Δουλειά και Indigo

Έχω δουλειά… γι αυτό καθηστερώ να γράψω!
Εκτός από τα διάφορα σεμινάρια στα οποία συμμετέχω διαβάζω και κάνω και ασκήσεις με το βιβλίο της Byron Katie “Αγάπα τη Ζωή όπως είναι”
Μην κοντράρεσαι, δηλαδή, με την κατάσταση και με τα γεγονότα διότι το μόνο που καταφέρνεις είναι να αναστατώνεις και να εκνευρίζεις τον εσωτερικό σου κόσμο διότι τον έξω κόσμο δεν πρόκειται να τον αλλάξεις! Πρόκειται για μια αντίστροφη μέτρηση! Αντί να ευτυχήσουμε αλλάζοντας πρώτα τον κόσμο ευτυχούμε πρώτα μέσα μας και ο κόσμος μετά αλλάζει από μόνος του!
Απλά αλάζουμε τον τρόπο της σκέψεώς μας και όλα μετά παίρνουν μια άλλη μορφή και μια άλλη διάσταση!
Προσπαθώ, λοιπόν, κι εγώ να μάθω να περιεργάζομαι ένα θέμα μου που όσο κι αν το ‘χω, ήδη, δουλέψει πάλι όταν το σκέφτομαι με λυπεί και όταν μια σκέψη σε λυπεί ή σε οργιάζει ή σε στενοχωρεί κλπ., δεν είναι αποτελειωμένη! Δεν την έχεις δουλέψει τελείως! Χρειάζεται να τη δουλέψεις περισσότερο να αφοπλίσεις τη δύναμή της σε σημείο να σε παρατήσει αυτή και να σ’ αφήσει σε ηρεμία και γαλήνη!
Θέλω να μάθω να αποδυναμώνω τη δύναμη της σκέψης που με κάνει να είμαι σκλάβα στην δική της πεποίθηση και αλήθεια!
Είμαι στην αρχή του βιβλίου ακόμα κι έχω όλη την διάθεση να το δουλέψω…  

Ταυτόχρονα έχω δει και κάτι στο ιντερνετ που μου κίνησε την περιέργεια!
Έχει κανείς υπ’ όψην τι είναι τα παιδιά Indigo; Εγώ δεν είχα ιδέα αλλά ακούγεται πολύ ενδιαφέρον και μόλις τώρα παράγκειλα κι ένα σχετικό βιβλίο από το ιντερνετ!

Τα παιδιά αυτά, λέει, γεννιούνται με ιδιαίτερα αυξημένη τη νοημοσύνη, έχουν δυσκολίες να συμβιβαστούν στα πρότυπα της κοινωνίας, δεν αρέσκονται στα απλά πράγματα, βρίσκονται μονίμως σε κίνηση ψάχνωντας για κάτι το ενδιαφέρον, αφού τα απλά και καθημερινά δεν τους συγκινούν, και λανθασμένα επιφορτώνονται συνήθως την διάγνωση ADHD “Attention Deficit-Hyperactive Disorder” (Υπερκινητικά ίσως λέγεται στα ελληνικά)

Και αν ο γονέας, ή έστω κάποιος στο περιβάλον του παιδιού, δεν έχει ιδέα για την πιθανότητα αυτή υποκείπτουν στην διάγνωση των γιατρών και στη συνέχεια στην αγωγή φαρμάκων που, όπως συχνά λέω, πολλές φορές χειροτερεύουν την κατάσταση παρά τη βοηθούν!!!

Αυτά τα λίγα, μόνο, για την ώρα… Επανέρχομαι με νέες ανακαλήψεις και αλήθειες!!!

Meditation Μέρος 2

Το περασμένο Σάββατο ήμουν σε σεμινάριο όπου κάναμε και κάποιες ασκήσεις αυτοσυγκέντρωσης εξ ου και η έμπνευση αυτής της ανάρτησης με την απλή αυτοσυγκέντρωση! Αυτήν που μαθαίνουμε στην αρχή κι εύχομαι κάποιοι από εσάς να την έχετε δοκιμάσει! Το καλύτερο θα ‘ταν να την έχετε κάνει μερικές μέρες για να περάσουμε στο δεύτερο μέρος!

