Άνευ τίτλου αυτό…

 

Αν και σχετικά κουρασμένη από την διόμισυ ωρών βόλτα θ’ ανεβάσω τα χρώματα και τ’ αρώματα που είδα κι ένοιωσα σήμερα – Είπαμε, το ανέβασμα της φωτογραφίας κρατά χρόνο όχι το γράψιμο!
Ήθελα σήμερα να φύγω από την γειτονιά μου και να περπατήσω σε άλλα μέρη και σοκκάκια και πήγα στον Ζωολογικό κήπο, στο Rosendal, εκεί που είχα πάει με την φίλη μου την Catrin την παραμονή του μεσοκαλόκαιρου

Στην δεύτερη φωτογραφία, με τις κατακόκινες μολόχες, μ’ άρεσε που τα πουλιά τριγυρνούν κοντά στις παρέες – Πολούς Έλληνες τους εκπλήσσει το γεγονός ότι τα πουλιά εδώ είναι πολύ “εξευγενισμένα” και ότι δεν φοβούνται τους ανθρώπους…

 

Στο τεράστιο αυτό μπλε παρτέρι έχει όλων των λογιών βότανα και μπαχαρικά που τ’ αρώματά τους σου τρυπούν τη μύτη…

 

Τελικά δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι που δεν καλιεργείται εδώ, στην Σουηδία! Διάφορα είδη λάχανα είναι αυτά – Από αυτά τα λάχανα που τρώγαμε σαν μικρά παιδιά (μαύρα τα λέμε οι πόντιοι αλλά είναι απλά πράσινα) και που τα είχαμε βαρεθεί ακόμα κι αν η μάννα μου προσπαθούσε να τα μαγειρέψει σε πολλές και διάφορες εκδοχές!!!

Στο πολύ φως το αποδίδει η Gunilla, που συνάντησα εκεί γύρω να χαζεύει κι αυτή τα θαύματα, το ότι μπορείς να καλιεργήσεις τα πάντα στην Σουηδία!
Και το λέει μια που δεν ζει καν στην Στοκχόλμη αλλά 40 μίλια πιό ψηλά, στο Sundsvall, εκεί που κάνει ακόμα πιό πολύ κρύο! Αλλά και που έχει και πιό πολύ φως απ’ ότι εδώ!
Με τα 5 της παιδιά η γυναίκα (πολύτεκνος λέγεται αυτό εδώ και, πλέον, μάλλον και στην Ελλάδα), με τις 35 της αγελάδες, με τις καμμιά σαρανταριά κοτούλες, με χωράφια και καλιέργειες είχαμε πολλά κοινά στοιχεία περί της αγροτιάς να μιλήσουμε…

 

Θα γράψω τα ονόματα αυτών των δυο κτηριών όπως είναι και σαν διεθνή ορολογία, σχεδόν, θα καταλάβετε!
Το πρώτο λέγεται  Nordiska Museet και το δεύτερο Kungliga Dramatiska Teater

 

Ο κόσμος έχει βρει την χαρά του με τον καιρό γύρω στους 28-30 βαθμούς, επί μια ευδομάδα σχεδόν, και γεμίζουν τα μαγαζιά έξω – Στην δεύτερη φωτογραφία αυτά τα μπαλόνια που με το που βραδιάζει γεμίζουν τον ορανό… έχω ξαναγράψει για τέτοια! 
“Μια χαρά χαρούμενους κι ευτυχισμένους τους βλέπω τους ανθρώπους εδώ πού ωφείλεται το ανεβασμένο ποσοστό αυτοκτονίας” με ρώτησε χθες ο Θέμης…
Τι να του απαντούσα; Ίσως στο γεγονός ότι εδώ όλα καταγράφονται ως έχουν κι όχι ως πχ. ατύχημα που πολύ πιθανόν λένε στην Ελλάδα για άνθρωπό τους που αυτοκτονεί… σιγά μη πουν την αλλήθεια και γίνουν ρεζίλι στον κόσμο και στην γειτονιά!!!

Πάμε παρακάτω για να σας βομβαρδίσω με την αρχιτεκτονική που με τρελλαίνει… Πάρα πολύ μ’ αρέσουν τέτοιου είδους κρήρια που είναι από το 1800, κάποια και από το 1600!
Πολλές φορές έχω αναίβει σε λεωφορείο, δίχως συγκεκριμένο προορισμό, και επί ώρες χάζευα τα κτήρια στην πόλη!
Αυτά τα συγκεκριμένα είναι από το Strandvägen και, όπως είπα και παλιά, για να μείνεις σ’ αυτή την οδό πρέπει το πορτοφόλι σου να ζυγίζει περισσότερο από τώρα άσχετα με το πόσο ζυγίζει τώρα! Όχι από cash! Αυτά δεν κυκλοφορούν πλέον! Αλλά από πιστωτικές!
Και αν μια μέρα στην διεύθηνσή μου γράφει: Simela Meletlidou, Strandvägen X, Sweden… να ξέρετε ότι κάτι εκρηκτικό έχει συμβεί στη ζωή μου… πάλι

 

 

Οι τελευταίες φωτογραφίες βγήκαν στις 21.30 (ελλάδας 22.30)

Στο κελί 32….

