Νεανική/ενήλικη ΧΑΡΑ

Έτσι έστρωσε το τραπέζι η φίλη και γειτόνισσα, Εύα, χθες – Έχει κι αυτή δουλέψει σαν σερβιτόρα και της έμεινε το “τραύμα” του επαγκέλματος, όπως οι Σουηδοί το λένε “arbetsskada”… όχι πως είναι άσχημο! Προς Θεού…

… μα έπρεπε να αποβάλλουμε τις θερμίδες από το λυπαρό της φαγητό και κινήσαμε για μια βραδινή απόπειρα hike!

Και όχι πολύ μακριά από τη γειτονιά μας βρεθήκαμε σ’ ένα νεόχτιστο συγκρότημα που αυτοί που το κατασκεύασαν ίσως το αποκαλούν παιδική χαρά αλλά εγώ θα το αποκαλούσα “νεανική χαρά” ή ακόμα και “εννήλικη χαρά” γιατί παιδιά μόνο δεν θα μπορούσαν να παίξουν εκεί!

Βρήκαμε, λοιπόν, την χαρά μας εγώ και η Εύα!

 

Πηδώντας σε αυτό το “χαλί”, όπως το λένε εδώ, πηδάς μετά τόσο ψηλά όσο ο νεαρός στην δεύτερη φωτογραφία, και ακόμα πιό ψηλά, και δώστου με την Εύα τα άλματα και τα γέλια μας…

 

Αυτό το κυκλικό πρώτη φορά το έβλεπα – Πολλά πράγματα έβλεπα για πρώτη φορά σ’ αυτή την “νεανικη χαρά”  και αυτό ήταν το ενδιαφέρον… Σ’ αυτό το συγκεκριμένο έπρεπε, όπως είπαν οι νεαροί που βρήκαμε εκεί, να περπατώ πάνω στον κύκλο και αυτό να γυρίζει αλλά μετά από κάποιες τούμπες που πήρα αυτό μου φάνηκε απίθανο! Δυσκολευόμουν να βρω τον τρόπο να το χαρώ αλλά ωραία ήταν και όσο το χάρηκα!

       
Αυτό πάλι τι σας λέει; Σκέτος λαβύρινθος από σκοινιά… Και από έξω και από μέσα και άκρη δεν έβρισκες!
Ο Μιχαλάκης, ο 10άχρονος γιός της φίλης και αναγνώστριας από την Θεσσαλονίκη, της Ιωάννας, που σύντομα θα μ’ επισκεφτούν, θα τρελλαθεί σ’ αυτόν τον χώρο όπου και μόνος του θα μπορεί να πηγαίνει!!! Αλλά και γιατί όχι όλοι μαζί αφού είναι για όλες τις ηλικίες… εκτός από παιδιά!

 

Πρώτα να δω και αυτή η σβούρα τι λέει…  Προσπαθούσαμε μόνες να πειραματιστούμε για να δούμε πώς λειτουργούν – Ήταν αργά και άλλοι δεν υπήρχαν για να μας δείξουν και οι νεαροί είχαν ήδη φύγει.
Και μετά στην συνηθισμένη, πιά, κούνια, που έχω δείξει και παλιά! Αν λέγεται κούνια γιατί δεν ξέρω και πώς λέγονται τέτοια παιχνίδια και τέτοιου είδους χαρές!

ΚΑΙ ΑΥΤΟ;
             

ΟΥΦ, κατέβηκα επιτέλους….

Τα ακροβατικά εκεί ψηλά ήταν τέλεια αλλά για να κατέβω έπρεπε να καβαλήσω αυτή την σέλα που στηρίζεται πάνω σ’ έναν άξονα ο οποίος σαν βίδα μπαίνει στη γη κι έπρεπε να τον γυρίζω με τα χέρια μου για να μπαίνει στη γη για να φτάσω κι εγώ κάτω… Όχι πως δεν θα μπορούσα να κατέβω με άλλον τρόπο αλλά να δοκίμαζα και αυτόν ήθελα αλλά…

 

… φαγητά, κρασιά, καφέδες, γλυκά όλα ήθελαν να βγουν από μέσα μου με την ζαλάδα που μου ‘φερε εκείνο το ελικοειδές πράμα για να κατέβω… Και όπα!!!! Άραξα στο καλαθωτό κλουβί για μια ανάπαυση και για παύση των παρολίγο εμμετών…

Όχι πως σταμάτησε εδώ η απόπειρα του βραδινού μας βάδην. Συνήλθα και συνεχίσαμε το περπάτημα για καμμιά ώρα ακόμα!

2ο λεπτά YOGA τώρα, τόσο κρατά αυτή που κάνω, και μετά έξω για άλλες δουλιές….