Ένας γλυκοχαμηλόφωνος γκάιντ/δάσκαλος/εισηγητής (πώς λέγονται αυτοί;) μας οδηγούσε και μας έλεγε, τότε, στην εισπνοή να βάζουμε μέσα μας δροσερό αέρα και στην εκπνοή να βγάζουμε από μέσα μας ζεστό αέρα! Εισπνοή δροσερός αέρας – εκπνοή ζεστός αέρας και σιγά σιγά να γεμίσει το μέσα μας με δροσερό αέρα…
Όταν αυτός έλεγε έτσι, δεν ξέρω τι μου ‘ρθε εμένα, κι αντί για δροσερό αέρα εισέπνεα ΛΕΥΚΟ! Ένα αφηρημένο λευκό χρώμα! Κι όταν εξέπνεα αντί για ζεστό αέρα έβγαζα ΜΑΥΡΟ! Ένα αφηρημένο μαύρο χρώμα!
Τα affirmation (δυσκολεύομαι να βρω αντίστοιχη ελληνική λέξη αλλά θα το πω νοητική εικονοπλασία) είναι μεγάλη υπόθεση και στην αυτοσυγκέντρωση αλλά και σε άλλες ασκήσεις που αφορούν την εσωτερική μας ηρεμία!
Και φτιάχνοντας στην φαντασία μου την εικόνα, με το λευκό να μπαίνει μέσα μου σε κάθε εισπνοή και με το μαύρο να βγαίνει από μέσα μου σε κάθε εκπνοή, δεν άργησα να δω μια Συμέλα ντυμένη στα ολόλευκα! Όχι μόνο έξωτερικά, που ήδη ήμουν ντυμένη στα λευκά, αλλά και εσωτερικά!
Μια λευκή Συμέλα με όλη την καθαροσύνη και την λευκάδα που θα μπορούσε να έχει το χρώμα το λευκό! Ένα κατάλευκο σύνολο, και έξω και μέσα, ένα κάτι σαν λευκό σύνεφο που αντανακλούσε και διαλαλούσε την καθαριότητα, την αγνότητα και την υγεία!

Ταυτόχρονα ήμουν συγκεντρωμένη και στις εισπνοές και τις εκπνοές που αποτελούν το κύριο μέρος της αυτοσυγκέντρωσης – Εισπνοή (ΛΕΥΚΟ), εκπνοή (ΜΑΥΡΟ), εισπνοή (ΛΕΥΚΟ), εκπνοή (ΜΑΥΡΟ) κοκ.

Κάντε το κι εσείς ξεκινώντας όπως στο πρώτο μέρος, με χαλάρωση του σώματος, τα χέρια να ακουμπούν όπου χαλαρώνουν καλύτερα (πάνω στα γόνατα ή στους μηρούς), τα σαγόνια να ξεκολλήσουν και να χωρίσουν (κάντε πρώτα και κάποιες γριμάτσες ανοιγοκλείνοντας τα σαγόνια δεξιά, αριστερά, πάνω, κάτω… και μη σας νοιάζει που γίνετε άσχημοι) και επικεντρώνοντας στις εισπνοές-εκπνοές!
Για ευκολία και για να μπείτε πιό εύκολα στην ατμόσφαιρα της αυτοσυγκέντρωσης μετρήστε και μερικές φορές από το 1 μέχρι το 10 και προς τα κάτω μετά! Και αφού δημιουργήσετε την κατάλληλη ατμόσφαιρα ξεκινήστε την φαντασία με το λευκό και το μαύρο! Για κάποια χαλαρή και σιγανή μουσική να ακούγεται σε μια γωνιά δεν χρειάζεται καν να πω…

Κάντε και αυτή την άσκηση για, συνολικά, 15-20 λεπτά καθημερινά και σε λίγες μέρες έρχομαι με το τρίτο μέρος!

Tantra σεμινάριο & μπέρδεμα!

Από τις 10 το πρωί, σήμερα, μέχρι τις 7 το βράδυ ήμουν σε σεμινάριο και το κεφάλι μου όχι μόνο έχει γεμίσει αλλά έχει μπερδευτεί και τόσο που δεν δύναμαι ούτε καν το θέμα του σεμιναρίου να γράψω! Τον τίτλο μόνο θα γράψω τώρα και τίποτα άλλο! Tantra Yoga… και ο νοών νοήτω!