“I am in Stockholm” έγραφε ο τίτλος ενός mail χθες βράδυ… Ποιός είναι στην Στοκχόλμη; Δεν κατάλαβα! Το όνομα του αποστολέα, Themis Lazaridis, κάτι μου έλεγε αλλά…
“Γειά σου Συμέλα, είμαι εδώ για κάτι σεμινάρια κλπ. κλπ. και αν έχεις χρόνο να πάρουμε ένα ποτό μαζί…” έγραφε και χρειάστηκα λίγο χρόνο να θυμηθώ τον συνάδελφο, τον συμπλόγκερ, τον Θέμη από τη Νέα Υόρκη που τον είχα συναντήσει και τον Ιανουάριο του 2008 που ήμουν εκεί! Και που είχα γράψει σχετικά μ’ αυτόν και τον αγώνα του όσον αφορά την μεταρρύθμιση στο Ελληνικό Πανεπηστήμιο

Και πήγα σήμερα στο ξενοδοχείο που μένει… Και δεν μιλάμε για οποιοδήποτε ξενοδοχείο!
Το ξενοδοχείο Långholmen, σ’ ένα νησάκι στο νότιο κέντρο της Στοκχόλμης, ήταν παλιά φυλακές και το έτος 1975 (την χρονιά που ήρθα στην Στοκχόλμη) έκλεισαν οι φυλακές για να βγουν οι ακίνδυνοι, πλέον, έξω - Όχι πως οι έξω ήταν πιό ακίνδυνοι…
Και πρόσφατα μετατράπηκε όλο εκείνο το συγκρότημα σε ξεονοδοχείο με αρκετή πολυτέλεια μέσα!

Ήταν τέλεια η ευκαιρία να το φωτογραφήσω κιόλας…

 

Kronohäktet (Κρατικά κρατητήρια) γράφει πάνω στην είσοδο του σημερινού ξενοδοχείου, έτσι όπως έγραφε και τότε, με θέα την θάλασσα που σήμερα κάνει μπάνιο οποιοσδήποτε… Με το δίκαιό τους λένε ότι στην Σουηδία όταν είσαι σε φυλακή είναι σαν να είσαι σε διακοπές…

    

Το φυλάκιο στην αυλή και ένα από τα έξω κελιά (το νούμερο 9) όπου σήμερα κάθεται ο καθένας για καφέ ή φαγητό με τα κόκκινα τριαντάφυλλα ανθισμένα!

  

To the cells = Προς τα κελιά – Ο εσωτερικός χώρος, αν και δεν είδα πολλά, παρέμεινε αρκετά όπως ήταν σαν φυλακές και αυτό είναι που κάνει το ξενοδοχείο ενδιαφέρον…
Όταν νωρίτερα σήμερα τηλεφώνησα για να μιλήσω με τον Θέμη ζήτησα το ”κελί” νούμερο Χ κι όχι το “δωμάτιο” νούμερο Χ!
Δεν το έκανα επίτηδες αλλά το γράφει και στην σελίδα τους…
Στην τελευταία φωτογραφία με σκουφί φυλακισμένων από αυτά που σήμερα πουλάν για σουβενίρ!
Και στην σχεδόν δύωρη ευχάριστη παραλιακή βόλτα με τον Θέμη ξανασυζητήσαμε, όπως και τότε, στη Νέα Υόρκη, τα αρνητικά της Ελλάδος με τα οποία εμείς οι δυο, σαν Έλληνες του εξωτερικού για πολλά χρόνια, δυσκολευόμαστε να συμβιβαστούμε…
Και μετά το Sushi που φάγαμε στην οδό Hornsgatan χώρισαν οι δρόμοι μας για να ξανασυναντηθούν ποιός ξέρει πού και πότε…

Netdating & Bvlgari…

 

Με Bulgari (Bvlgari) βέρες πάνω στην εικόνα της Παναγίτσας και κάτω από την φωτογραφία της Μελίνας Μερκούρη, στην αίθουσα της κοινότητας της βόρειας Στοκχόλμης, αρραβωνιάσαμε και το ζεύγος Θεοδώρα και Παναγιώτη:

Παλιά, δεν θυμάμαι πόσους μήνες πριν, μου είχε πει η Θεοδώρα να μπω σ’ ένα netdating site να βρω “τον γαμπρό” γιατί εκεί είχε βρει κι αυτή τον δικό της… που κατέληξε σήμερα σε αρραβώνα!
Ναι αλλά η έννοια μιας σχέσης είναι το ίδιο τώρα με εμάς στην ηλικία των 55 και των παιδιών αυτών που είναι γύρω στα 30; Αυτά, σύμφωνα με την κοινωνία και τα πρέπει της, θα κάνουν παιδιά, οικογένεια, σπιτικό κλπ. Εμείς που αυτά τα έχουμε κάνει και όλα είναι τακτοποιημένα τι θέλουμε από μια σχέση;

