Γιατί αυτός ο Νομικός ο Νίκος δεν ακούγεται τόσο αφού διαθέτει φωνή βελουδένια; Και ερωτική;
Ούτε και βρίσκω ιδιαίτερα πολλά από τα τραγούδια του στο Youtube!
Αυτό όμως που ακολουθεί το χορεύω και απόψε αλλά το έχω χορέψει πολύ και πριν πολλά χρονια:
Ζήτω που μ’ αρέσω και με πάω με γιορτάζω με μια ζεμπεκιά κι όπως τα τακούνια μου χτυπάω τη ζωή πατάω την κακιά….
Πολύ ερωτική αισθάνομαι απόψε!
Μα πάρα πολύ!
Και λυκνίζω το κορμί μου σε αυτό τον ρυθμό… και χορεύω μα και τραγουδώ… όλα μαζί Θεέ μου τα κάνω…
΄
Καμμία σχέση οι στοίχο…. ούτε που τους ακούω…. μόνο ο ρυθμός με κάνει να αισθάνομαι ερωτική!!! Και να χορεύω!!!!
Δεν ξέρω αν ο David Bowie το πρωτοείπε αυτό αλλά εμένα με καλήπτει απόλυτα!
Έτσι κι εγώ! Ιδέα δεν έχω πού πηγαίνω! Ξέρω μόνο ότι πληκτικά και ανιαρά δεν θα ‘ναι ούτε ο η διαδρομή μου ούτε η Ιθάκη μου!
Κάπου κοντά στο σπίτι μου έχει ένας χωριανός μου ένα περίπτερο και όταν είμαι περαστική από εκεί μπαίνω για ένα καλημέρα – Ποτέ δεν έχω ψωνίσει απ’ αυτόν και αρχίζω και ντρέπομαι αλλά σκέφτομαι μια μέρα να του πω “σ’ αγαπώ, σ’ εκτιμώ αλλά τα προιόντα σου εδώ μέσα δεν ανήκουν στον κατάλογο αυτών που καταναλώνω” Έτσι απλά και ειληκρινά…
Εκεί ήμουν πρόσφατα και η γυναίκα του, φιλανδοσουηδή αλλά πλέον και ποντιακά ακόμα μιλά, μου είπε “Άντε, σε λίγο θα μετακομίσεις στο Καλοχώρι…. ωραία θα είναι στο χωριό….”
Προφανώς σε κάποια ηλικία θα μετακομίσουν οι ίδιοι εκεί αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι μια μέρα μετακομίζουν στην ρίζα και στην γεννέτηρά τους…
Και τι ακριβώς σημαίνει το “σε λίγο”; Σ’ ένα χρόνο, σε πέντε, σε δέκα;
Όχι, προτιμώ να μην προγραμματίζω! Δε μ’ αρέσει να περιορίζομαι ούτε χρονικά ούτε γεωγραφικά! Δεν θέλω να ονειρεύομαι για 5 ή για 10 χρόνια αργότερα!
Θέλω να είμαι εδώ και τώρα! Θέλω να ζω το σήμερα και το εδώ! Θέλω να χαίρομαι το τώρα όπως ακριβώς μου το φέρνει η στιγμή κι όχι να περιμένω να δω πώς θα είμαι αύριο, ή σε μια εβδομάδα ή σ’ ένα χρόνο!
Τότε θα ζω το ΤΩΡΑ εκείνης της στιγμής μα τώρα θέλω να ζω το ΤΩΡΑ αυτής της στιγμής!
Σήμερα είμαι εδώ, στη νότεια Στοκχόλμη, αύριο ίσως είμαι στην βόρεια πόλη ή στην Αθήνα ή στο Καλοχώρι Σερρών ή στη Θεσσαλονίκη ή στο Λονδίνο ή στη Νέα Υόρκη ή και στο Δελχί της Ινδίας!
Δεν ξέρω! Και δεν θέλω να ξέρω. Ούτε και θέλω να χάνω χρόνο, να σκοτίζομαι και να αγχώνομαι κάνοντας προγράμματα για το μέλλον μου! Ότι είναι να συμβεί θα συμβεί δίχως καν να ασχοληθώ προσωπικά μ’ αυτό!
Μ’ αρέσει που η συγγραφέας Byron Katie λέει σ’ ένα σημείο “τις αποφάσεις μας δεν τις παίρνουμε καν οι ίδιοι – το Σύμπαν αποφασίζει για εμάς όταν έρθει και οριμάσει η ώρα για το κάθε τι που είναι να αποφασιστεί”
Όλα, λοιπόν, έρχονται από μόνα τους κι έτσι μ’ αρέσει να συνεχίσει η εξέλιξη της ζωής μου….