Αφήνω, ωστόσο,  το κεφάλι μου να ξεκουραστεί λίγο, να ξεμπερδευτεί κάπως και μετά να γράψω τις εντυπώσεις μου! Το καλύτερο θα ‘ταν να πάω και το επόμενο Σαββατοκύριακο σε σεμινάριο, με το ίδιο περίπου θέμα, και ίσως τότε ξεμπλοκάρει το μυαλό για να τα καταφέρω να γράψω κάτι!
Κι αυτό επειδή περί του θέματος αυτού είχα καθαρή άγνοια, όπως και οι περισσότεροι από εμάς, και μπορώ να πω ότι συνεχίζω να ‘ χω αλλά εύχομαι το επόμενο Σαββατοκύριακο να ξεκαθαρίσουν κάποια πράγματα…

Για την ώρα ανεβάζω μόνο λίγες εικόνες από την χθεσινή βόλτα:

   

Ο κισσός που φαίνεται, και που σκεπάζει και κολόνες και τοίχους σπιτιών, πριν λίγες μέρες ήταν σε πράσινο χρώμα μα τώρα είναι σε κόκκινο και χθες τον απόλαυσα για πολύ ώρα!

Περισσότερα δεν αντέχω να γράψω τώρα…

Ποιά παιδιά ΜΑΣ;

Όταν πριν πολλά χρόνια – στο New Jersey της Αμερικής έμενα τότε - διάβασα για πρώτη φορά σε βιβλίο του λιβανέζου φιλόσοφου Kalil Gibran “τα παιδιά σας είναι της φύσης κι όχι δικά σας” ζαλίστηκα, θυμάμαι, και κάπως η γη κάτω από τα πόδια μου έφευγε από την θέση της!
Σήμερα όχι μόνο το καταλαβαίνω αλλά και συμφωνώ κάθετα και τώρα είναι η σειρά των δικών μου παιδιών να ζαλίζονται, όταν τους το λέω, και να με κοιτάζουν σαν να βλέπουν ένα ούφο….

Και συχνά θυμάμαι μια γιαγιούλα των περίπου 90 που κάποτε συνάντησα σε μια από τις βόλτες μου σε δασάκια και σε λυμνούλες!
“Γιατί να μην γεννιόμαστε σοφοί και να χάνουμε τόσα πολλά χρόνια μέχρι να γίνουμε” τη ρώτησα μετά από αρκετή ώρα φιλοσοφίας και με χαμόγελο απάντησε ”τον δρόμο για την Ιθάκη που τόσα μας διδάσκει εύκολα τον ξεχνάμε…” 

Ναι, έχει την χάρη του σταλιά σταλιά να τα μαθαίνουμε αλλά με κυριεύει καμιά φορά η βιασύνη και η απληστία και ότι είναι να μάθω στην ζωή μου θέλω να τα μάθω τώρα και μονομιάς!

Αλλά και ποιός μας λέει ότι δεν γεννιόμαστε και “σοφοί”; Ποιός στο περιβάλον μας θα το αντιλαμβανόταν; Και ποιός στην οικογένειά μας θα μεριμνούσε γι αυτό; Και ποιός δάσκαλος θα ενθάρηνε την διαφορετικότητα της σκέψης μας…. αλλά άστα να πάνε μη ξεφύγουμε πάλι

Δική μας δουλειά!

Όταν γεννήθηκε η δεύτερη εγγονούλα μου έγαφε σε σχόλιό της αναγνώστρια “εύχομαι να μεγαλώνει και να προοδεύει για να κάνει ετυχυσμένους τους γονείς της”!
Αν και όλως καλοπροαίρετη η ευχή εγώ αισθάνθηκα σαν κάτι τις να φορτώνεται η μικρούλα μου! Και η κάθε μικρούλα καθώς και ο κάθε μικρούλης του κόσμου!
Σαν να ‘ναι δουλειά και μέρημνα αυτών των μικρών να κάνουν τους γονείς τους ευτυχισμένους! Σα να ‘χουν φορτωθεί το βάρος και την ευθήνη της ευτυχίας των γονέων τους!

