Ιστορία μου Αμαρτία μου!

Κάνωντας ένα τσιγάρο στο μπαλκόνι, τώρα, σκέφτηκα τα σχολικά βιβλία τότε που πήγαινα στο γυμνάσιο των Κάτω Ποροίων,  Σερρών!

Εκτός από το βιβλίο της ψυχολογίας (κάποια χρονιά, όλως παραδόξως, κάναμε και τέτοιο μάθημα) δεν διάβαζα κανένα άλλο βιβλίο! Κανένα μάθημα… Κι άντε πες μου τώρα εσύ γιατί αντιπαθούσα τα σχολικά βιβλία!
Αφού σ’ ένα διαγώνισμα ιστορίας άφησα κενή κόλλα. Όχι επειδή δεν ήξερα ιστορία (την ήξερα αλλά με τον τρόπο μου) αλλά εκείνα ακριβώς τα θέματα/κεφάλαια δεν τα είχα σκεφτεί καν…
Κι όταν λέω κενή εννοώ τελείως κενή με μόνο το όνομά μου πάνω!
Ενώ στο βιβλίο της ψυχολογίας βυθιζόμουν με τις ώρες και στην παράδοση του μαθήματος ήξερα ήδη τι έλεγε ο καθηγητής! Ο οποίος, βέβαια, παρέδιδε το μάθημα όπως ακριβώς τα έγραφε στο βιβλίο με καμία, μα καμία, αλλαγή, και κάποιες φορές που προσπάθησα να αναλύσω κάποια θέματα απέφευγε τις ερωτήσεις και τις αναζητήσεις μου…

Ενώ οτιδήποτε άλλο έπεφτε στα χέρια μου, εκτός από κομματικά, το διάβαζα με μεγάλο ενδιαφέρον!

Τώρα, τι θέλω να πω με αυτά ούτε κι εγώ ξέρω. Έτσι, το θυμήθηκα και το γράφω και αν κάποιος σας βγάλει κάποιο συμπέρασμα ας μου το πει!

Ωστόσο, θα ήθελα να πω δυο λόγια που άκουσα σ’ ένα σεμινάριο, παλιά, που πήγαινα σε πολλά σεμινάρια με θέμα τις επιχειρήσεις, την προσωπική εξέλιξη, το μάρκετινγκ κοκ.
Έλεγε ο τύπος εκείνος ότι το παρελθόν μας, η ιστορία μας, πολλές φορές μας κρατά δεμένους και δεν μας αφήνει να προχωρήσουμε πιό πέρα!
Το έκανε, μάλιστα, και παραστατικά πάνω στην σκηνή που ήταν: Σήκωνε το ένα πόδι, για να κάνει ένα βήμα μπρος, αλλά το άλλο ήταν καρφωμένο πίσω, εκεί που ήταν, και δεν ήθελε να σηκωθεί και να ακολουθήσει το πρώτο πόδι για να προχωρήσουν μαζί μπροστά! Για να κάνουν μαζί το βήμα!
Μπορείτε να την δείτε/φανταστείτε την παράσταση; Μ’  άρεσε πολύ, θυμάμαι, κι έκτοτε πολύ συχνά έρχεται στο μυαλό μου η όλη εικόνα και το όλο περιεχόμενό της!
Κάπως έστι είναι, ίσως, η προσκόλληση στο παρελθόν και στην ιστορία –  Μας κρατά αλυσοδεμένους και δεν μας δίνει περιθόριο για παραπέρα…

Με καλέσανε για σάουνα και πρέπει να φύγω αλλά, νά, μου ‘ρθαν στο μυαλό μου και τα σχολικά βιβλία και αυτή παράσταση και ήθελα να τα γράψω πριν φύγω…

Επανέρχομαι με νέα!

Κόκκινο ερωτικό χαλί;

Γι αυτούς που πιστεύουν ότι μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν αυτά ή ότι μόνο τώρα συμβαίνουν αυτά, διότι όντως υπάρχουν αυτοί που τα πιστεύουν, ο Sarkozy έχει στρώσει στο κέντρο του Παρισιού ένα κόκκινο χαλί αξίας ένα εκκατομύριο κορόνες, περίπου (ένα ευρώ = περίπου δέκα σουηδικές κορόνες)
Το κόκκινο ερωτικό χαλί του τύπου χρησιμοποιήθηκε μόνον για μία φορά και πάνω του περπάτησαν και οι δικοί μας, οι σουηδοί συνάδελφοί του, όταν η Γαλλία είχε την ΕΕ-προεδρία πράγμα που οι εφημερίδες σήμερα το σχολιάζουν ΕΔΩ!

