And The Winner is…

39 είναι το κανονικό μου νούμερο αλλά επέμεναν να πάρω το 40,5 και στην αρχή μου φάνηκα σαν τον παπουτσωμένο γάτο αλλά από την πρώτη φορά, ακόμα, που πρόβαρα τα Nike – Lunarglide μου φάνηκαν τα πόδια να μπαίνουν μέσα με μεγάλη άνεση κάτι που δεν το αισθάνθηκα τόσο με τα άλλα παπούτσια (βλέπε προηγούμενη ανάρτηση!)

Και με τα νέα μου Nike – Lunarglide έκανα χθες το συνολικά δύωρο βάδην – Κακώς, διάβασα αργότερα σε φυλλάδια που μου δώσανε όπου λέει ότι τα νέα παπούτσια πρέπει πρώτα να τα φοράς κάποια ώρα στο σπίτι να δεις πώς αισθάνονται τα πόδια και ομολογώ ότι τα δικά μου σήμερα παραπονιούνται κάπως… αλλά πού θα πάει, θα περάσει!

   

Στην αρχή, ακόμα, της χθεσινής απόπειρας του βάδην πέρασα από εκείνη την παιδική/ενήλικη χαρά, που ένα βράδυ με μια φίλη μου την βρήκαμε παίζοντας εκεί, και κάπου εκεί πήρε το μάτι μου έναν μικρό διάδρομο!
Από αθλητισμό έχω μαύρα μεσάνυχτα! Κατάμαυρα, θα έλεγα! Δεν έχω ιδέα για τι είναι το κάθε πράγμα και το κάθε όργανο γυμναστικής αλλά αυτός ο διάδρομος, αν και μικρός, μου φάνηκε να είναι για τρέξιμο και πήγα και στάθηκα μπροστά του!
Η αναγνώστρια και φίλη Σούλα, που είναι μαραθωνοδρόμος και που μια μέρα μου πρότεινε ν’ αρχίσω κι εγώ να τρέχω, ήταν μαζί μου εκείνη τη στιγμή!
Αυτήν έβλεπα μπροστά μου! Με κοιτούσε, την κοιτούσα, αλληλοχαμογελιόμασταν όταν ξαφνικά σήκωσε το χέρι της να με σμπρώχνει μ’ ένα “έλα – ξεκίνα” αλλά εγώ επέμενα να της ρίχνω τα χαμόγελα με το “δε με παρατάς ρε Σουλάκι που θ’ αρχίσω εγώ με τέτοια…”

“ΟΚ, θα τον τρέξω τον διάδρομο από περιέργεια να δω πόσα μέτρα/βήματα είναι” της είπα τελικά κι άρχισα να τον τρέχω!
65 βήματα μέτρησα όλο κι όλο! Και τον ξανάτρεξα! Και πάλι μετά και σε μιά φάση πέταξα στην άκρη την μπλούζα που είχα στον ώμο μου για να μη μ’ ενοχλεί και… τελικά δεν ξέρω πόσες φορές τον έτρεξα!

Και άλλη μιάμισυ ώρα βάδην, μετά, κι ενδιάμεσα κάποιες μικροαποστάσεις με τροχάδην!

Σήμερα ξεκούραση… αισθάνομαι τα πόδια να πονούν παντού!

Ποιό από τα 4;

Ευχαριστώ τους αναγνώστες Γιάννη και Σούλα για τις προτάσεις τους να αγοράσω κατάλληλα παπούτσια για τα πολύωρα βάδην που κάνω και που, πλέον, προκαλούν πόνο στα πέλματα και/ή στα δάχτυλα των ποδιών!
Πήγα σήμερα εκεί που πρότεινε ο Γιάννης - Löplabbet λέγεται το μαγαζί Γιάννη!
Με βάλανε δυό νεαροί πάνω σ’ έναν καθρέπτη να εξετάσουν από κάτω τα πέλματα των ποδιών μου – Σορτσάκι φορούσα
Στη συνέχεια μου δώσανε δικά τους παπούτσια και με βάλανε να προβάρω να περπατήσω πάνω σε μηχανή βαδίσματος (δεν ξέρω πώς λέγεται αυτό…)!
Δεν ξέρω αν αυτό που μου κάνανε λέγεται πελματογραφία, όπως το αποκαλεί η Σούλα!  Πάντως τους φάνηκε ότι περπατώ μια χαρά, ότι δεν επιβαρύνω την μια πλευρά περισσότερο από την άλλη κλπ., και απ’ όλα τα παπούτσια που μου πρότειναν καταλήξαμε στα κάτωθι δύο ζευγάρια:
α) ΝΙΚΕ – Lunarglide (αυτά με τα πορτοκαλένια) και β) Saucony – Ride

