Και το απόγευμα βγήκα για περπάτημα, και ενδιάμεσα για τρέξιμο, ξεκινώντας πρώτα από τον χώρο εκείνο που ‘χει γίνει ο αθλητικός μου χώρος!
Αφού με τις δυο αδελφούλες που βρήκα εκεί πηδήσαμε σ’ εκείνο το ειδικό σημείο που σε τινάζει ψηλά έτρεξα κι 11 φορές στον μικρό διάδρομο των 65 βημάτων και συνέχισα μετά για τον μπαξέ τρέχοντας ενδιάμεσα κάποιες μικρές αποστάσεις…
Στο Tantolunden, κοντά στους μπαξέδες μας που βρίσκονται στο κέντρο της Στοκχόλμης, γίνεται τέτοια εποχή κάθε χρόνο το PRIDE φεστιβάλ (για, και με, ομοφιλόφιλους αλλά όχι μόνον…) και σήμερα έγινε και η γνωστή τους παρέλαση αλλά εγώ έλειπα στο δάσος για μανιτάρια και δεν είδα τίποτα - Και πέρυσι τους είχα χάσει επειδή είχα πάει αργά και ο χαβαλές είχε τελειώσει, άσε που πέρυσι έβρεχε πολύ και φέτος το είχα ξεχάσει κιόλας!
Σε μια αλάνα στο Liljeholmen, λίγο πριν φτάσω στους μπαξέδες, είδα κάτι που μέχρι τώρα μόνο ψηλά τα έβλεπα…
Είναι αυτά τα μπαλόνια μ’ ένα καλάθι στην βάση που πετούν και από ψηλά βλέπουν την πόλη μα δεν φανταζόμουν ότι είναι τόσο μεγάλα από κοντά - Πρώτη φορά είδα μπαλόνι ξεφουσκωμένο!
(Στην τελευταία φωτογραφία, παρμένη άλλη μέρα, φαίνεται πώς πετούν μπαλόνια μα δεν φαίνονται πελώρια!)
Δουλέψανε εκεί οι υπεύθυνοι, και αυτοί που θα πετούσαν μέσα σ’ αυτό, μα πριν ακόμα αποτελειώσουν το φούσκωμα πέταξε ο ένας τους ένα απλό μπαλόνι…
… για να δει προς ποιά κατεύθηνση φυσά!
“Ανάποδα… προς την άλλη πλευρά θέλουμε να πετάξουμε… πάνω από το φεστιβάλ θέλουμε να πετάξουμε…” είπαν όλοι απογοητευμένοι ενώ το κόκινο μπαλονάκι πετούσε μακριά από το φεστιβάλ!
“Και τώρα τι γίνεται… πετάξτε κι εσείς όπου σας πάει ο αέρας…” πρότεινα κι εγώ…
“Μπα… δε γίνεται… το ξεφουσκώνουμε” απάντησαν!
“Το ξεφουσκώνετε; Και τότε τι το φουσκώσατε…” ρώτησα εγώ χαμένη!
Τόση ώρα το φουσκώνανε! Τι να πεις… αυτοί ξέρουν… εγώ πρώτη φορά έπεσα σε τέτοια φάση!
“Στην Ελλάδα σκοτινιάζει γρήγορα και δεν γίνεται” απάντησε ο ένας όταν τον ρώτησα αν αυτά τα μπαλόνια, που με τον ήλιο δεν μπορούν να πετάξουν, θα μπορούσαν να γίνουν μια καλή μπίζνα και στην Ελλάδα!