Ασφαλώς και αποκτούμε τα μωρά μας για να μας δώσουν χαρά (ή, μάλλον, για να νοιώσουμε χαρά διότι το παιδί δεν δίνει τίποτα – ούτε καν που μας ζήτησε να έρθει απλά εμείς νοιώθουμε οτιδήποτε νοιώθουμε) αλλά αν ο γονέας δεν είναι από μόνος του ευτυχισμένος τι μπορεί να κάνει το παιδί; Και τι φταίει αυτό, το άμοιρο, και θ’ αναλάβει αυτό το βάρος της ευτυχίας που οι ίδιοι οι γονείς δεν κατάφεραν να αποκτήσουν και το απαιτούν τώρα απ’ αυτό; Και να νοιώθει κι αυτό αποτυχημένο που ναι μεν προσπαθεί στις απαιτήσεις των γονέων του αλλά που αυτοί δεν παύουν να παραμένουν στην δυστυχία τους, στην κλάψα και στη μηζέριά τους!

Τι να κάνει, δηλαδή, το παιδί για να ευτυχίσουν οι γονείς;
Να φέρει καλούς βαθμούς από το σχολείο; Να είναι “όμορφο” και “καλό”;  Να μάθει “σωστούς” τρόπους;
Αυτά μας κάνουν ευτυχισμένους; Ή αυτά μας εξηπηρετούν για να καταξιωθούμε στην κοινωνία και στα πρέπει της; “Του/της τάδε το καλό παιδί…  τα γνωρίζετε αυτά!”
Μήπως εμείς, για διάφορους λόγους που κι αυτοί έχουν να κάνουν με τους δικούς μας γονείς, επειδή δεν καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε κάποια όνειρά μας το απαιτούμε τώρα από τα παιδιά μας;
“Θα γίνεις γιατρός” απαιτούν γονείς και δεν τους καίγεται καρφί αν του παιδιού του ευχαριστεί να βλέπει αίματα και πτώματα! Αρκεί η επιθυμία του γονέα για την καταξίωσή του στην κοινωνία να εκπληρωθεί! Επομένως τον εαυτό μας και το τομάρι μας θέλουμε να ικανοποιήσουμε! Και ίσως και κάποια παραχωμένη επιθυμία, ή και κάποιο ξεθωρισμένο και χαμένο μας όνειρο, κι όχι το ίδιο το παιδί μας!

Για να μην ξεφύγω από το θέμα, διότι τέτοια θέματα είναι και αλληλένδετα κι εύκολα περνάς απ’ το ένα στο άλλο, άλλη μια αλήθεια που έμαθα είναι το ότι ΔΕΝ μας ευτυχούν τα παιδιά μας ούτε και κανένας άλλος εξωτερικός παράγωντας! Εμείς οι ίδιοι ετυχούμε τους εαυτούς μας και η δουλειά της απόκτησης της ευτυχίας είναι δική μας και κανενός, μα κανενός, άλλου!

Γλυκό γαργάλισμα…

Η δική μου η αυτοσυγκέντρωση γίνεται πάνω σε αυτά τα καρφάκια, στο χαλάκι shakti, για το οποίο έχω γράψει πολλάκις παλαιότερα!

   

Τα καρφάκια βοηθούν στην κυκλοφορία του αίματος αλλά ταυτόχρονα γαραλάν τόσο γλυκά το κορμί που μ’ ευχαριστεί αφάνταστα – Καμία σχέση με πόνο, που κάποιοι ισχυρίζονται, και αυτό ίσως έχει να κάνει με το πόσο αντέχει ο καθένας τον πόνο! Αν δεν τον αντέχεις δεν αντέχεις ούτε και τα καρφάκια αυτά. Νομίζεις ότι σε πονούν ενώ στην ουσία σε χαιδεύουν!!!
Ένα ελάχιστο τσίμπημα αισθάνεσαι στην αρχή που αμέσως μετατρέπεται σε ζέστη και απλώνεται σ’ όλο σου το κορμί!

Μισή ώρα ξαπλώνω πάνω σ’ αυτά ακούγοντας μια χαλαρή μουσική που κρατά ακριβώς μισή ώρα και που επίσης γαργαλά, αλλά τ’ αυτιά μου αυτή! Δεν την βρίσκω στο youtube για να την ανεβάσω εδώ αλλά οποιαδήποτε χαλαρή μουσική που σας αρέσει μπορείτε να βάλετε εσείς!

Έχει τύχει να με πιάσει κι ο ύπνος εδώ. Συμβαίνει κι αυτό αλλά δεν σημαίνει ότι είναι λάθος! Τίποτα δεν είναι λάθος στην αυτοσυγκέντρωση. Ο καθένας την κάνει με τον τρόπο του και ούτε νόμοι υπάρχουν ούτε “πρέπει” αρκεί να ξεφύγεις από το στρες της καθημερινότητας και από τις σκέψεις που μονίμως σε κυνηγούν και έστω για λίγη ώρα να βρεθείς αποκλειστικά με τον εαυτό σου! Στον εαυτό σου!

