“Η πράσινη βίλα είναι ανοιχτή – περάστε μέσα” γράφει στην αφίσα έξω από το κατάστημα που έγραφα χθες!
Χθες που ήμουν εκεί βρήκα κάτι που μ’ άρεσε για τις εγγονούλες μου μα στο ταμείο ήθελαν cach και τέτοια λίγο πολύ σταματήσαμε να κουβαλάμε εδώ!
Και ξαναπήγα σήμερα να πάρω αυτά τα λευκά φορεματάκια (που κρατάμε με την υπεύθηνο του μαγαζιού) και που οι κοπελιές μου θα τα φορέσουν του χρόνου στην γιορτή της Santa Lousia όπου μικρά μεγάλα ντύνονται γιορτινά…
Κάπως έτσι θα ‘ναι ντυμένες οι μικρούλες μου του χρόνου στις 13 του δεκέμβρη που γιορτάζουν αυτή την γιορτή – Κάπου στο ιντερνετ την βρήκα αυτήν την φωτό διότι οι δικές μου είναι ακόμα 6 και 4 μηνών!
Χαμός γινόταν σήμερα στο μαγαζί εκείνο! Πολύ πιό πολύς κόσμος από χθες! Άλλοι αγόραζαν άλλοι άφηναν/πουλούσαν παιδικά πράγματα διότι δεν πρόκειται μόνο για ρούχα και παπούτσια!
Πρόκειται για καρότσια, για καρεκλάκια – Και για το σπίτι και για τ’ αμάξι και για όπου αλλού θέλει ο γονέας το παιδί του να κάτσει…
Ανακύκλωση των πάντων που αφορά το παιδί, ακόμα και βιβλία, γίνεται! Τρομερή ιδέα και τους θαμάζω! Πολλά τέτοιου είδους μαγαζιά υπάρχουν αλλά μεγάλο σαν αυτό δεν έχω ξαναδεί ούτε καν για μη μεταχειρισμένα παιδικά!
Εύχομαι να ξεκινήσει και στην Ελλάδα αυτό το κόνσεπτ όπως έγραψα και στην προηγούμενη ανάρτηση και να σταματήσει το κόμπλεξ του φτωχομπηνέ αν τύχει και φορέσεις μεταχειρισμένα ρούχα ακόμα κι αν βρίσκονται σε πολύ καλή κατάσταση!
Αυτά τα λουσία φορεματάκια που πήρα εγώ φορέθηκαν μόνο την ημέρα αυτής της γιορτής και πορφανώς μόνον μια χρονιά αφού την επομένη χρονιά το κοριτσάκι χρειάζεται μεγαλύτερο νούμερο! Γιατί να πεταχτεί λοιπόν και πού να πεταχτεί;
Δεν βρίσκομαι σε διάθεση επιχειρηματολογίας τώρα… σα να αισθάνομαι κουρασμένη!
Θα τ’ αναλύσω καλύτερα όταν ξεκουραστώ…