Γράφει επίσης στο έντυπο ότι για μία μόνο ΕΕ-συνάντηση στην Γαλλία δαπανήθηκαν 171 εκκατομύρια κορόνες που μ’ αυτό το κεφάλαιο θα μπορούσαν οι σουηδοί να φέρουν εις πέρας 113 ΕΕ-συναντήσεις!
Το συνολικό σύνολο δαπανών του Sarkozy ήταν 1, 7 δις ευρώ!!!

Ε, μη λέμε μόνο για τους δικούς μας! Υπάρχουν κι άλλα φωτεινά παραδείγματα που είναι και γείτονές μας και αν αυτά τα διάβαζα πριν δυετίας θα έβγαινα από τα ρούχα μου και θα τσίριζα από τον θυμό μου!
Σήμερα απλά τα διαβάζω! Για να αλλάξω τον Σαρκοζύ δεν το βλέπω! Τουλάχιστον όχι με κραυγές και οργές! Αν είναι να αλλάξω κάτι αυτό θα είναι ο ίδιος ο ευατός μου για να τον κάνω να κρατά ισορροπία και να μην χολοσκά για τέτοια γελειότητες!
Με ηρεμία και με ισορροπία ίσως κάτι καταφέρω να αλλάξω αλλά με βρισιές και με κραυγές δεν το βλέπω – Ούτε και το θέλω!

Αυτά τα λίγα από μια ηλιόλουστη Στοκχόλμη!

Μια γρίππη κι αυτή!

Αλήθεια εσείς τι θα κάνετε με τον εμβολιασμό;
Εγώ σ’ ένα petition είπα δημόσια το ΟΧΙ – Δεν θυμάμαι σε ποιό!
Πέρασε καιρός που υπέγραψα ως εξής: μέσα στο όμορφό μου κορμάκι αποφασίζω εγώ τι θα μπει κι όχι οι κυβερνήσεις ή οι φαρμακευτικές εταιρίες!
Δεν θυμάμαι πού υπέγραψα για να το βρω και να το αναρτήσω εδώ και ίσως να υπογράψετε κι εσείς σε περίπτωση που κι εσείς είστε αρνητικοί στον μαζικό εμβολιασμό!

Πάντως, διαβάζω στην σουηδική μήντια, όταν διαβάζω, ότι είναι πολλές οι παρενέργειες αλλά δεν είναι αυτό που με κάνει να αποφασίσω να ΜΗΝ εμβολιαστώ! Είμαι γενικά αρνητική σε οτιδήποτε έχει να κάνει με χημικά και προτιμώ τα εναλακτικά κι αν μας δίναμε μια εναλακτική πιθανότητα ίσως τον έκανα κι εγώ τον εμβολιασμό!

Άλλωστε, πόσοι, μήπως, πεθάνανε απ’ αυτή την γρίππη; Και μήπως ξέρει κανείς πόσοι πεθαίνουν από άλλες, πιό καθημερινές και πιό συνηθισμένες, γρίππες για να συγκρίνουμε και ίσως να φοβηθούμε;

Αυτά τα λίγα περί εμβολιασμού! ΟΧΙ σε οτιδήποτε μαζικό – Δεν ήμαστε δα και κανα κοπάδι….

Χαριτωμένο δεν είναι το ανύποπτο, με την καθαρή του καρδούλα, παιδάκι απομακρισμένο από τις αποφάσεις των ενήλικων έξυπνων;

Only My Domain…

Η λέξη Domain, στα σουηδικά Domän, μ’ αρέσει πολύ!
Εκφράζει ακριβώς αυτό που είναι: τον χώρο, τον προσωπικό χώρο, και στα σουηδικά προφέρετε ντομέν!
Έτσι θα την γράφω στην ανάρτηση αυτή και το λέω από την αρχή για να ξέρετε τι εννοώ!

