρετήσαμε τον Γιώργο για μια τελευταία φορά και δείτε με τι ομορφιά τον τραγούδησε η ανηψιά του, η Kelly, με παρέα το βιολί της Ματούλας και το πιάνο του Johan:
   
Και μ’ ένα τραγούδι του Μίκη Θεωδοράκη “Ο ήλιος ήσουν κι η αυγή της νύχτας το φεγγάρι της μάνας μου ήσουν η ευχή της Παναγιάς η χάρη…” και με την καταπληκτική της φωνούλα μας έκανε να συγκινηθούμε!

Και για ν’ αφήσουμε το “μακάβριο” θέμα ας πάμε στα παρακάτω θέματα μιας και αυτά τρέχουν ;-)  
Πάμε στο zonterapi, όπως λέγεται εδώ, το οποίο απόλαυσα πριν λίγες μέρες…
Σε τέτοιες περιπτώσεις, δλδ σε μαζάζ κλπ., δεν θέλω ούτε να μιλώ ούτε να με μιλούν και άφησα την Anette επί μια ώρα περίπου να κάνει την δουλειά της ανενόχλητη…

 

Και σαν αποτελείωμα την επόμενη μέρα έκανα και το jacuzzi (έτσι γράφεται;) μπάνιο…
Τελευταία φορά που έκανα τέτοιο μπάνιο ήταν ΕΔΩ – διαβάστε το, έχει ενδιαφέρον!

 
Αυτά είναι λίγα μόνο από αυτά που συνέβησαν τις μέρες αυτές που δεν έγραφα! Πώς να απαντήσω στην ερώτηση της Σούλας αν πονάω…. Φαίνεται σε καμιά από τις φωτογραφίες να πονάω;

Όχι Σούλα δεν πονάω… Όλα πάνε τέλεια έτσι όπως το θέλω κι όπως το επιθυμώ από το Σύμπαν!