And The Winner is…

39 είναι το κανονικό μου νούμερο αλλά επέμεναν να πάρω το 40,5 και στην αρχή μου φάνηκα σαν τον παπουτσωμένο γάτο αλλά από την πρώτη φορά, ακόμα, που πρόβαρα τα Nike – Lunarglide μου φάνηκαν τα πόδια να μπαίνουν μέσα με μεγάλη άνεση κάτι που δεν το αισθάνθηκα τόσο με τα άλλα παπούτσια (βλέπε προηγούμενη ανάρτηση!)

Και με τα νέα μου Nike – Lunarglide έκανα χθες το συνολικά δύωρο βάδην – Κακώς, διάβασα αργότερα σε φυλλάδια που μου δώσανε όπου λέει ότι τα νέα παπούτσια πρέπει πρώτα να τα φοράς κάποια ώρα στο σπίτι να δεις πώς αισθάνονται τα πόδια και ομολογώ ότι τα δικά μου σήμερα παραπονιούνται κάπως… αλλά πού θα πάει, θα περάσει!

   

Στην αρχή, ακόμα, της χθεσινής απόπειρας του βάδην πέρασα από εκείνη την παιδική/ενήλικη χαρά, που ένα βράδυ με μια φίλη μου την βρήκαμε παίζοντας εκεί, και κάπου εκεί πήρε το μάτι μου έναν μικρό διάδρομο!
Από αθλητισμό έχω μαύρα μεσάνυχτα! Κατάμαυρα, θα έλεγα! Δεν έχω ιδέα για τι είναι το κάθε πράγμα και το κάθε όργανο γυμναστικής αλλά αυτός ο διάδρομος, αν και μικρός, μου φάνηκε να είναι για τρέξιμο και πήγα και στάθηκα μπροστά του!
Η αναγνώστρια και φίλη Σούλα, που είναι μαραθωνοδρόμος και που μια μέρα μου πρότεινε ν’ αρχίσω κι εγώ να τρέχω, ήταν μαζί μου εκείνη τη στιγμή!
Αυτήν έβλεπα μπροστά μου! Με κοιτούσε, την κοιτούσα, αλληλοχαμογελιόμασταν όταν ξαφνικά σήκωσε το χέρι της να με σμπρώχνει μ’ ένα “έλα – ξεκίνα” αλλά εγώ επέμενα να της ρίχνω τα χαμόγελα με το “δε με παρατάς ρε Σουλάκι που θ’ αρχίσω εγώ με τέτοια…”

“ΟΚ, θα τον τρέξω τον διάδρομο από περιέργεια να δω πόσα μέτρα/βήματα είναι” της είπα τελικά κι άρχισα να τον τρέχω!
65 βήματα μέτρησα όλο κι όλο! Και τον ξανάτρεξα! Και πάλι μετά και σε μιά φάση πέταξα στην άκρη την μπλούζα που είχα στον ώμο μου για να μη μ’ ενοχλεί και… τελικά δεν ξέρω πόσες φορές τον έτρεξα!

Και άλλη μιάμισυ ώρα βάδην, μετά, κι ενδιάμεσα κάποιες μικροαποστάσεις με τροχάδην!

Σήμερα ξεκούραση… αισθάνομαι τα πόδια να πονούν παντού!