Υπάρχουν, λοιπόν, 3 ντομέν – ΜΟΝΟΝ τρία, σύμφωνα με την Byron Katie και συμφωνώ κι εγώ απόλυτα!
Το 1 είναι το δικό ΜΟΥ ντομέν!
Το 2 είναι το δικό ΣΟΥ ντομέν και
Το 3 είναι όλα τα άλλα – Όλα τα υπόλοιπα: η ζωή, η φύση, η κατάσταση, η πραγματικότητα, το σύμπαν, ο θεός, η δύναμη… Όπως θέλετε πείτε το πάντως είναι το τρίτο και το μεγαλύτερο ντομέν!

Απ’ αυτά τα 3 ντομέν εγώ έχω το δικαίωμα να ασχοληθιώ μόνον με το πρώτο - ΜΟΝΟΝ με το δικό ΜΟΥ ντομέν!
Μέσα σ’ αυτόν μπορώ να κλάψω όσο θέλω, να γελάσω όσο θέλω, να χορέψω όπως θέλω, να γκρεμίσω ότι θέλω, να αλλάξω ότι θέλω, να πετάξω ότι θέλω, να κρατήσω ότι θέλω, να κράξω όσο θέλω, να θυμώσω όσο θέλω, να διατάξω όπως θέλω, να πονέσω όσο θέλω, να χαρώ όσο θέλω, να δείρω όσο θέλω, ν’ αγαπήσω όσο θέλω, να φτιάξω τις ιστορίες και τα παραμύθια που θέλω για οτιδήποτε και για οποιονδήποτε… κλπ!

Δεν έχω ούτε το δικαίωμα αλλά ούτε και την ικανότητα ή την δύναμη να μπω μέσα στα άλλα δύο ντομέν!
Είναι φύσει αδύνατον αυτό όσο και να το επιθυμώ και όσο και να θέλω να το επιβάλω!

Το τι σκέφτεσαι εσύ για μένα αφορά εσένα κι όχι εμένα – Αφορά το δικό σου ντομέν κι έχεις όλο το διακίωμα να σκεφτείς όπως θες και να φτιάξεις την όποια εικόνα θες για μένα! Το ίδιο ισχύει και στο τι σκέφτομαι εγώ για σένα! Αφορά εμένα και μόνον το δικό μου ντομέν και, επομένως, είναι αδύνατον να επιρεάσει ο ένας τον άλλον στην διαμόρφωση της εικόνας του άλλου! Μόνον το δικό μου ντομέν μπορώ να επιρεάσω και να αλλάξω - Το δε δικό σου μόνον εσύ μπορείς να το επιρεάσεις!

Όσο για το τρίτο ντομέν ούτε εγώ ούτε εσύ μπορούμε να το επιρεάσουμε!

Έτσι πολύ απλά!
Σωστά; Πολύ σωστά, θα έλεγα, και θα συνεχίσω σε άλλη ανάρτηση για να μην μεγαλώσει αυτή…

Δίκαιο θες ή Ελευθερία;

Μόλις χθες αποτελείωσα το βιλβίο που δανήστηκα από μια φίλη μου και που είναι της Byron Katie με τον τίτλο “Loving What Is” στα σουηδικά, όπου και το διάβασα, λέγεται  ”Älska Livet som det Är” και στα ελληνικά θα το έλεγα ”Αγάπησε την Ζωή Όπως Είναι” 
Καταγράφω εδώ κάποιες γνώσεις που απόκτησα από αυτό - Όχι πως δεν τις ήξερα απλά ξαναξύπνησαν μέσα μου!
Κι ούτε θα τις αναλήσω – Τις αφήνω όπως είναι και με τον καιρό τις αναλύουμε…

1- Όσο καλύτερα γνωρίζεις τον εαυτό σου και τις σκέψεις σου τόσο καλύτερα καταφέρνεις να αγαπήσεις την ζωή ΟΠΩΣ είναι!

2- Εαν θα είχα μια παράκληση θα ήταν η εξής: Θεέ μου βοήθησέ με να μην λαχταρώ/νοσταλγώ την αγάπη, την επιβεβαίωση η την εκτίμηση! ΑΜΗΝ!

3- Η πραγματικότητα είναι ΠΑΝΤΑ πιό ευχάριστη και φιλική απ’ ότι είναι οι ιστορίες και οι ερμηνίες μας γι αυτήν!

