Τηλεφώνησα σε οικογενειακό άτομο, στην Θεσσαλονίκη, να συγχαρώ για το εγγονάκι που πρόσφατα έκαναν και για άλλη μια φορά χάρηκα που έχω ξεφύγει από την ελληνική νοοτροπία!
Καλά λένε: αν δεν υπήρχε η δυστυχία πώς θα φαινόταν η ευτυχία ή αν δεν υπήρχε ο πλούτος πώς φαινόταν η φτώχεια κλπ.
Τελικά καλά είναι να υπάρχουνν απ’ όλα για να δημιουργείται μια ισοροπία…
Αφού είπαμε το ένα και το άλλο για του γιού της το νεογέννητο ακολούθησε μετά η εξής στοιχομυθεία:
Εγώ: είπαν για όνομα ακόμα;
Αυτή: θα βάλουν το όνομα του πεθερού του (κάργα από θυμό η φωνή της – ωχ, ποιός ξέρει τι θ’ ακούσω τώρα, σκέφτηκα)
Εγώ: γιατί όχι – μη μου πεις ότι δεν θα βάλουν του άνδρα σου και θυμώνεις γι αυτό; (ήδη μετάνοιωσα για τις ερωτήσεις μου – φωτιές ανάβει αυτό το θέμα… τι κρίμα θεέ μου!)
Αυτή: πρώτο του παιδί είναι, γιατί να βάλει του πεθερού του και όχι του πατέρα του; (από τον ίδιο τον γιό της έχει θυμώσει, θεέ μου;)
Εγώ: καλά δεν χαίρεσαι που ήρθε ένα ακαίραιο παιδί/εγγόνι και ασχολείται με τέτοια; να πω ότι του άνδρα σου δεν μπήκε; (σε προηγούμενο εγγόνι μπήκε ήδη το όνομα του άνδρα της)
Αυτή: μωρέ αν έβαζαν ουδέτερο όνομα δεν θα με πείραζε αλλά του πεθερού του; (δες τι σου κάνει ο εγωισμός…)
Εγώ: θαρρώ πως υπερβάλεις – άλλωστε δικό τους θέμα είναι, δικό τους παιδί είναι και ότι όνομα θέλουν βάζουν…
Αυτή: ναι αλλά ξέρεις τι λένε οι άλλοι; (αχ, δε γινόταν να μην ακούσω αυτό το “οι άλλοι”… τι δυστυχία, θεέ μου, να ζεις για τους άλλους!!!)
Και συνεχίζει τι λένε οι άλλοι “τον μαλάκα τον γιό σου που βάζει το όνομα του πεθερού….κλπ. κλπ. κλπ”
Πόσο ευτυχής νοιώθω που έχω ξεφύγει από αυτά διότι αν κουβαλούσα μαζί μου αυτή την νοοτροπία (άσε που δεν θυμάμαι καν αν ποτέ την είχα) θα έπρεπε να κυρίξω πόλεμο που η εγγονούλα μου, 4 μηνών τώρα, όχι μόνο δε λέγεται Συμέλα αλλά ούτε καν ελληνικό όνομα έχει (σουηδέζα η μανούλα της γαρ!)
Και αγαπώ και αυτήν και τον πατερούλη της και τη μανούλα της έτσι ακριβώς όπως είναι εύχοντάς τους πολύ ΑΓΑΠΗ, ΧΑΡΑ και ΕΥΤΥΧΙΑ!