  

Συνέχισα μετά σε άλλο μαγαζί – Στο Runner Store που βρίσκεται στην κεντρική οδό Vasagatan! Kάνανε και αυτοί την ίδια “πελματογραφία” βγάλανε την ίδια διάγνωση (ότι περπατώ σωστά) και καταλήξαμε στα κάτωθι δύο ζεύγη:
α) Nike – Pegasus και β) Asics – Cumulus

   

“Α, όχι, δεν παίρνω τώρα τίποτα! Θα ρωτήσω πρώτα τους αναγνώστες μου” τους είπα και στα δύο μαγαζιά…
Και ρωτώ, τώρα:  Ποιό από τα 4 ζευγάρια να πάρω;;;;
Οι τιμές; Από 1100 μέχρι 1300 κορόνες Σουηδίας! Περίπου από 110 μέχρι 130 ευρώ!

Κοστίζουν τα γούστα, που λένε….

Ενοικιάζεται!!!

Αν υπάρχει ενδιαφέρον για ενοικίαση στην Αντίπαρο οποιαδήποτε στιγμή τον Αύγουστο ας επικοινωνήσει μαζί μου!
Το διαμέρισμα που φαίνεται:

      

είναι μιας φίλης μου και βρίσκεται κεντρικά αλλά 30-40 μέτρα μακριά από τον κεντρικό δρόμο του νησιού κάτι που βοηθά να κρατά τις νυχτερινές φωνές των μεθισμένων τουριστών μακριά!
Η επίπλωσή του προσφέρει εξερετική αρμονία και το λέω δίχως επιφύλαξη επειδή αρχές Μαίου ήμουν εκεί και ένοιωσα η ίδια την αρμονική ατμόσφαιρα και μέσα και έξω από το διαμέρισμα!
Οι κλίνες είναι 4 αλλά και πέντε άτομα μπορούν να κοιμηθούν άνετα!

Η τιμή κυμαίνεται γύρω στα 100 ευρώ τη νύχτα και όποιος ενδιαφέρεται ας μου στείλει ένα mail στο: mesimela@gmail.com να το παραπέμψω στη φίλη μου!

Άλλαξε ο Μανολιός…

Ξανάβαλα το παλιό μου φόρεμα που είναι και λευκό έτσι όπως μ’ αρέσει να ντύνομαι τον τελευταίο καιρό!
Είναι το μόνο design/layout που έχει το wordpress, και ομολογώ πως είναι ακαλαίσθητα, που κάπως μ’ αρέσει!

Το μόνο αρνητικό σ’ αυτό to “θέμα”, όπως το λένε στα ελληνικά, είναι το ότι δεν μπορώ να βάλω τον υπότιτλο “Από Στοκχόλμη”, έτσι όπως το είχα στο προηγούμενο, για να απαλάσσομαι να το αναφέρω στα κείμενά μου πάντα!

Πάμε τώρα έτσι και βλέπουμε…

Για να μη νομίζετε…

… ότι στην Σουηδία κυριαρχούν το κρύο και οι πάγοι, όπως νομίζει η Ελευθερία κι άλλοι πολλοί, ανεβάζω φωτογραφίες με μερικά από τα φρούτα που καθημερινά βλέπω ή στο βάδην, που κάνω, ή στους μπαξέδες μας…

 

Τα μήλα και τα δαμάσκηνα, άγουρα ακόμα, τα συναντώ σχεδόν καθημερινά σε δρόμους, αυλές ή μπαξέδες…

 

Smultron λέγονται αυτά και δεν ξέρω πώς τα λένε στα ελληνικά, αν υπάρχουν - Μοιάζουν με φράουλα αλλά είναι μικρότερα και τα συγκεκριμένα είναι από τον μπαξέ μας…

