Μικρή γευσούλα…

Η φίλη και αναγνώστριά μου, Σούλα, που είναι και μαραθονοδρόμος, για ένα διάστημα το καλοκαίρι έλειπε σε νησιά και ιστιοπλοία και δεν διάβαζε το blog μου!
Ούτε και τα mail που της έστελνα όπου έγραφα για τα κατορθώματά μου να τρέχω καθημερινά και με αυξανόμενη την απόσταση κάθε μέρα…

Όταν επέστρεψε από τις διακοπές της ήταν ήδη αργά διότι μετά από δυο ευδομάδες με καθημερινό τρέξιμο καθηλώθηκα στον καναπέ για άλλες δυο ευδομάδες με τα πόδια να απεργούν τελείως…
“Μα με τέτοια φόρα που πήρες, βρε Συμέλα, ο καθένας θα την πατούσε” ήταν η απάντησή της εκ των υστέρων!
Με το πάτημα αυτό επί ένα μήνα περίπου ούτε τρέξιμο αλλά ούτε και περπάτημα έκανα και το επιχείρησα την Κυριακή μαζί με την γειτόνισα και φίλη, Eva! Δεν αποσκοπούσαμε να περπατήσουμε για πολύ ώρα αλλά προέκειψε και.. δε λέω πόση ώρα περπατήσαμε μη με μαλώσει πάλι η Σούλα

Ακολουθούν εικόνες από την διαδρομή που για πρώτη φορά κάναμε κάπου στο Älvsjö, Herrängen, Långsjö γι αυτούς που ξέρουν από την πόλη της Στοκχόλμης!

   

Τέλειος ο καιρός, τέλεια η διαδρομή με δασάκια, μονοπατάκια, σκαλάκια, λιμνούλες γεμάτες με νούφαρα (κρίμα που η εποχή τους έχει περάσει και λουλούδια δεν υπήρχαν) με βίλες που για πρώτη φορά βλέπαμε εκ των οποίων οι δυο που ακολουθούν έκαναν την διαφορά.

 

Η πρώτη όλο από ξύλο, όχι πως άλλες από ξύλο δεν υπάρχουν αλλά αυτή διέφερε από τις άλλες και στην αρχιτεκτονική ακόμα, και η δεύτερη μας θύμιζε λιγάκι Ελλάδα…

   

Ένα γηροκομείο μπροστά σε λίμνη γεμάτη με νούφαρα είναι να το έχουμε υπ’ όψην…
Ποτέ δεν ξέρουμε ποιά θα ‘ναι η τελευταία μας κατοικία πριν αφήσουμε τον κόσμο αυτό! Εκτός κι αν με τις περικοπές, με την μείωση του στάνταρ ακόμα και αυτών της περασμένης ηλικίας, και με όλα τα μυστήρια που τα τελευταία χρόνια γίνονται στην Σουηδία καταλήξουμε να έχουμε για τελευταία κατοικία κάποιο γηροκομείο στην Ελλάδα διότι κάτι μου λέει ότι εκεί γίνεται το αντίθετο… ή κάνω λάθος; Αλλά είναι νωρίς, πολύ νωρίς, ακόμα να σκεφτούμε τέτοια! Αφήνουμε το μέλλον να έρθει όπως έρθει και παραμένουμε στο ΕΔΩ και στο ΤΩΡΑ! Και, και το εδώ και το τώρα είναι τέλεια… Έτσι δεν είναι;

Όσο για τα 6 μπαλόνια να πετούν ταυτόχρονα στον ουρανό… είναι θαύμα που τα έπιασε η Eva στην κάμερα! Αμέτρητες είναι οι φωτογραφίες στο αρχείο μου με τέτοια μπαλόνια! Έχω βαρεθεί να τα φωτογραφίζω αλλά σπάνια καταφέρνεις να πιάσεις τόσα πολλά μαζί! ΕΔΩ είχα την τύχη να δω και πώς το προετοιμάζουν…

Είναι αδύνατον να τοποθετήσω εδώ ότι πιάνει ο οφθαλμός σε τέτοιες βόλτες…. Αδύνατον… Μια μικρή μόνο γεύση είναι αυτή…