Τα χρόνια αυτά που έχω εμπλακεί με ασθένειες, με γιατρούς, με ογκολόγους, με χειρούργους και με ότι άλλο θέλει η ψυχή σας, έχω αντιληφθεί πως κι ο ίδιος ο γιατρός, είτε ογκολόγος είναι αυτός είτε οτιδήποτε άλλο, είναι εξαρτημένος από την δική σου την κατάσταση!
Από το πώς αισθάνεσαι εσύ ψυχολογικά! Από το πόσο είσαι εσύ αποφασισμένος να ζήσεις! Από το πόσο έχεις εσύ την διάθεση και την όρεξη για ζωή! Με απλά λόγια από το ΑΝ θέλεις να ζήσει ή όχι!
Έτσι και σε δουν σαν μάρτηρα και σαν θύμα απογοητεύονται και οι ίδιοι! Έτσι και δουν τον φόβο μέσα σου φοβούνται και οι ίδιοι! Έτσι και νοιώσουν την αδυναμία μέσα σου αδυναμούν και οι ίδιοι!
Μέσα στην ψυχή σου σε κοιτάζουν και σε ικετεύουν να τους δώσεις εσύ την δύναμη πρώτα να δυναμώσουν και αυτοί για να σου πουν μετά τα όμορφα λόγια και τις θετικές υποσχέσεις!
Τρυπούν μέσα στο βλέμμα σου να δουν μια ελπίδα να ελπίσουν και αυτοί!
Πάρε δώσε είναι και αυτά! Το πάρε και το δώσε της θετικής ενέργειας που τόσο καιρό τώρα μαθαίνω ΚΑΙ να έχω ΚΑΙ να δίνω και για το οποίο συνεχώς γράφω…
Μου δίνεις ελπίδα σου δίνω ελπίδα! Μου δίνεις απογοήτευση σου δίνω απογοήτευση! Υπάρχει πιό απλό παιχνίδι απ’ αυτό; Κατά την ταπεινή μου γνώμη όχι αλλά πώς το παίζουμε;
Στην αρχή της ασθένειας, τότε που οι όροι “θετική/αρνητική ενέργεια” ήταν άγνωστοι για μένα, είχα πάει μετά την μαστεκτομή για να με δει ο χειρούργος!
“Πόσα χρόνια ακόμα θα πάμε…” του ρώτησα με χιουμοριστικό τρόπο, περισσότερο, θέλωντας και να αποφύγω τις καρικατούρες που έκανε στα χαρτιά του για να δείξει τον όγκο, και τα έτσι του και τα αλλιώς του!
Στο θέμα κατευθείαν ήθελα να μπω εγώ και όσο πιό βαθειά στο βλέμμα μου έμπαινε αυτός τόσο ανέβαινε και ανά δεκαετία… “Και 10… και 20… και 30… και βάλε – εσύ μια χαρά θα τα καταφέρεις…” μου είχε πει, τότε, και την όλη εικόνα εκείνης της στιγμής την έχω σκεφτεί κάποιες φορές αργότερα κι όχι ακριβώς εκείνη την στιγμή!
Αλλιώς σκέφτεσαι εν θερμώ κι αλλιώς αργότερα…
ΟΛΑ πάνε τέλεια, λοιπόν! Αυτά!
Ακριβώς έτσι έχουν τα πράγματα.
Ανεξάρτητα από την σοβαρότητα της όποιας ασθένειας, η θέληση του ασθενή για μάχη, παίζει καταλυτικό ρόλο!
Comment από pølsemannen — Σεπτεμβρίου 22, 2009 @ 1:51 μμ |
μα το βλέπω τόσο καθαρά σε κάθε γιατρό pölse…
στοκχόλμη!!!
και η δική τους ελπίδα στην ελπίδα του ασθενή στηρίζεται!!!
τα φιλιά μου από την δροσερή
Comment από simela — Σεπτεμβρίου 22, 2009 @ 5:20 μμ |
Καπου διαβασα , <>,αυτο πρεπει να το θυμομαστε ολοι, και να προχωραμε μπροστα.Χαρηκαμε πολυ με τα νεα σου ,και η θετικη σκεψη παιζει πραγματι καταλυτικο ρολο.Παντα καλα νεα να μας εχεις.Πολλα φιλια!!!!
Comment από ioanna — Σεπτεμβρίου 22, 2009 @ 3:30 μμ |
Οτι δε σε σκοτωνει σε κανει πιο δυνατο.Ελπιζω τωρα να φανει.Την αγαπη μας!!!
Comment από ioanna — Σεπτεμβρίου 22, 2009 @ 3:37 μμ |
τι έγινε ιωάννα; τι ήθελες να γράψεις και δε φαίνεται; το ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιό δυνατό;
τεσπα (τέλος πάντων) που λένε και στην γλώσσα του cyber
Comment από simela — Σεπτεμβρίου 22, 2009 @ 5:24 μμ |
Ναι αυτο ειχα γραψει, το ειχα διαβασει σε ενα βιβλιο και αν δε κανω λαθος το ειπαι καποιος πολυ γνωστος συγραφεας ,φιλοσοφος δε θυμαμαι ακριβως ποιος,και θελει να μας πει (οπως το καταλαβα εγω)οτι αν οι δυσκολειες που συνανταμε στη ζωη μας, και τα προβληματα που περναμε , δε μας καταβαλουν και δε μας γονατιζουν,και μπορουμε να βγουμε νικητες μεσα απο αυτα, αυτο ολο μας κανει πιο δυνατους και προχωραμε μπροστα.Εμενα προσωπικα μου αρεσε παρα πολυ οταν το διαβασα και πιστευω οτι: οτι δε μας σκοτωνει μας κανει πιο δυνατους
Comment από ioanna — Σεπτεμβρίου 22, 2009 @ 7:14 μμ |
έτσι, έτσι ακριβώς είναι και όποιος δεν πέρασε δυσκολίες στη ζωή του έχει έλληψη από εμπειρίες και από τον πλούτο που αυτές φέρνουν. επομένως είναι και κομμάτι άτολμος διότι μόνο σε δύσκολες στιγμές αποκτάς τόλμη για να τις νικήσεις… και να ‘ξερες μόνο πόση τόλμη έχει ο άνθρωπος αλλά μόνο στις δύσκολες στιγμές εμφανίζεται!