4- Κανένας δεν μπορεί να με φέρει σε δύσκολη κατάσταση – ΜΟΝΟΝ εγώ το καταφέρνω αυτό!

5- Τι προτιμάς; να έχει δίκαιο ή να είσαι ελεύθερος; (To be right or to be free?)

Θα επανέλθω με περισσότερες… Σκεφτείτε αυτές πρώτα! Λένε τόσα πολλά αυτές που δεν θέλω να σας φορτώσω με άλλες!

TC & λιχουδιές…

Μέσα σε αυτό το πράμα μπήκε χθες το κεφαλάκι μου και αναμένουμε τ’ αποτελέσματα!
Τι αποτελέσματα, δηλαδή! Ότι βρήκαν σε άλλους με ημικρανίες θα βρουν και σε μένα και, ναι, σωστά λέει η ΕΛ στο σχόλιό της: θα μάθω απλά να ζω με αυτές! Και μήπως τι κάνω από το 2000 που τις έχω!
Δεν έμαθα να ζω με αυτές; Αλλά, νά, αυτή την φορά μ’ ενόχλησαν περισσότερο κι αν αυτό μου ξανασυμβεί τότε ίσως αρχίσω να ανησυχώ! Για την ώρα είμαι μια χαρά κι έκανα και κάτι φαγητά…
Για να σκάσει η ΕΛ θα ανεβάσω λίγες φωτογραφίες!

Αλήθεια εσείς την πίτα την κόβετε πριν την ψύσετε ή μετά το ψύσιμο; Εγώ για πρώτη φορά την έκοψα πριν το ψύσιμο και μου φάνηκε οκ! Μου φάνηκε ευκολότερο να την κόψω σαν ζυμάρι παρά ψυμένη που με το λεπτό του φύλλο (κι ας είναι φτιαγμένο από τα χέρια μου) τρίβεται κάπως και δυσκολεύει την… εγχείρηση! 

 

Κι έτσι έγινε η σημερινή μου πίτα – Στο δε ζυμάρι μπήκε και αλεύρι σίκαλης κι όχι μόνο σιτάλευρο!

Το δε πράμα που ακολουθεί μoιάζει με το ποντιακό φαγητό “τανωμένος σουρβάς” αλλά δεν είναι:

Είναι μεν με γιαούρτι αλλά έχει μέσα και κομμάτια από κοτόπουλο, σκόρδο, διόσμο και βούτυρο και δεν υπάρχει άνθρωπος να το έφαγε και να μην το ερωτεύτηκε!
Γι αυτό, κοπέλα μου ΕΛ, μονών λαβέ!!! 
Όποιος θέλει έρχεται να δοκιμάσει – Η δική μου κουζίνα είναι ένας αχταρμάς από ελληνική, ανατολίτικη και ευρωπαική και τούτο το συγκεκριμένο είναι ανατολίτικο!

Μασέλα; Μπόξερ;

Μου στέλνει κάποιος, άγνωστος, ένα μυνηματάκι στο msn και μου λέει να πάω στον οδοντίατρο να μου κάνει μια μασέλα, σαν αυτά που φοράνε οι μπόξερς, να το φοράω όταν κοιμάμαι!
“Σφύγκεις τα δόντια σου όταν κοιμάσαι για αυτό σου πονά το κεφάλι” εξηγεί παρακάτω!

Σε ευχαριστώ για την έννοια και για την πρότασή σου, άγνωσε αναγνώστη, αλλά το ότι δεν έγραψα από το Σάββατο δεν έχει να κάνει με πονοκέφαλο!
Είμαι καλά, δόξα τον θεό, απλά ασχολήθηκα με άλλα και δεν ευκαίρησα να γράψω!

Κανένας οδοντίατρος θα ‘ναι αυτός κι έχει αυτή την εξήγηση!
Αν ήταν ψυχίατρος θα ‘χε άλλη εξήγηση!
Κι αν ήταν ορθοπεδικός θα ‘χε ίσως άλλη!
Όχι πως ο άνθρωπος έχει άδικο διότι ίσως και να τα σφύγκω! Αποδείξεις δεν υπάρχουν γι αυτό και δεν το γνωρίζω αλλά έχω ακούσει πως συμβαίνει σε άλλους!

Είμαι καλά τώρα… dont worry be happy!
Έχει γενέθλια ο γιός και καταγίνομαι με μαγειρέματα και τα τοιαύτα!