Να πηγαίνω τώρα σιγά-σιγά στο κατακάθαρο και κατάλευκό μου κρεβάτι…
Και χόρεψα και τραγούδησα και έφαγα και ήπια και κάπνισα (παραπάνω από το καθημερινό – αχώριστοι φίλοι το ποτό και το τσιγάρο ) και onemanshow έκανα… και σήμερα κοιμάμαι!
Α, με παρεξήγησαν κόλας! “Τα ηπειρώτικα τα χορεύεις πιό ορεξάτα απ’ ότι τα ποντιακά” μου είπαν!
Βρε, βρε, βρε, να μην μπορείς να κάνεις αυτό που λαχταράς…. όποιος ρυθμός μου μιλά αυτόν χορεύω με όρεξη…. τι πόντιος, τι ηπειρώτης, τι τούρκος, τι γύφτος, τι άραβας και σαχλαμάρες….
Πού έγινε αυτό; Στη φίλη μου τη Μαίρη που έκλεινε τα 55!
Σ’ αυτήν που μ’ είχε κρύψει στο σπίτι τους, στην Αθήνα, τότε που κρυφά είχα φύγει από το χωριό και ο πατέρας μου έφαγε την Ελλάδα να με ψάχνει… Κι όταν έμαθε σε ποιό σπίτι είμαι χτύπησε την πόρτα ένα πρωινό και κοκκάλωσε η Μαίρη μόλις τον είδε…. Αλλά με το εύστροφο μυαλό της του ‘πε το παραμύθι ότι η Συμέλα το προηγούμενο βράδυ είχε πάει σε κάτι συγκενείς και ότι μάλλον θα κοιμήθηκε εκεί…. Κι έτσι έφυγε ο πατέρας μου και άρων άρων με ξύπνησε η Μαίρη να τα μαζέψω και να την κάνω από εκεί γιατί του είχε πει το μεσημεράκι, που θα γύριζαν και οι γονείς της από τη δουλειά, να έρθει κι αυτός…
Άρε ιστορίες διηγώντας τες να κλαις, που λένε….
“Εδώ ήταν η Συμέλα το πρωί αλλά σου είπα ψέματα…” του ‘πε, μετά, το απόγευμα της ίδιας μέρας και μπροστά στους γονείς της κιόλας….!!!
Βρε θράσος που το ‘χαμε 20άχρονα κοριτσάκια τότε!!!!
Αλλά τώρα πάω πάλι για ύπνο…
Τηλεφώνησα σε οικογενειακό άτομο, στην Θεσσαλονίκη, να συγχαρώ για το εγγονάκι που πρόσφατα έκαναν και για άλλη μια φορά χάρηκα που έχω ξεφύγει από την ελληνική νοοτροπία!
Καλά λένε: αν δεν υπήρχε η δυστυχία πώς θα φαινόταν η ευτυχία ή αν δεν υπήρχε ο πλούτος πώς φαινόταν η φτώχεια κλπ.
Τελικά καλά είναι να υπάρχουνν απ’ όλα για να δημιουργείται μια ισοροπία…
Αφού είπαμε το ένα και το άλλο για του γιού της το νεογέννητο ακολούθησε μετά η εξής στοιχομυθεία:
Εγώ: είπαν για όνομα ακόμα;
Αυτή: θα βάλουν το όνομα του πεθερού του (κάργα από θυμό η φωνή της – ωχ, ποιός ξέρει τι θ’ ακούσω τώρα, σκέφτηκα)
Εγώ: γιατί όχι – μη μου πεις ότι δεν θα βάλουν του άνδρα σου και θυμώνεις γι αυτό; (ήδη μετάνοιωσα για τις ερωτήσεις μου – φωτιές ανάβει αυτό το θέμα… τι κρίμα θεέ μου!)