Σε λίγες μέρες θα γράψω το δεύτερο μέρος και θα χαιρόμουν αν μέχρι τότε έχετε δοκιμάσει την απλή αυτοσυγκέντρωση των 10-15 λεπτών που περιγράφω στην προηγούμενη ανάρτηση!

Meditation Μέρος 1

Λίγα περί αυτοσυγκέντρωσης για όσους δεν έχουν κάνει ποτέ και θέλουν να δοκιμάσουν!
Θα προσπαθήσω να το χωρίσω σε 3 μέρη κι εδώ γράφω τον πιό απλό τρόπο…

Το μόνο πράγμα που αποσκοπούμε στην αρχή της αυτοσυγκέντρωσης είναι να επικεντρωθούμε στις αναπνοές μας! Να βρισκόμαστε στο εδώ και στο τώρα!
Με το που ελέγχουμε τις εισπνοές και εκπνοές έχουμε καταφέρει να ξεφύγουμε από τις σκέψεις μας και αυτός είναι ο κύριος σκοπός του meditation – Της αυτοσυγκέντρωσης, ή του διαλογισμού, για όσους θέλουν να το αποκαλούν έτσι αν και ο διαλογισμός είναι κάτι πιό βαθύ…

Είναι αδύνατον ο άνθρωπος να τα καταφέρει να σκέφτεται και ταυτόχρονα να ελέγχει τις εισπνοές και τις εκπνοές του! Ή το ένα κάνει ή το άλλο!
Είναι επίσης αδύνατον, τουλάχιστον στην αρχή, να ελέγχει μόνον τις αναπνοές του. Το μυαλό θέλει συνεχώς να τρέχει σε χίλια δυό πράγματα αφού έτσι έχει μάθει να κάνει για όσα χρόνια ζούμε!
Ωστόσο προσπαθούμε να το συνεφέρουμε και να επιστρέψουμε στο εδώ και στο τώρα και τις σκέψεις που θέλουν να μας επισκεφτούν προσπαθούμε να τις κάνουμε να περνάν όπως με το τηλεκοντρόλ γυρνάμε από κανάλι σε κανάλι! Τις αφήνουμε να περνάν σαν εικόνες δίχως να εμβαθύνουμε σε καμία από αυτές!

Αν το καταφέρουμε αυτό έχουμε επιτύχει και την επικέντρωσή μας τις εισπνοές και εκπνοές!

Πρσπαθήστε το να δείτε αν τα καταφέρετε αλλά μην περιμένετε από την πρώτη φορά να το κατορθώσετε… Θέλει δουλειά για να το πετύχουμε και όπως κάθε πράγμα χρειάζεται κι εδώ εξάσκηση!

Καθήστε κάπου αναπαυτικά, χαλαρώστε πρώτα στο κεφάλι, μετά στους ώμους και συνεχίστε να χαλαρώνετε σε όλο το σώμα σε σημείο να το αισθάνεστε να πέφτει βαρύ! Όσο βαρύ γίνεται τόσο χαλαρώνει το σωματάκι μας που τόσο σφύγκεται στην καθημερινή μας ζωή – Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στο στόμα το οποίο σφύγκεται περισσότερο από κάθε άλλο σημείο του σώματός μας και αφήστε το να χαλαρώσει όσο γίνεται, αν είναι δυνατόν να πέσει το κάτω σαγόνι…
Αρχίστε μετά να παρατηρείτε τις αναπνοές σας!
Για ευκολία μετράτε από το ένα μέχρι το δέκα και μετά από το δέκα μέχρι το ένα και ούτω καθ’ εξής! Κάθε αριθμός και μια εισπνοή-εκπνοή!
Το μέτρημα βοηθά στην αρχή να μην σκορπάτε σε σκέψεις αλλά και αν πάλι χαθείτε σ’ αυτές επιστρέψτε και ξαναρχίστε το μέτρημα!
10 με 15 λεπτά στην αρχή είναι αρκετά! Με τον καιρό αυξάνετε τον χρόνο όσο θέλετε ή όσο επιτρέπουν οι υποχρεώσεις της καθημερινότητας και αυτό ωφείλουμε να το κάνουμε καθημερινά!
Το ωφείλουμε στον εαυτό μας αν τον αγαπάμε και αν τον σεβόμαστε!