 

Τα πρώτα δεν ξέρω αν λέγονται πετροκέρασα, όπως τα λέει η αναγνώστρια, η Ρούλα, ή αν είναι ένα άλλο είδος κερασιού αλλά ξυνά είναι και τα κλαδιά του από τον γειτονικό μπαξέ φτάνουν στον δικό μας μπαξέ! Παλιά, όταν ο γείτονας είχε κέφια και υγεία, έκανε απ’ αυτά το γνωστό σλίμποβιτς αλλά τώρα τ’ αφήνει να τα τρώμε ή εμείς ή τα πουλιά….
Τα δεύτερα λέγονται röda vinbär = κόκκινα κρασόμουρα! Τώρα, γιατί βάζουν και την λέξη “κρασί”, δεν ξέρω! Προφανώς κάποιοι κάνουν κρασί από αυτά!  Υπάρχουν και μαύρα κρασόμουρα…

 

Αυτά είναι τα Hallon και έχουμε αρκετές ρίζες στον μπαξέ! Όταν αρχίσεις να τρως τέτοια, κατεθείαν από τον θάμνο, αν και αγκαθωτός, δεν έχεις την αίσθηση του σταματημού αλλά αν γνωρίζεις καλά την κοιλιά σου σταματάς όταν αρχίζει να σου στέλνει ειδοποίηση…

ΜΟΝΟΝ ελαιόλαδο & σταυρό!

Πάλι στο δάσος για μανιτάρια με τη Mimo χθες και κατευθείαν, μετά, στην αδελφή της για να φάμε ένα ιδιαίτερο φαγητό (αργότερα θα αναφερθώ σ’ αυτό)
Εκεί ήρθε και ο Nikolay με την σύντροφό του, την Zafira, και τα δυό τους κοριτσάκια 16 και 13 ετών!

Πριν 16 περίπου χρόνια, φίλος καλός του τότε συντρόφου μου ο Nikolay που μόλις απόκτησε την πρώτη του κορούλα, μου είπε ”Συμέλα εσύ θα βαφτίσεις το παιδί… Ρώτησα τον Παπά της ελληνικής εκκλησία και μου είπε ότι χρειαζόμαστε ελαιόλαδο και σταυρό”
Αυτός από το Λίβανο, Έλληνας Ορθόδοξος που πάντα το τόνιζε σαν να ‘ταν το καλύτερο κατόρθωμα της ζωής του και η Ζαφείρα από σουηδή μάννα κι Έλληνα πατέρα, μ’ έβλεπαν σαν την πιό κατάλληλη νουνά του παιδιούς τους!

“Βάλε λίγο ελληνικό λάδι σ’ ένα μπουκαλάκι κι εγώ θα φέρω έναν σταυρό που έχω…” πρόσθεσε και πήγαμε στην ελληνική εκκλησία στο κέντρο της Στοκχόλμης και κάναμε την βάφτηση!
Για να μην λερωθώ από τα λάδια, όταν θα μου ‘βαζε ο Παπάς το μωρό στην αγκαλιά μου, είχα αγοράσει μια μεγάλη λευκή πετσέτα που η Ζαφείρα ήθελε αργότερα να μου την δώσει πιστεύοντας ότι είναι δική μου… (δεν γνώριζε από ελληνικές βαφτίσεις, η κοπέλα!!!)

Αυτά , λοιπόν, χρειάζεται ένας Παπάς, και φυσικά και η θρησκεία μας, για να γίνει μια βάφτηση!  Ελαιόλαδο κι έναν σταυρό ΜΟΝΟΝ!
ΟΛΑ τ’ άλλα είναι υπερπαραγωγή/υπερκατανάλωση/υπερδιαφήμηση αλλά πάνω απ’ όλα ασυνείδητοι, φαντασμένοι καταναλωτές!

Γύρω στα 3 χρόνια είχα να δω και τους κουμπάρους μου και την βαφτισιμιά μου, την σήμερα 16άχρονη κούκλα Gabriella…

 

… που σ’ ένα πράγμα ΔΕΝ με μοιάζει – Δεν της αρέσει να φωτογραφίζεται!