Αυτή: πρώτο του παιδί είναι, γιατί να βάλει του πεθερού του και όχι του πατέρα του; (από τον ίδιο τον γιό της έχει θυμώσει, θεέ μου;)
Εγώ: καλά δεν χαίρεσαι που ήρθε ένα ακαίραιο παιδί/εγγόνι και ασχολείται με τέτοια; να πω ότι του άνδρα σου δεν μπήκε; (σε προηγούμενο εγγόνι μπήκε ήδη το όνομα του άνδρα της)
Αυτή: μωρέ αν έβαζαν ουδέτερο όνομα δεν θα με πείραζε αλλά του πεθερού του; (δες τι σου κάνει ο εγωισμός…)
Εγώ: θαρρώ πως υπερβάλεις – άλλωστε δικό τους θέμα είναι, δικό τους παιδί είναι και ότι όνομα θέλουν βάζουν…
Αυτή: ναι αλλά ξέρεις τι λένε οι άλλοι; (αχ, δε γινόταν να μην ακούσω αυτό το “οι άλλοι”… τι δυστυχία, θεέ μου, να ζεις για τους άλλους!!!)
Και συνεχίζει τι λένε οι άλλοι “τον μαλάκα τον γιό σου που βάζει το όνομα του πεθερού….κλπ. κλπ. κλπ”
Πόσο ευτυχής νοιώθω που έχω ξεφύγει από αυτά διότι αν κουβαλούσα μαζί μου αυτή την νοοτροπία (άσε που δεν θυμάμαι καν αν ποτέ την είχα) θα έπρεπε να κυρίξω πόλεμο που η εγγονούλα μου, 4 μηνών τώρα, όχι μόνο δε λέγεται Συμέλα αλλά ούτε καν ελληνικό όνομα έχει (σουηδέζα η μανούλα της γαρ!)
Και αγαπώ και αυτήν και τον πατερούλη της και τη μανούλα της έτσι ακριβώς όπως είναι εύχοντάς τους πολύ ΑΓΑΠΗ, ΧΑΡΑ και ΕΥΤΥΧΙΑ!
Καλά είναι να το γράψω κι αυτό να ενημερώσω αυτούς που δεν το ξέρουν!
Όπως πρόσφατα έγραψα να μην αφήνετε το σπίτι σας δίχως την European Health Insurance Card έτσι θα ήθελα τώρα να σας πω να καταχωρήσετε στο κινητό σας ένα νούμερο, του πιό κοντινού και οικογενειακού σας ατόμου, με τα αρχικά ICE πρώτα που σημαίνει In Case of Emergency!
Εγώ, πχ. καταχώρησα το νούμερο του μεγάλου μου γιού ως εξής: ICE, Jimmy-my son και το νούμερό του με τον κωδικό της χώρας που ζει/ζούμε μπροστά πχ. 0046-700000000
Σε περίπτωση που μας συμβεί κάτι έκτακτο, ακόμα και στις καλύτερες οικογένειες συμβαίνει αυτό, να μπορέσει το προσωπικό στα ασθενοφόρα, σε νοσοκομεία ή οπουδήποτε αλλού καταλήξουμε, να βρουν τον κατάλληλο άμεσα να επικοινωνήσουν μαζί του για να μη χάνουν χρόνο ψάχνωντας μέσα σε τόσα ονόματα που όλοι έχουμε στη λίστα μας!
Πολύ καλό το βρίσκω με την προυπόθεση, βέβαια, το προσωπικό να γνωρίζει την υπηρεσία αυτή που αν κατάλαβα καλά είναι πανευρωπαική!
Κι αν δεν είναι πανευρωπαική ας το κάνουν οι Έλληνες της Σκανδιναβίας που με διαβάζουν διότι εδώ ισχύει σίγουρα, και προωθήστε το κιόλας…
Και τώρα που το καλοσκέφτομαι κάνω το εξής:
Καταχωρώ στο ICE1 το πρώτο όνομα και στο ICE2 το δεύτερο ώστε με δύο δυνατότητες να διευκολήνουμε περισσότερο αυτόν που θέλει να μας βοηθήσει!
Το Μάρτιο που ήμουν στην Αθήνα φιλοξενήθηκα από τη Συμέλα! Από μια άλλη Συμέλα… ναι, είμαστε μερικές Συμέλες σ’ αυτό τον κόσμο! Κι αυτή η Συμέλα, σαν κι εμένα, τις εμπορικές ιδέες τις γεννά όπως η κουνέλα γεννά τα κουνελάκια της…
Παλιά, μάλιστα, τις δούλευα και για κάποιο διάστημα μα κουραζόμουν μετά και τις άφηνα να τις πάρουν άλλοι! Τις ιδέες εννοώ! Σήμερα γεννώ λιγότερες τέτοιες και όταν τις γεννώ τις αφήνω μόνες τους να βρουν την τύχη τους κι εμένα να μ’ αφήσουν στην ησυχία μου!