Δεν χρειάζετε να ψάξετε νερά και καταράκτες… και πάνω σε απλή καρέκλα γίνεται αρκεί να είναι αναπαυτικά!

Κι ο γιατρός περιμένει…

Τα χρόνια αυτά που έχω εμπλακεί με ασθένειες, με γιατρούς, με ογκολόγους, με χειρούργους και με ότι άλλο θέλει η ψυχή σας, έχω αντιληφθεί πως κι ο ίδιος ο γιατρός, είτε ογκολόγος είναι αυτός είτε οτιδήποτε άλλο, είναι εξαρτημένος από την δική σου την κατάσταση!
Από το πώς αισθάνεσαι εσύ ψυχολογικά! Από το πόσο είσαι εσύ αποφασισμένος να ζήσεις! Από το πόσο έχεις εσύ την διάθεση και την όρεξη για ζωή! Με απλά λόγια από το ΑΝ θέλεις να ζήσει ή όχι!

Έτσι και σε δουν σαν μάρτηρα και σαν θύμα απογοητεύονται και οι ίδιοι! Έτσι και δουν τον φόβο μέσα σου φοβούνται και οι ίδιοι! Έτσι και νοιώσουν την αδυναμία μέσα σου αδυναμούν και οι ίδιοι!
Μέσα στην ψυχή σου σε κοιτάζουν και σε ικετεύουν να τους δώσεις εσύ την δύναμη πρώτα να δυναμώσουν και αυτοί για να σου πουν μετά τα όμορφα λόγια και τις θετικές υποσχέσεις!

Τρυπούν μέσα στο βλέμμα σου να δουν μια ελπίδα να ελπίσουν και αυτοί!
Πάρε δώσε είναι και αυτά! Το πάρε και το δώσε της θετικής ενέργειας που τόσο καιρό τώρα μαθαίνω ΚΑΙ να έχω ΚΑΙ να δίνω και για το οποίο συνεχώς γράφω…

Μου δίνεις ελπίδα σου δίνω ελπίδα! Μου δίνεις απογοήτευση σου δίνω απογοήτευση! Υπάρχει πιό απλό παιχνίδι απ’ αυτό; Κατά την ταπεινή μου γνώμη όχι αλλά πώς το παίζουμε;

Στην αρχή της ασθένειας, τότε που οι όροι “θετική/αρνητική ενέργεια” ήταν άγνωστοι για μένα, είχα πάει μετά την μαστεκτομή για να με δει ο χειρούργος!
“Πόσα χρόνια ακόμα θα πάμε…” του ρώτησα με χιουμοριστικό τρόπο, περισσότερο, θέλωντας και να αποφύγω τις καρικατούρες που έκανε στα χαρτιά του για να δείξει τον όγκο, και τα έτσι του και τα αλλιώς του!
Στο θέμα κατευθείαν ήθελα να μπω εγώ και όσο πιό βαθειά στο βλέμμα μου έμπαινε αυτός τόσο ανέβαινε και ανά δεκαετία… “Και 10… και 20… και 30… και βάλε – εσύ μια χαρά θα τα καταφέρεις…” μου είχε πει, τότε, και την όλη εικόνα εκείνης της στιγμής την έχω σκεφτεί κάποιες φορές αργότερα κι όχι ακριβώς εκείνη την στιγμή!
Αλλιώς σκέφτεσαι εν θερμώ κι αλλιώς αργότερα…
ΟΛΑ πάνε τέλεια, λοιπόν! Αυτά!

Μικρή γευσούλα…

Η φίλη και αναγνώστριά μου, Σούλα, που είναι και μαραθονοδρόμος, για ένα διάστημα το καλοκαίρι έλειπε σε νησιά και ιστιοπλοία και δεν διάβαζε το blog μου!
Ούτε και τα mail που της έστελνα όπου έγραφα για τα κατορθώματά μου να τρέχω καθημερινά και με αυξανόμενη την απόσταση κάθε μέρα…