Να είστε όλοι καλά και να προσπαθείτε να αγαπάτε ακόμα και τους αντιπαθιτικούς διότι αυτός ο “αντιπαθητικός” ίσως συμβάλει σε κάτι που το χρειάζεστε καθημερινά όπως πχ. στην παραγωγή του ψωμιού που τρώτε ή στην παραγωγή του παλτού που σε λίγο θα φορέσετε για να μην κρυώνετε!
Μην ξεχνάμε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι χήσιμοι στην κοινωνία όπως κι εμείς οι ίδιοι!

Τα κούνησα χθες…

Μετά από μια 3ήμερη, ή 5ήμερη, ημικρανία αισθάνομαι σαν τον Ηρακλή με τους άθλους του και θέλω κάπως να χρησιμοποιήσω την ενέργειά μου!
Κι έστειλα χθες ένα sms στην φίλη μου, την δημοσιογράφο της κρατικής τηλεόρασης της Σουηδίας SVT, την Colette, που την Ελλάδα την αγαπά περισσότερο και από την Σουηδία και που συχνά επισκέπτεται το νησί Αντίπαρος!
Πριν ένα διάστημα είχε εκφράσει την επιθυμία της να πάμε σε κανένα ελληνικό για φαγητό και χορό, και αποφασίσαμε και το κάναμε χθες!

Εν των μεταξύ υπάρχει στην Σουηδία κι ένα concept franchising που λέγεται Grekiska Kolgrillsbaren:

Το οποίο είναι υπό την ιδιοκτησία κάποιας οικογένειας συριάνων, κι όχι Ελλήνων που πολλοί θα πίστευαν, και που προσφέρει ελληνική κουζίνα σε συνδιασμό με λίγα ανατολίτικα φαγητά, όπως παρατήρησα χθες που ήμουν εκεί! 
Σε ένα από αυτά τα εστιατόρια, που βρίσκεται στην οδό Ringvägen, παίζει κάθε Παρασκευή και το ελληνικό συγκρότημα της Σκανδιναβίας Ταξίμι και μια και είχα καιρό να τους ακούσω πήγαμε εκεί με τον σύντροφο της φίλης μου, τον Elias!

Γνωστοί και άγνωστοι το ρίξαμε στον χορό πάνω στην, σχετικά, μικρή πίστα αλλά περάσαμε θαυμάσια επιβραβεύοντάς με, έτσι, που κατάφερα άλλη μια επίθεση ημικρανίας που αυτή την φορά ήταν και ασυνήθιστα χρονοβόρα και δύσκολη!

Και πάνω στον χορό βλέποντας μια παρέα με νεαρά παιδιά (από το Ιράκ αλλά χριστιανοί – αχταρμάς αυτές οι φυλές αλλά δεν θα αναφερθώ σ’ αυτά τώρα) να μας βλέπουν και να έχουν την επιθυμία να κουνηθούν και αυτά τα τράβηξα ένα-ένα πάνω στην ήδη μικρή πίστα και τους άνοιξα τα φτερά να εκφραστούν κι αυτά με τον χορό τους!
Μήπως πόσο διαφέρουν τα δικά μας “τσιφτετελένια” από τα δικά τους; Και μήπως πρέπει να ξέρεις να κουνάς το κορμί σου; Αφήνεσαι ελεύθερος να σε κουνά ο ρυθμός, όπως έλεγα και στην Colette όταν με ρώταγε αν “πρέπει” να κουνιέσαι με κάποιον συγκεκριμένο τρόπο…

Θέλω να είμαι “ανώμαλη”!

Η Λένα με το σχόλιό της στην ανάρτηση αυτή μου ‘δωσε την έμπνευση να γράψω αυτήν εδώ την ανάρτηση!