Η καθεμιά με το λαπτοπ πάνω στα μπούτια της, τον Μάρτιο, πετάχτηκα για μια στιγμή φωνάζωντας “Το βρήκα ρε μ…, την βρήκα την καλή ιδέα”, σαν να ‘ταν ηλίθιες οι προηγούμενες που είχαμε σκεφτεί/βρει!
“Κάτι να βάζει ο κόσμος κάτω από το λαπτοπ, κάτι να μπαίνει ενδιάμεσα μπούτια και λαπτοπ για να μη καίγονται τα μπουτάκια μας ρε…” φώναξα θριαμβευτικά με τα μπούτια μου να καίνε ταυτόχρονα!
Πόσοι είναι αυτοί που έχουν το λαπτοπ πάνω τους και πόσο ανεβαίνει αυτός ο αριθμός καθημερινά τώρα, μάλιστα, που και μικρά παιδάκια έχουν αρχίσει να έχουν το ατομικό τους λαπτοπ…. είναι αδύνατον να το αναλογιστούμε!
Και ψάχνωντας χθες για λευκά σιντόνια (βλέπε προηγούμνεη ανάρτηση) πέρασα και από την ΙΚΕΑ να δω αν αυτών μ’ αρέσουν – όχι, δεν μ’ άρεσαν – και βρήκα αυτό εδώ το πράμα:
Γύρω στα 15 ευρώ κοστίζει για τον κάθε καταναλωτή η εμπορική μου ιδέα! Και σαν καταναλωτής κι εγώ, κι όχι σαν παραγωγός που υποτίθεται θα μπορούσα να ήμουν, το αγόρασα!
Είναι ένα βαμβακερό μαξιλαράκι μ’ ένα πλαστικό τραπεζάκι επάνω! Μέσα στο λευκό μαξιλαράκι υπάρχει ένα άλλο με κάτι σαν κόκκους με φελιζόλ μέσα…. δύσκολο να δω τι έχει σ’ εκείνο το εσωτερικό μαξιλαράκι και αν όντως είναι ακίνδυνο!
Ούτε και καμιά πληροφορία είδα να έχει στη συσκευασία αλλά κάτι χρειαζόμουν να πάψει αυτή η ζέστη να με καίει… και να ‘ταν μόνο η ζέστη;
Πόσο επικίνδυνο είναι να έχουμε το λαπτοπ πάνω μας; Στοιχεία δεν έχω αλλά ακίνδυνο δεν το βλέπω καθόλου… Ξέρει κανείς με δυο, άντε τρία, λόγια να μας πει;
Σηκώθηκα σήμερα με την επιθυμία μιας αλλαγής! Το παθαίνω κάπου κάπου και ψάχνω τι είναι αυτό που θέλω να αλλάξω μα σήμερα κάτι στο κρεβάτι μου μ’ ενόχλησε!
Κι ότων λέω κρεβάτι εννοώ στο ντύσιμό του, στα σιντόνια και στα τοιαύτα του!
Να καθαρίσω κάτι εκεί ένοιωσα πως θέλω! Κι όταν λέω να καθαρίσω δεν ενοοώ βρωμιές!
Δόξα το Θεό από καθαριότητα πάμε μια χαρά αλλά άλλη καθαριότητα ένοιωσα να θέλω να κάνω!
Κάτι πράσινα χρώματα, κάτι λουλουδάτα και πολύχρωμα σιντόνια και παπλωμοσέντονα έβλεπα γύρω μου και δε μ’ έβελεπα να μ’ αρέσει αυτό!
Θα μου πεις: πρώτη φορά βλέπεις τα σιντόνια σου βρε παιδί μου; Όχι, βέβαια, αλλά σήμερα τα ήθελα καθαρά! Τα ήθελα λευκά! Τα ήθελα να αρμόζουν με την διάθεση της ψυχής μου και με το κλίμα που κυριαρχεί στον εσώτερο ευατού μου! ΛΕΥΚΑ και ΚΑΘΑΡΑ! Και ΑΓΝΑ!
Μέσα σε 3-4 ώρες αγοράστηκαν, πλύθηκαν, σιδερώθηκαν και στρώθηκαν στο κρεβάτι μαζί και οι δύο μαξιλαροθήκες, τις ομορφούλες που μου ‘φερε η Ιωάννα τις προάλλες που ήρθε από την Θεσσαλονίκη για να γνωρίσει την Στοκχόλμη!
