Δεν ξέρω αν ο David Bowie το πρωτοείπε αυτό αλλά εμένα με καλήπτει απόλυτα!
Έτσι κι εγώ! Ιδέα δεν έχω πού πηγαίνω! Ξέρω μόνο ότι πληκτικά και ανιαρά δεν θα ‘ναι ούτε ο η διαδρομή μου ούτε η Ιθάκη μου!
Κάπου κοντά στο σπίτι μου έχει ένας χωριανός μου ένα περίπτερο και όταν είμαι περαστική από εκεί μπαίνω για ένα καλημέρα – Ποτέ δεν έχω ψωνίσει απ’ αυτόν και αρχίζω και ντρέπομαι αλλά σκέφτομαι μια μέρα να του πω “σ’ αγαπώ, σ’ εκτιμώ αλλά τα προιόντα σου εδώ μέσα δεν ανήκουν στον κατάλογο αυτών που καταναλώνω” Έτσι απλά και ειληκρινά…
Εκεί ήμουν πρόσφατα και η γυναίκα του, φιλανδοσουηδή αλλά πλέον και ποντιακά ακόμα μιλά, μου είπε “Άντε, σε λίγο θα μετακομίσεις στο Καλοχώρι…. ωραία θα είναι στο χωριό….”
Προφανώς σε κάποια ηλικία θα μετακομίσουν οι ίδιοι εκεί αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι μια μέρα μετακομίζουν στην ρίζα και στην γεννέτηρά τους…
Και τι ακριβώς σημαίνει το “σε λίγο”; Σ’ ένα χρόνο, σε πέντε, σε δέκα;
Όχι, προτιμώ να μην προγραμματίζω! Δε μ’ αρέσει να περιορίζομαι ούτε χρονικά ούτε γεωγραφικά! Δεν θέλω να ονειρεύομαι για 5 ή για 10 χρόνια αργότερα!
Θέλω να είμαι εδώ και τώρα! Θέλω να ζω το σήμερα και το εδώ! Θέλω να χαίρομαι το τώρα όπως ακριβώς μου το φέρνει η στιγμή κι όχι να περιμένω να δω πώς θα είμαι αύριο, ή σε μια εβδομάδα ή σ’ ένα χρόνο!
Τότε θα ζω το ΤΩΡΑ εκείνης της στιγμής μα τώρα θέλω να ζω το ΤΩΡΑ αυτής της στιγμής!
Σήμερα είμαι εδώ, στη νότεια Στοκχόλμη, αύριο ίσως είμαι στην βόρεια πόλη ή στην Αθήνα ή στο Καλοχώρι Σερρών ή στη Θεσσαλονίκη ή στο Λονδίνο ή στη Νέα Υόρκη ή και στο Δελχί της Ινδίας!
Δεν ξέρω! Και δεν θέλω να ξέρω. Ούτε και θέλω να χάνω χρόνο, να σκοτίζομαι και να αγχώνομαι κάνοντας προγράμματα για το μέλλον μου! Ότι είναι να συμβεί θα συμβεί δίχως καν να ασχοληθώ προσωπικά μ’ αυτό!
Μ’ αρέσει που η συγγραφέας Byron Katie λέει σ’ ένα σημείο “τις αποφάσεις μας δεν τις παίρνουμε καν οι ίδιοι – το Σύμπαν αποφασίζει για εμάς όταν έρθει και οριμάσει η ώρα για το κάθε τι που είναι να αποφασιστεί”
Όλα, λοιπόν, έρχονται από μόνα τους κι έτσι μ’ αρέσει να συνεχίσει η εξέλιξη της ζωής μου….
Να πηγαίνω τώρα σιγά-σιγά στο κατακάθαρο και κατάλευκό μου κρεβάτι…