Δυο κορίτσια έχω βαφτίσει στην ζωή μου. Χθες ήμουν με την μία και σήμερα θα βρεθώ με την άλλη!
Η μεγάλη κλείνει σήμερα τα 30 της χρόνια και πάω σε λίγο να μαζέψω λουλούδια από τον μπαξέ μου να της τα πάω...

Πού να φανταστώ…

“Μόλις ήρθα από τα ψώνια, άντε να φάω το μήλο που ήταν λίγο χαλασμένο, άντε να φάω την μπανάνα που ήταν παραοριμασμένη, άντε να φάω και κανά δυό δαμάσκηνα πριν τα βάλω όλα στην φρουτιέρα… Άλλαξα τις φακές από την μεγάλη κατσαρόλα σε μικρότερη και άντε να φάω κι αυτό που έμεινε στον πάτο…. Άντε το ένα, άντε το άλλο κι όλο παχαίνω… Τι να κάνω βρε Συμέλα”
Κάπως έτσι μου λέει η Σόφη (η μοναδική από τις ελληνικές παρέες που έμεινε στην Σουηδία και δεν κατέβηκε Ελλάδα),  κάθε φορά που την βλέπω και σήμερα αποφάσησα να την πάρω να περπατήσουμε! Εύκολο δεν ήταν, όχι! Μια την μια δικαιολογία έβρισκε μια την άλλη αλλά κατάφερα να την βγάλω από το σπίτι!!!

Σαγιονάρες φορούσα αλλά και τι έγινε; Μήπως πόσο θα την περπατούσα; Και πώς; Σίγουρα όπως περπατούσαμε μπροστά στον Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης - Πού να φανταστώ ότι η Σόφη περπατά με την δική μου ταχύτητα και ότι θα άντεχε για δύο ώρες συνολικά! Και ότι θα ήθελε να συνεχίσουμε όταν της είπα το ΣΤΟΠ!

 

Κάπου βρήκαμε βύσσινα και κάναμε ένα σύντομο διάλλειμα να φάμε! Δεν τα κλέψαμε! Απλά μαζέψαμε και φάγαμε αφού δεν ανήκουν σε κανέναν! Ή, μάλλον, ανήκουν σε όλο τον καλό κόσμο που περνά από εκεί! Και φουντούκια βρήκαμε! Απ’ όλα τελικά βλέπεις στην Σουηδία αρκεί να είσαι έξω στην Φύση και δεν εννοώ μακριά από την Στοκχόλμη! Γι αυτούς που ξέρουν από Στοκχόλμη στο Axelsberg – Mälarhöjden περπατούσαμε…

 

Την εικόνα αυτήν είχαμε μπροστά μας και την ρεμβάζαμε πάνω από τα βράχια για 15 λεπτά για να συνεχίσουμε μετά το βάδην!

“Υδρώνω, Συμέλα, υδρώνω…” μουρμούριζε μερικές φορές χαρούμενη που θα έχανε κάποια κιλά…

Θα προσπαθήσω να την βγάλω για περπάτημα πάλι τώρα που είδα ότι κι αυτή “τρέχει” σαν εμένα…
Για αθλητικά παπούτσια, όμως, ακόμα δεν πήγα αλλά με την πρώτη ευκαιρία θα ψάξω για πελματογράφημα όπως με συμβούλεψε η φίλη και αναγνώστριά μου, η Σούλα!

Έτσι, στα όρθια…

Το πρώτο πράμα στην φωτογραφία το γνωρίζουμε! Είναι κάθισμα σε αεροπλάνο! Είναι ένα απλό κάθισμα αλλά με τα άλλα δύο τι γίνεται; Αυτά τι είναι;