“Να κοιμάσαι πάνω τους θέλω” τόνισε η Ιωάννα για να μη τα κάνω “του λούσου” όπως τα λέγαμε παλιά…. μα σήμερα με βόλεψε να τις απλώσω για να ταιριάζει και με το υπόλοιπο της ατμόσφαιρας:
Μα είναι τόσο κατάλευκα! Τόσο όμορφα! Τόσο αρμονικά! Τι όμορφο, τι γλυκό κρεβάτι με περιμένει σε λίγες ώρες…
Δεν θέλω αρνητικότητα πλέον στον μυαλό μου! Το ξαναλέω και το ξαναγράφω!
Δεν θέλω αρνητικές σκέψεις πλέον! Φτάνει! Τέλος στις σκέψεις που ταράζουν το μυαλό, την ψυχή, την ηρεμία, την αρμονία!
Φτάνει πια, και το λευκό χρώμα με βοηθά να αισθάνομαι καθαρή!
Προσπαθώ, όμως! Καθημερινά προσπαθώ να αποβάλω από πάνω μου, από μέσα μου, από έξω μου (απ’ όπου θες πες το) οτιδήποτε αρνητικό! Οποιαδήποτε βρωμιά!
Είναι καθημερινός αγώνας αυτό! Δεν είναι ενός μήνα άσκηση! Ούτε ενός χρόνου! Ισόβιος αγώνας είναι να αποφεύγεις οτιδήποτε επιφέρει αρνητική επί/αντίδραση και θέλω να πιστεύω ότι έχω φτάσει σε ικανοποιητικό σημείο!
Εγώ είμαι ικανοποιημένη από τη δουλειά που μέχρι τώρα έχω κάνει! Ωστόσο, συνεχίζω τον αγώνα να μη λυγίσω! Μη λυγίσω και με νικήσουν οι επιρροές από τους έξωτερικούς παράγωντες!
Όσο να ‘ναι μέσα σε μια κοινωνία ζω και η καθημερινή εξέληξή της είναι ικανή να με κάνει κομμάτια! Το μίσος, η μνησικακία, ο φθόνος, ο φόβος, η ζήλια, η ταραχή, το άγχος και όλα τα κακά που καθημερινά προκείπτουν απ’ αυτήν είναι ικανά να με ρίξουν σε βαθύ και θεοσκότεινο πηγάδι με άγνωστη ημερομηνία λύτρωσης……
Όχι, τα προτιμώ διαφορετικά! Προτιμώ να είμαι καθαρή! Να είμαι λευκή! Να είμαι αγνή! Κι είναι στο χέρι μου να είμαι από αυτά κι όχι από τ’ άλλα…..
Εντάξει, δεν ασχολούμαι μόνο με πνευματικές και σωματικές ασκήσεις και με το βιβλίο του Osho στο οποίο θα επανέλθω άλλη φορά!
Διαβάζω και κάποια άλλα πράγματα όπως πχ. το γεγονός ότι το ίδρυμα Bill & Melinda Gates Foundation είναι το πρώτο σε φιλανθρωπικές δραστηριότητες!
Κάθε χρόνο, λέει, δωρίζει 3 εκκατομύρια δολλάρια για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Δεύτερος σε ύψος κεφαλαίων που δωρίζει έρχεται ο George Soros. Τέταρτος είναι ο Warren Buffet που ήθελε μετά τον θάνατό του όλη η περιουσία του να πάει για φιλανθρωπικούς σκοπούς αλλά που το 2006 άλλαξε σενάριο και ένα μέρος της περιουσίας του το αφήσει στο ίδρυμα του φίλου του, του Bill Gates!
Υπάρχει, βλέπετε, φιλοτιμία και φιλαναρθωπία σ’ αυτούς τους ανθρώπους! Δεν είναι καθάρματα που οι περισσότεροι τους αποκαλούν!
“Ρουφούν το αίμα των υπαλλήλων και εργατών τους για να βγάλουν αυτοί τα κέρδοι”, λέμε.
Δεν το λέμε; Τι απερίσκεπτα μιλάει ο άνρθωπος; Γιατί; Επειδή έτσι ακούει από άλλους ki έτσι λέει και αυτός δίχως ποτέ να αμφισβητήσει ή να ψάξει ο ίδιος…
Το δε ίδρυμα του Bill Gates χρηματοδοτεί τις γυναίκες, σε φτωχές χώρες, κι όχι τους άνδρες…
Υποστιρίζουν στο ίδρυμα ότι οι γυναίκες είναι αυτές που θα καταπολεμίσουν την φτώχεια κι όχι οι άνδρες - Αυτό το γράφουν σήμερα στο Facebook όπου έχω το ίδρυμα αυτό σαν “φίλο” και κάπου κάπου ανανεώνουν την θέση τους και το διαβάζω…
Και θυμήθηκα τον Percy Banrevik, έναν σπουδαίο παράγωντα της οικονομίας της Σουηδίας, και όχι μόνο, που μετά την συνταξή του, με γεμάτες τις τσέπες, κατέβηκε στην Ινδία και χάριζε κάτι δεκάρικα σε γυναίκες για να αγοράσουν μια αγελάδα ή μια κατσίκα, ή ένα χωραφάκι για να μπορέσουν τουλάχιστον τα παιδιά τους να ταίσουν!