Comment από simela — Σεπτεμβρίου 23, 2009 @ 6:12 πμ |
Μπραβο Συμελλα μου μονο εσυ μπορεις να τα λες και να τα γραφεις τοσο γλαφυρα, νακανεις τα δυσκολα ευκολα γι’αυτο θας πας 100 χρονων και θα εισαι ντουρασελ.Φιλια πολλα φιλια
Comment από ελευθερια — Σεπτεμβρίου 22, 2009 @ 8:18 μμ |
χα χα χα ελευθερία μου το ντουρασέλ σου μ’ άρεσε!!!
όσο για τα 100 χρόνια είναι ο αριθμός που ο deepak chopra, για τον οποίο έχει γράψει παλιά, το θεωρεί τελείως φυσιολογική ηλικία για να φύγουμε απ’ αυτόν τον κόσμο! και, ναι, είναι εύκολα τα πράγματα! αλλά με τον πεσιμισμό που μας κυριεύει, που προέρχεται από αβάσιμες φοβίες, μάθαμε μόνο μαύρα να τα βλέπουμε!
Comment από simela — Σεπτεμβρίου 23, 2009 @ 6:17 πμ |
Είναι αυτό που έλεγες, οτι ο ένας είναι καθρέφτης του άλλου. Βλέπουν αισιοδοξία, σου δίνουν αισιοδοξία, βλέπουν χαρά και λαχτάρα για ζωή και αυτό σου καθρεφτίζουν. Η Ελευθερία έχει δίκιο, μου θυμίζεις το ζωάκι του Ντούρασελ, με την δυναμή σου και το κέφι σου. Να έισαι καλά, πάντα. Η άλλη Ελευθερία.
Comment από ελευθερία — Σεπτεμβρίου 23, 2009 @ 8:41 πμ |
χα χα χα… άλλη ελευθερία είσαι εσύ και με μπερδέψατε!
να είσαι καλά βρε κοπέλα μου… όλοι να ήμαστε καλά και αυτό το ζωάκι του ντουρασέλ δεν το ξέρω αλλά για να το λέτε οι δυο ελευθερίες είμαι σίγουρη ότι είναι όμορφο και δυναμικό!
φιλάκια και αγάπες…
Comment από simela — Σεπτεμβρίου 23, 2009 @ 9:00 πμ |
Συνήθως επέλεγα να μιλάω κατ’ευθείαν με τον ασθενή ιδιαιτέρως. Και να του ανακοινώνω και τα καλά και τα κακά. Έκανα λάθος. Γιατί δε λάμβανα υπόψην μου οτι αυτός που ήταν απέναντι μου είχε συναισθήματα. Με τον καιρό, όσο μεγάλωνα, όσο άρχιζα να παρατηρώ τους ανθρώπους κατάλαβα πως δεν έχω να κάνω μόνο με το σώμα αλλά και με το συναίσθημα. Και το δικό μου και του ασθενή μου. Το δούλεψα πάρα πολύ. Και τελικά κατάλαβα αυτό που λες κι εσύ. Επηρεάζομαι και επηρεάζω. Και η διάθεση, η σωστή διαχείριση του φόβου και οι αποφάσεις αφορούν και τις δύο πλευρές και είναι αλληλοεξαρτώμενες. Έχω δει ασθενή μου να καταρέει και να απογοητεύεται όταν απογοητεύτηκα κι εγώ. Έχω πάρει κουράγιο απο ασθενή μου και μπήκαμε μαζί στο χειρουργίο και τα γα@@@με όλα.
Νομίζω πως…όλοι οι γιατροί σε ευχαριστούμε για αυτή την άποψη. Καλημέρα!
Comment από El — Σεπτεμβρίου 23, 2009 @ 9:40 μμ |
σου το είπα El: κι εσύ κι η ανηψιά μου ή το πιό κατάλληλο επάγκελμα επιλέξατε (αφού σαν εσάς γιατρούς χρειάζεται η κοινωνία) ή το τελείως λάθος!
κι επειδή σκεφτόμαστε θετικά παίρνουμε την πρώτη περίπτωση και με την σειρά μας σας ευχαριστούμε για την ανθρωποσύνη σας κι ευχή μας είναι σαν κι εσάς εκατοντάδες γιατροί να γεννιούντε καθημερινά….
τα φιλιά μου και τα σέβη μου!
α, κι αν ξαναγίνει απ’ εκείνο το χειρουργείο ρίξε κανά σινιάλο κι εδώ…
Comment από simela — Σεπτεμβρίου 24, 2009 @ 5:42 μμ |