Ο “πάτος” για τον οποίο πολλοί λένε, και που τόσο πολύ τον φοβούνται, δεν είναι παρά το ξεκίνημα μιας νέας αρχής!
Προσωπικά, κάποιες φορές στην ζωή μου, έχω φτάσει και εκεί και το ‘χω καμάρι διότι το θεωρώ επίτευγμα ν’ αφήσεις τον ευατό σου να φτάσει ΚΑΙ εκεί!
Είναι τόλμη ν’ αφήσεις τον εαυτό σου να σε πάει όπου σε πάει και, ναι Λένα, κατ’ εμέ είναι η αρχή του να σκέφτεσαι διαφορετικά!
“Τι γίνεται, όμως, που οι γύρω μας σκέφτονται όπως παλιά και μας κρατάνε δεμένους” ρωτά στην συνέχεια η Λένα;

Εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα, που λέει και η παροιμία και αυτό εννοώ όταν πολλάκις έχω γράψει ότι κάποια πράγματα θέλουν δουλειά πολύ!
Κι όταν λέω δουλειά δεν εννοώ σαν την δουλειά που κάνουμε για έναν μισθό γιατί εκείνη η δουλειά είναι τόσο απλή που την κάνουμε και με κλειστά τα μάτια, που λέει ο λόγος!
Αλλά εννοώ την δουλειά να ΑΝΤΕΧΕΙΣ! Είναι δουλειά, και πολύ δύσκολη, μάλιστα, να αντέχεις τους γύρω σου που προσπαθούν να σε φέρουν/επαναφέρουν στον “ομαλό” τον δρόμο! Στον πεπατημένο, στον γνωστό, στον οικείο, στον κανονικό, στον κομμένο και ραμένο στα μέτρα της κοινωνίας, δρόμο, για να ταιριάζουμε με τους άλλους και για να γίνουμε μέρος της μάζας!

Πώς κάνουν οι παραγωγοί, ας πούμε, των λαχανικών και βάζουν τις χημικές ουσίες για να γίνουν τα προιόντα τους ομοιόμορφα για να τα προτιμήσει ο καταναλωτής;
(με την ευκαιρία να σας πω, αν θέλετε, να προτιμάτε ανομοιόμορφα προιόντα διότι όσο πιό ανομοιόμορφα είναι τόσο πιό φυσιολογική είναι η παραγωγή τους)
Έτσι γίνεται και μ’ εμάς τους ανθρώπους!
Για να μη διαφέρουμε από τους άλλους, τους “κανονικούς”, θέλουν (εις το όνομα της ψυχιατρικής επιστήμης αλλά και εις το όνομα των φαρμακευτικών προιόνταν που αποτελούν ένα μέγιστο μέρος της κοινωνίας -  χέρι με χέρι πάνε αυτά τα δύο!) να μας φορτώσουν με τις χημικές ουσίες τους για να μας επαναφέρουν στον κανονικό και στον γνωστό δρόμο!
Και είναι δουλειά μεγάλη να απορρίπτεις και να απαρνιέσαι τις ουσίες αυτές και να ακολουθήσεις τον δρόμο που εσύ επιλέγεις, και τον τρόπο σκέψεως που εσύ θέλεις, κι ας θεωρείται από τους “ομαλούς” ανώμαλος!!!

Θέλει δουλειά πολύ να κόψουμε τα δεσμά που για χρόνια μας κρατούν, Λένα, και είναι σαν αυτό το “για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ” αν και για διαφορετικό λόγο το ‘πε ο Μίκης!
Στην χρονοβόρα και επίπονη διαδικασία να σπάσουμε τα δεσμά, και ν’ ακολουθήσουμε το ένστικτο και την καρδούλα μας, χρειαζόμαστε μέγιστη υπομονή και τεράστια επιμονή!
Απαιτούνται υπεράνθρωπες προσπάθειες, ακόμα και πολλές θυσίες, για ν’ αντέχουμε στις παρατηρήσεις και στις παρακλήσεις των γύρω μας, που ως συνήθως γίνονται και κουραστικές απαιτήσεις, να κάνουμε όπως κάνουν οι άλλοι, για ν’ ανήκουμε στην μάζα των ανθρώπων, ικανοποιώντας αυτούς μεν πιέζοντας τον εαυτό μας και τις επιθυμίες μας δε!

… έτσι, πολύ απλά μου βγήκε τώρα - θα μπορούσε να μου βγει και καλύτερα αλλά, εντάξει, δε χανόμαστε, εδώ ήμαστε και θα τα ξαναπούμε…

Δεν θέλω Ιδανικά! Ευχαριστώ!

Έγραψα την λέξη “φαντασία” στο spotify ν’ ακούσω ελληνικά τραγούδια που περιέχουν την λέξη αυτή μα βγήκαν μόνο 4 (παράξενο), μαζί και του Νταλάρα το “δεν φταις εσύ η φαντασία μου τα φταίει”!