Όταν επέστρεψε από τις διακοπές της ήταν ήδη αργά διότι μετά από δυο ευδομάδες με καθημερινό τρέξιμο καθηλώθηκα στον καναπέ για άλλες δυο ευδομάδες με τα πόδια να απεργούν τελείως…
“Μα με τέτοια φόρα που πήρες, βρε Συμέλα, ο καθένας θα την πατούσε” ήταν η απάντησή της εκ των υστέρων!
Με το πάτημα αυτό επί ένα μήνα περίπου ούτε τρέξιμο αλλά ούτε και περπάτημα έκανα και το επιχείρησα την Κυριακή μαζί με την γειτόνισα και φίλη, Eva! Δεν αποσκοπούσαμε να περπατήσουμε για πολύ ώρα αλλά προέκειψε και.. δε λέω πόση ώρα περπατήσαμε μη με μαλώσει πάλι η Σούλα

Ακολουθούν εικόνες από την διαδρομή που για πρώτη φορά κάναμε κάπου στο Älvsjö, Herrängen, Långsjö γι αυτούς που ξέρουν από την πόλη της Στοκχόλμης!

   

Τέλειος ο καιρός, τέλεια η διαδρομή με δασάκια, μονοπατάκια, σκαλάκια, λιμνούλες γεμάτες με νούφαρα (κρίμα που η εποχή τους έχει περάσει και λουλούδια δεν υπήρχαν) με βίλες που για πρώτη φορά βλέπαμε εκ των οποίων οι δυο που ακολουθούν έκαναν την διαφορά.

 

Η πρώτη όλο από ξύλο, όχι πως άλλες από ξύλο δεν υπάρχουν αλλά αυτή διέφερε από τις άλλες και στην αρχιτεκτονική ακόμα, και η δεύτερη μας θύμιζε λιγάκι Ελλάδα…

   

Ένα γηροκομείο μπροστά σε λίμνη γεμάτη με νούφαρα είναι να το έχουμε υπ’ όψην…
Ποτέ δεν ξέρουμε ποιά θα ‘ναι η τελευταία μας κατοικία πριν αφήσουμε τον κόσμο αυτό! Εκτός κι αν με τις περικοπές, με την μείωση του στάνταρ ακόμα και αυτών της περασμένης ηλικίας, και με όλα τα μυστήρια που τα τελευταία χρόνια γίνονται στην Σουηδία καταλήξουμε να έχουμε για τελευταία κατοικία κάποιο γηροκομείο στην Ελλάδα διότι κάτι μου λέει ότι εκεί γίνεται το αντίθετο… ή κάνω λάθος; Αλλά είναι νωρίς, πολύ νωρίς, ακόμα να σκεφτούμε τέτοια! Αφήνουμε το μέλλον να έρθει όπως έρθει και παραμένουμε στο ΕΔΩ και στο ΤΩΡΑ! Και, και το εδώ και το τώρα είναι τέλεια… Έτσι δεν είναι;

Όσο για τα 6 μπαλόνια να πετούν ταυτόχρονα στον ουρανό… είναι θαύμα που τα έπιασε η Eva στην κάμερα! Αμέτρητες είναι οι φωτογραφίες στο αρχείο μου με τέτοια μπαλόνια! Έχω βαρεθεί να τα φωτογραφίζω αλλά σπάνια καταφέρνεις να πιάσεις τόσα πολλά μαζί! ΕΔΩ είχα την τύχη να δω και πώς το προετοιμάζουν…

Είναι αδύνατον να τοποθετήσω εδώ ότι πιάνει ο οφθαλμός σε τέτοιες βόλτες…. Αδύνατον… Μια μικρή μόνο γεύση είναι αυτή…

4,9 οι Λευκοί μου Άγγελοι…

Πριν 2 περίπου ευδομάδες ήρθε, επιτέλους, το γράμμα από το νοσοκομείο Söder Sjukhus (SÖS) για τον εξάμηνο έλεγχο και αντί για το όνομα του ογκολόγου, που με παρακολουθούσε καθ’ όλο το διάστημα των θεραπειών μου, έγραφε το ελληνικότατο όνομα Αλέξανδρος Αρβανίτης!
Μάλιστα! Έλληνα ογκολόγο, λοιπόν, θα συναντούσα και σηνάντησα σήμερα, στις 11.00 η ώρα το μεσημέρι, ένα παιδάκι ήταν δεν ήταν 30 ετών…
Χάρηκα που έτυχα σε Έλληνα γιατρό χάρηκε που έτυχε σε Ελληνίδα “ασθενή” και τα ‘παμε σαν να γνωριζόμασταν από χρόνια παραβιάζοντας, λιγάκι, και τον περιορισμένο χρόνο των 20 περίπου λεπτών…