Ναι, κι αυτά θα γίνουν καθίσματα σε αεροπλάνο!
Στα όρθια, που λέμε, θα τους πετάν τους ταξιδιώτες αλλά μόνο αν είναι τζάμπα ή, έστω, μισοτιμής θα το δέχονταν πελάτες λέει υπεύθυνος στην εταιρία Ryanair που δήθεν είναι φτηνή αλλά που πληρώνεις και για κάθε βαλίτσα και για ζύγισμα της βαλίτσας και για κάτι άλλες “βλακείες” υπηρεσίες! Παρολίγο θα έπερναν λεφτά και για επίσκεψη στην τουαλέτα του σκάφους αλλά δεν έπιασε αυτό το κόλπο που περισσότερο είναι για PR παρά για εξυπηρέτηση του πελάτη!
Παλαιότερα μ’ ένοιαζε και μ’ ενοχλούσε το γεγονός ότι αυτή η τέλεια και φτηνή εταιρία (αλλά που προσθέτοντας όλες τις υπηρεσίες τους πληρώνεις σαν ένα κανονικό εισητήριο) πετά σε όλες τις ευρωπαικές χώρες εκτός από την δική μας αλλά σήμερα μ’ αρέσει που δεν κυκλοφορεί στην Ελλάδα…
Στην καλύτερη περίπτωση ΔΕΝ μ’ ενδιαφέρει αν κυκλοφορεί ή όχι απλά ήθελα να σας δείξω τι άρχισαν να σκέφτονται για τα αεροπορικά ταξίδια, και στην Κίνα ήδη άρχισαν λέει ο ίδιος ο τύπος

Έτσι στα όρθια, μέχρι να κάνουμε ένα τσιγάρο, που λέμε, θα ‘μαστε στο Παρίσι… κάπως έτσι!

Αλλού πήγαινα μα αλλού…

Έχω πει επαννηλημένα ότι πολλές φορές γι αλλού ξεκινώ και αλλού καταλήγω κι έτσι συνέβη και σήμερα!
Για αθλητικά παπούτσια και για πελματογράφημα ξεκίνησα και για μανιτάρια κατέληξα!

Λένε οι Σουηδοί ότι όταν βρέχει πολύ τον Ιούνιο έχει πολλά μανιτάρια – Kantareller όπως λέγεται αυτό το είδος μανιταριών που θα μπορούσα να τα τρώω καθημερινά!
Τον Ιούνιο δεν έχει κάνει τίποτα άλλο, εδώ, από το να βρέχει και εκεί που ξεκινούσα να ντύνομαι για την αγορά, σήμερα, τηλεφώνησε η φίλη μου, η Mimo, να πάμε για μανιτάρια!
Όταν πρόκειται για την Φύση και κυρίως για μάζεμα των Kantareller θα μπορούσα ακόμα και τον Robert De Niro να στήσω…. που υποτίθεται είναι ένας από τους άνδρες που γουστάρω!

 

Άλλα τόσα, όσα φαίνονται στην δεύτερη φωτογραφία, έχουμε μαζέψει σε μιάμισυ ώρα αν και νωρίς ακόμα γιατί το Φθινόπωρο συνήθως πηγαίνουμε για μανιτάρια!
Επειδή είναι ακόμα μικρούλια δεν φαίνονται εύκολα και στην αρχή είχα χάσει την ελπίδα να βρούμε αλλά….  

 

… μέσα στη Μάνα Φύση βρίσκεις κι άλλους θυσαυρούς όπως αυτά εδώ που λέγονται blåbär – Δεν ξέρω αν υπάρχουν στην Ελλάδα και αν ναι δεν ξέρω πώς λέγονται!

Τώρα που κάθομαι και γράφω φέρνω τα χέρια στη μύτη μου και μυρίζω ΦΥΣΗ! Είναι απίστευτο πόσο όμορφα μυρίζουν αν κι’ έχω κάνει και ντουζ !
Στο αμάξι προς επιστροφή φώναξα απότομα στη Mimo ότι βρήκα μια ιδέα για business! Μια κολώνια με μυρωδιά την ΦΥΣΗ και το ΔΑΣΟΣ!  Την καθαρή Φύση όπως αυτήν που είδα σήμερα στο Mörkö = το νησί του σκότους!
Μα μύριζαν, και μυρίζουν, τα χέρια μου τόσο όμορφα που για μια στιγμή ανναρωτήθηκα γιατί τόση νοσταλγία γι’ αυτή την μυρωδιά! Έχει να κάνει με τα παιδικά μου χρόνια;
Και τι το θετικό είχα βιώσει τότε και νοσταλγώ τόσο την Φύση; Που ήμουν μονίμως στα αρνιά και στα πρόβατα με το κρύο να τρυπά όχι μόνο τις ήδη τρύπιες λαστιχένιες μπότες αλλά και τα μονίμως βρεγμένα μου ρούχα και να τρέμει το παιδικό μου κορμί;

“Νομίζω υπάρχουν ήδη τέτοιες κολώνιες…” απάντησε η Mimo κι έχασα πάλι το παιχνίδι των business…..