Τα λόγια του υπόλοιπου τραγουδιού δεν τ’ άκουσα αλλά θα παραμείνω σ’ αυτή την φράση!
Δεν φταίει, λοιπόν, αυτή αλλά η φαντασία αυτού φταίει έτσι όπως πρόσφατα τα ‘γραφα κι εγώ… δεν θυμάμαι σε ποιά ανάρτηση!
Οι προσδοκίες μας φταίνε για οποιαδήποτε μιζέρια μας βαραίνει κι ούτε οι κυβερνήσεις φταίνε, ούτε ο άνδρας μας, ούτε η γυναίκα μας, ούτε η γκόμενά μας, ούτε ο γείτονάς μας, ούτε ο γονέας μας, ούτε το παιδί μας!
Οι προσδοκίες μας και οι φαντασίες μας για μια ιδανική κυβέρνηση, για έναν ιδανικό σύντροφο, για έναν ιδανικό γάμο, για δυο ιδανικούς γονείς κλπ., αυτά φταίνε! Κι αυτό επειδή όλοι κουβαλάμε μια ιστορία μέσα μας!
Μια ιστορία, μια ερμηνία, μια μορφή, μια εικόνα μιας ιδανικής κυβέρνησης, μιας ιδανικής οικογένειας, ενός ιδανικού γονέα, ενός ιδανικού παιδιού κλπ.

Ποιό είναι το ιδανικό και ποιός ορίζει πώς θα είναι το ΔΙΚΟ μου ιδανικό;
Κατ’ αρχάς τι είναι ΙΔΑΝΙΚΟ;
Είναι μια φαντασιακή εικόνα, μια φαντασία, μια ψευδαίσθηση, που προήλθε από αυτά που μας σερβίρει η τηλεόραση, από αυτά που μας ταίζουν βιβλία/περιοδικά/παραμύθια, ή απ’ αυτά που μας “δίδαξαν” δάσκαλοι/γονείς κλπ., και μας έκαναν να πιστέψουμε, και να κουβαλάμε το παραμύθι, ότι ΕΤΣΙ πρέπει να είναι το Καλό και το Ιδανικό για να είμαστε ευτυχισμένοι!!! Και αξιωμένοι! Και επιτυχυμένοι! Και αγαπημένοι από τους άλλους! Και καταξιωμένοι στην κοινωνία – Δηλαδή, καταξιωμένοι σ’ αυτούς που μας έχουν διδάξει, ή μάλλον, που μας έχουν επιβάλει πώς θα είναι το “ιδανικό”
Διότι αν δεν είναι έτσι, όπως το δικό τους ιδανικό, θα ήμαστε δυστυχισμένοι και πάνω απ’ όλα αποτυχυμένοι!

Ιδανικό για μένα είναι να ΜΗΝ έχω ιδανικό!
Έτσι απλά! Δίχως ιδανικό είσαι ελεύθερος και απαλαγμένος από το ψάξιμο και από το κυνηγητό μιας ψευδαίσθησης που όσο δεν το φτάνεις τόσο σε δυστυχεί και σε απογοητεύει! Αλλά και να το φτάσεις δεν είναι σίγουρο ότι θα ευτυχήσεις επειδή η πραγματική ευτυχία βρίσκεται αλλού κι όχι στο να φτάσουμε στα ιδανικά που άλλοι όρισαν!

Και για να επανέλθω στον Νταλάρα δεν φταίει εκείνη αλλά φταίει η φαντασία του που την φαντάστηκε (εκείνην)  ιδανική, για να κάνει (σαν συνέχεια της φαντασίας/ψευδαίσθησής του) τον ιδανικό δεσμό, για να δημιουργήσουν την ιδανική οικογένεια, για να φτιάξουν το ιδανικό σπίτι, για να κάνουν τα ιδανικά παιδιά, για να πάνε στις ιδανικές διακοπές…. κι όλα τα ιδανικά που παράγει η κοινωνία μας για να επιζήσει και αυτή και το σύστημά της!

ΔΕΝ θέλω Ιδανικά αγαπητοί μου  – Είμαι κομπλέ, ευχαριστώ!
Δεν καταναλώνω ούτε τέτοια προιόντα!!!