Θέλω να είμαι “ανώμαλη”!

Η Λένα με το σχόλιό της στην ανάρτηση αυτή μου ‘δωσε την έμπνευση να γράψω αυτήν εδώ την ανάρτηση!

Ο “πάτος” για τον οποίο πολλοί λένε, και που τόσο πολύ τον φοβούνται, δεν είναι παρά το ξεκίνημα μιας νέας αρχής!
Προσωπικά, κάποιες φορές στην ζωή μου, έχω φτάσει και εκεί και το ‘χω καμάρι διότι το θεωρώ επίτευγμα ν’ αφήσεις τον ευατό σου να φτάσει ΚΑΙ εκεί!
Είναι τόλμη ν’ αφήσεις τον εαυτό σου να σε πάει όπου σε πάει και, ναι Λένα, κατ’ εμέ είναι η αρχή του να σκέφτεσαι διαφορετικά!
“Τι γίνεται, όμως, που οι γύρω μας σκέφτονται όπως παλιά και μας κρατάνε δεμένους” ρωτά στην συνέχεια η Λένα;

Εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα, που λέει και η παροιμία και αυτό εννοώ όταν πολλάκις έχω γράψει ότι κάποια πράγματα θέλουν δουλειά πολύ!
Κι όταν λέω δουλειά δεν εννοώ σαν την δουλειά που κάνουμε για έναν μισθό γιατί εκείνη η δουλειά είναι τόσο απλή που την κάνουμε και με κλειστά τα μάτια, που λέει ο λόγος!
Αλλά εννοώ την δουλειά να ΑΝΤΕΧΕΙΣ! Είναι δουλειά, και πολύ δύσκολη, μάλιστα, να αντέχεις τους γύρω σου που προσπαθούν να σε φέρουν/επαναφέρουν στον “ομαλό” τον δρόμο! Στον πεπατημένο, στον γνωστό, στον οικείο, στον κανονικό, στον κομμένο και ραμένο στα μέτρα της κοινωνίας, δρόμο, για να ταιριάζουμε με τους άλλους και για να γίνουμε μέρος της μάζας!

Πώς κάνουν οι παραγωγοί, ας πούμε, των λαχανικών και βάζουν τις χημικές ουσίες για να γίνουν τα προιόντα τους ομοιόμορφα για να τα προτιμήσει ο καταναλωτής;
(με την ευκαιρία να σας πω, αν θέλετε, να προτιμάτε ανομοιόμορφα προιόντα διότι όσο πιό ανομοιόμορφα είναι τόσο πιό φυσιολογική είναι η παραγωγή τους)
Έτσι γίνεται και μ’ εμάς τους ανθρώπους!
Για να μη διαφέρουμε από τους άλλους, τους “κανονικούς”, θέλουν (εις το όνομα της ψυχιατρικής επιστήμης αλλά και εις το όνομα των φαρμακευτικών προιόνταν που αποτελούν ένα μέγιστο μέρος της κοινωνίας -  χέρι με χέρι πάνε αυτά τα δύο!) να μας φορτώσουν με τις χημικές ουσίες τους για να μας επαναφέρουν στον κανονικό και στον γνωστό δρόμο!
Και είναι δουλειά μεγάλη να απορρίπτεις και να απαρνιέσαι τις ουσίες αυτές και να ακολουθήσεις τον δρόμο που εσύ επιλέγεις, και τον τρόπο σκέψεως που εσύ θέλεις, κι ας θεωρείται από τους “ομαλούς” ανώμαλος!!!

Θέλει δουλειά πολύ να κόψουμε τα δεσμά που για χρόνια μας κρατούν, Λένα, και είναι σαν αυτό το “για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ” αν και για διαφορετικό λόγο το ‘πε ο Μίκης!
Στην χρονοβόρα και επίπονη διαδικασία να σπάσουμε τα δεσμά, και ν’ ακολουθήσουμε το ένστικτο και την καρδούλα μας, χρειαζόμαστε μέγιστη υπομονή και τεράστια επιμονή!
Απαιτούνται υπεράνθρωπες προσπάθειες, ακόμα και πολλές θυσίες, για ν’ αντέχουμε στις παρατηρήσεις και στις παρακλήσεις των γύρω μας, που ως συνήθως γίνονται και κουραστικές απαιτήσεις, να κάνουμε όπως κάνουν οι άλλοι, για ν’ ανήκουμε στην μάζα των ανθρώπων, ικανοποιώντας αυτούς μεν πιέζοντας τον εαυτό μας και τις επιθυμίες μας δε!

… έτσι, πολύ απλά μου βγήκε τώρα - θα μπορούσε να μου βγει και καλύτερα αλλά, εντάξει, δε χανόμαστε, εδώ ήμαστε και θα τα ξαναπούμε…