Ελαιόλαδο & παπούτσια…

Και μια κι έγραψα για το ελαιόλαδο, που θα μου φέρει η Ιωάννα από την Θεσσαλονίκη, ας γράψω κάτι ακόμα γι αυτό!

Πριν περίπου δυο μήνες έβαλα σ΄ ένα μικρό μπουκαλάκι ελαιόλαδο που έφτιαξε η αμέσως μετά από μένα αδελφή μου (το νούμερο 12) που ζει στην Κρήτη! Επαναπαύομαι στην ιδέα ότι είναι το πιό οικολογικό (organic) ελαιόλαδο αν και πάντα ξεχνώ και ποτέ δεν της το ρωτώ – Δεν ασχολείται και με ιντερνετ να με διαβάσει και ν’ απαντήσει!

Μέσα στο μπουκαλάκι αυτό έβαλα και ότι αρρωματικό βότανο έχω βρει στον κηπάκο που κοινά έχουν όλοι οι κηπουροί εκεί που με την φίλη μου διατηρούμε δικό μας κήπο/μπαξέ – Μάταιο να προσπαθήσω να γράψω τα ονόματα των βοτάνων αφού ούτε στα ελληνικά ούτε και στα σουηδικά ξέρω τα ονόματά τους…

Σε μια εβδομάδα, ίσως και συντομότερα, άρχισα να το χρησιμοποιώ και να το βάζω…. σε σαλάτες,  σκέφτονται τώρα όλοι!
ΟΧΙ αγαπητοί μου – Το βάζω στο πρόσωπό μου και σε όλο το κορμί μου!

“Μα πως, δεν γιαλίζει το πρόσωπό σου” ρωτούν όταν το λέω, κυρίως, σε αυτές που αγοράζουν κρέμες προσώπου με απαράδεχτες τιμές!
“Αν βλέπεις το πρόσωπό μου τώρα να γιαλίζει, ναι, γιαλίζει – ε, δε βάζω και με το κιλό… ” απαντώ εγώ!

Δεν ξέρω πόσο αλληθεύουν τα δημοσιεύματα αναφορικά με τα καλληντικά, που κατά καιρούς έχω δει, αλλά πολλές φορές έχω διαβάσει ότι αυτά, και κυρίως οι κρέμες προσώπου, περιέχουν λίπος από ζώα! Ποιός ο λόγος να βάζουν λίπος και πώς… ιδέα δεν έχω!
Ποτέ δεν ασχολήθηκα ουσιαστικά με το θέμα αλλά αισθάνομαι πως ήρθε η ώρα να σταματήσω να χρησιμοποιώ προιόντα που οι σταηλιστές και διαφημηστές μας κάνουν να πιστεύουμε ότι ΔΕΝ κάνει να ΜΗΝ τα χρησιμοποιούμε, και κάνω τις δικές μου εφευρέσεις με απλά προιόντα της Μάνας Φύσης!΄
Καιρό τώρα είμαι αποφασισμένη να αδιαφορήσω τελείως (για να μη πω μποικοτάρω και ακούγεται αρνητική λέξη) για οποιοδήποτε προιόν βλέπω σε ολοσέληδες διαφημήσεις σε περιοδικά πολυτελείας, τύπου VOGUE, ELLE κλπ (άλλωστε και για τα ίδια τα περιοδικά αδιαφορώ), σε τηλεόραση (όταν τα έβλεπα αφού ούτε τέτοιο προιόν, τηλεόραση, καταναλώνω τώρα), σε ραδιόφωνο κλπ.
Καλά, για τις αφίσσες έξω δεν το συζητώ και εντυπωσιάζομαι που παλιά την κάθε αφίσσα που φύτρωνε μπροστά μου την μελετούσα με τις ώρες… τώρα δεν γυρίζω καν το κεφάλι μου να τις δω!΄

YOGA τώρα και μετά στην αγορά για πελματογραφήματα και για ψάξιμο αθλητικών παπουτσιών (βλέπε ΕΔΩ  και στα σχόλια)