Και αναπόφευκτα φτάσαμε και στο ερώτημα των εξάμηνων εξετάσεων που κάνουν στην Ελλάδα, κι όχι εδώ, που λέγαμε τις προάλλες!
Η απάντητή του ήταν η ίδια που μου ‘δωσε παλαιότερα και ο Tommy Fornander, ο κανονικός μου ογκολόγος, που σίγουρα θα τον ξαναδώ σε επόμενες επισκέψεις, είπε ο Αλέξανδρος, σήμερα, καθότι αυτός για ένα μικρό διάστημα μόνο έχει αυτή την θέση!
“Στην Ελλάδα αυτά συνήθως γίνονται σε ιδωτική βάση και επομένως επί πληρωμής αλλά και ο Έλληνας γενικά είναι απαιτιτικός και ανύσηχος…”, απάντησε! Όσο για την προκείμενη κατά 5 μήνες καθυστερημένη εξέταση “Να τηλεφωνάς και να επιμένεις αν αργούν να σε καλούν” μου ΄πε!
Μάλιστα! Εδώ κατέληξε η Σουηδία! Να τηλεφωνάμε και να απαιτούμε που παλιά κοιμώμασταν με ήσυχο το κεφάλι που για οτιδήποτε θα μας καλούσαν αυτόματα…

“Είσαι σίγουρος ότι δεν είναι επειδή γίνονται περικοπές κλπ…” του ρώτησα και μου φάνηκε τόσο ειληκρηνής στο ότι δεν πρόκειται περί αυτού αλλά περί άλλης φιλοσοφίας που έχουν εδώ!
“Ούτως ή άλλως και με τις ακτίνες αν βρεθεί κάτι, πριν το αντιληφθούμε στην αρχή κάποιου συμπτώματος (πριν, δηλαδή, κάποιον πόνο στα οστά ή κάποιον βήχα στα πνευμόνια), οι θεραπείες που δίνονται μετά μια επιβράδυνση του θανάτου επιφέρουν και τίποτα άλλο! Δώρον άδωρον, δηλαδή, να το γνωρίζουμε πριν το σύμπτωμα και επι πλέον περισσότερος ο χρόνος με ανυσυχία και φόβο…
Εκτός της περίπτωσης ότι αυτό το κάτι, που ίσως φανεί στις ακτίνες, τελικά δεν σχετίζεται με καρκίνο και δίχως λόγο ανησυχεί ο ασθενής με αποτέλεσμα η ίδια η ανυσυχία και ο φόβος να επιφέρουν τα χειρότερα…

Ούτε για σκιντογραφία ζήτησα να πάω ούτε και για ακτίνες στα πνευμόνια και αν επέμενα θα μου ‘στελνε!!! Τ’ αφήνω όλα να μεριμνήσει το Σύμπαν γι αυτά! Εγώ ξέρω ότι είμαι καλά!
Μόνο για μαστογραφία θα πάω! Άφησα και αίμα εκείνη τη στιγμή επειδή ήθελα να δω τα λευκά αιμοσφαίρια που πάντα τα παρακολουθούσα!
Στα 4,9 ήταν μου ‘πε μετά από 3-4 ώρες που με τηλεφώνησε ο γιατρός και θυμήθηκα να ρωτήσω και την ηλικία του γιατί στο νοσοκομείο το είχα ξεχάσει – Τα ρωτώ εγώ αυτά και γούστο και καπέλο του καθενός αν θέλει να παρεξηγηθεί ή να παρεξηγήσει…
27 ετών το παληκάρι! Χθεσινό παιδί, δηλαδή, και του δίνω και τα συγχαρητήριά μου που το ιστορικό μου το γνώριζε απ’ έξω και ανακατωτά, που λέμε,  διότι έχω δει και γιατρούς να διαβάζουν στην οθόνη το ιστορικό σου την ώρα που ήδη βρίσκεσαι μέσα…
Κι έτσι με τους 4, 9 λευκούς αγγέλους να με προστατεύουν είμαι μια χαρά και αμφιβάλλω αν τους τηλεφωνήσω σε περίπτωση που πάλι αργήσουν να με καλέσουν σε έξι μήνες… ας με καλέσουν όποτε θέλουν και όποτε γουστάρουν!

Αυτά!