Και αν μπορούσαν, και συνήθως μπορούσαν, να πουλούσαν και λιγάκι από τα προιόντα τους για να μαζέψουν κάποια λεφτάκια και να αγοράσουν, μετά, κι άλλη αγελάδα κλπ. κλπ. και σιγά σιγά ίσως κάνουν και μια μικρούλα γεωργική ή κτηνοτροφική επιχειρισούλα!
“Τους άνδρες δεν τους εμπιστεύομαι – πίνουν, καπνίζουν και ξοδεύουν τα λεφτά” μου ‘λεγε σε ένα γεύμα που είχαμε καθήσει, κάποτε, τότε που έτρεχα εκεί που υπήρχαν ενδιαφέροντα πρόσωπα αν μη τι άλλο να κάνω γνωριμίες…
Σε μια ποιοτικά άθλια φωτογραφία είμαι με τον Percy Barnevik και τρώμε το μεσημεριανό μας σε μια εκδήλωση οικονομικού περιεχομένου…
Καλά είμαι! Μια χαρά είμαι … dont worry, που λένε!
Αν δεν γράψω κανά – δυό μέρες αρχίζουν τα mail και τα τηλεφωνήματα!
Σα να σας κακό/καλόμαθα, βλέπω….
Εδώ είμαι και μεταξύ άλλων κάνω και ασκήσεις για ηρεμία και χαλάρωση! Όχι μόνο απ’ αυτές που κατά καιρούς σας γράφω, και απ’ αυτές που δείχνουν τα βινετάκια (βλέπε προγούμενη ανάρτηση), αλλά και τέτοιες που ανακαλύπτω σε άλλα μονοπάτια και σε άλλες γωνιές και που θεωρώ ότι μ’ αρέσουν και με βοηθούν!
Αλλά και τις πατάτες που έβγαλα από τον μπαξέ μου χθες ήθελα να σας δείξω!
Όχι δεν είναι πατάτα Σουηδίας! Μέχρι από την Βροντού ήρθε αυτή η πατάτα! Από την Βροντού Σερρών που φημίζονται για τις νοστιμότερες πατάτες στην Ελλάδα!
Παλιά, τουλάχιστον, φημίζονταν! Τώρα δεν ξέρω αν συνεχίζουν να είναι οι καλύτερες εκεί!
Μου τις έφερε ένας φίλος πριν κάποιους μήνες και τις φύτεψα!
Κατά το μεσοκαλόκαιρο, που οι Σουηδοί βγάζουν τις δικές τους πατάτες (τις πρόημες) για να τις φάνε στο ιδιαίτερο γλέντι της ημέρας εκείνης, μου έλεγαν κι εμένα να τις βγάλω!
Έβγαλα κι εγώ μια ρίζα και τι να δω;
Θυμώσαστε τη Diana και τους ακριβούς της κολιέδες; Ε, σαν εκείνα τα χανδράκια ήταν οι πατατούλες από κάτω αλλά πολλές, μασαλάχ…
Θυμήθηκα τότε ότι, ενώ εδώ τις βγάζουν μόλις ανθίσει το φυτό, στο χωριό τις βγάζαμε εφόσον το φυτό είχε ξεραθεί μέχρι αηδίας. Μέχρι να γίνει καφέ χρώμα και να ξαπλώσει χάμω!
Βέβαια υπήρχε και η υποψία μήπως εκείνα να χανδράκια δεν μεγαλώσουν καθόλου αλλά χθες έψαξα κάτω από κάποια φυτά που, πλέον, είχαν πέσει χάμω και βρήκα αυτά που βλέπετε, συν άλλα τόσα!
Κάποια από τα φυτά που ακόμα ήταν πράσινα να άφησα για αργότερα!
Αυτά κι άλλα πολλά… να μαγειρέψω τώρα τις πατάτες μου….
Theme: Rubric. Blog στο WordPress.com.