Μου τηλεφώνησαν τώρα για barbeque και μου διέκοψαν από την έμπνευση… ζέστη πολύ παιδιά εδώ – 30 βαθμούς περίπου αυτή την στιγμή στην Στοκχόλμη…

 

Όχι, δεν είμαι η κουμπάρα εγώ αλλά ήθελα να δω τα δαχτυλίδια τους και το εμπόριο που παίζεται πίσω απο τον θεσμό του αρραβώνα γιατί έτσι όπως κατέληξε η βραδειά, με χορό και με κέφι, τον γάμο τι τον θέλουν;

 

Και τις τούρτες ρε παιδιά!!!
Ξεχάσαμε τις τούρτες και τις βγάλαμε όταν είχε φύγει ο περισσότερος ο κόσμος… δεν πειράζει… κάποιες θερμίδες λιγότερες για τους περισσότερους!

 

Κοντά στην χαρά κι η θλίψη των αδελφών και φιλενάδων που χάνουν την Θεοδώρα γιατί όπως μας λέει και ο Θεούλης η γυνή θ’ ακολουθεί τον άνδρα και στην περίπτωσή μας η γυνή θα’ ακολουθήσει και θα μετακομίσει από την Στοκχόλμη, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, στην Φρανκφούρτη της Γερμανίας για να μάθει νέα γλώσσα και νέες συνήθειες! 

Και πριν πάμε για ύπνο κατά τις τέσσερεις το πρωί στο μπαλκόνι της νύφης παρέα με τον ήλιο για την τελευταία μπύρα της βραδειάς…

Μητρομανής η δικιά του…

Η στοιχομυθία μεταξύ εμένα κι έναν από τα netdating sites που ήθελε να μου μιλήσει γιατί μ’ έβρισκε, λέει, ωραία, ελκισττική κλπ….
Χ, αυτός - Σ, εγώ

Χ: άσε άσε μόλις χώρισα και…
Σ: αλήθεια; λυπάμαι γι αυτό…
Χ: τι να λυπάσαι καυμένη…
Σ: να μη λυπηθώ δηλαδή;
Χ: τι να λυπηθείς μωρέ, εδώ η κυρία πηδούσε τους πάντες και τα πάντα… τίποτε δεν έχει αφήσει όρθιο…
Σ: δεν κατάλαβα…
Χ: μας βγήκε μητρομανής η κυρία…κατάλαβες τώρα;
Σ: κι εσύ; τι έκανες εσύ; δεν έκανες το ίδιο; δεν πηδούσες τις πάντες και τα πάντα;
Χ: εγώ τα κατάπινα όλα στην αρχή αλλά δεν πήγαινε άλλο…
Σ: αλήθεια, αν κι εσύ έκανες το ίδιο πώς θα λεγόσουν; μητρομανής αυτή, εσύ;

Τέλος… δεν ξαναμίλησε και θυμήθηκα την συζήτηση μεταξύ δύο νεαρών της οικογενείας μου παλιά!

“Αν τηλεφωνήσει η Α μη τύχει και πεις ότι συναντώ και την Μ” μου είπε ο ένας και τους άκουγα μετά να μιλούν για μια συμμαθήτρια που ήταν “πουτάνα” που πήγαινε με τον έναν και με τον άλλον…κλπ.

“Δε μου λες, αν αυτή είναι πουτάνα εσύ που έχεις δυο ταυτόχρονα τι είσαι” ρώτησα και η αφελέστατη αλλά αλληθινή του απάντηση ήταν ΠΟΥΤΑΝΟΣ!

Έτσι μπράβο. Είδες που το ‘ξερε;

Ψάχνωντας για ισότητα πρέπει πρώτα να μάθουμε να χρησιμοποιούμε και αντίστοιχες λέξεις μη μείνουν παραπονεμένοι οι μεν ή οι δε!

Τι μου ‘ρθε και έπρεπε να το γράψω αυτό τώρα και άργησα για τους αρραβώνες.. δεν σκέφτηκα και τι να βάλω…. τζιν κάνει να βάλω;

I am bad & αρραβώνες!

Τελικά αλήθεια ήταν με το παιδί μας που έφυγε, τον Michael Jacson!
Κάποτε, νεοφερμένοι τότε από την Αμερική όπου είχαμε μείνει ενάμισυ χρόνο, τα παιδιά μου τραγουδούσαν και χόρευαν σαν αυτόν το τότε σουξέ του τραγούδι “I am bad”

Θα το ξέρετε πώς πάει…
Ο αδελφός μου ο Γιάννης τρελαινόταν να τους ακούει και να τους βλέπει να κουνιούντε σαν τον Michael και δώστου έδινε λεφτά στα παιδιά!
“Πες πουλίμ το αμπετ” έλεγε στα παιδιά και άντε πάλι αυτά στο show και άντε πάλι αυτός τα λεφτά στις τσέπες τους και εδώ που τα λέμε τα παιδιά μου είχανε πολλά εισοδήματα τότε με το τραγούδι εκείνο!

Να είσαι καλά εκεί που είσαι Michael και να βρεις εκείνο που έψαχνες εδώ αλλά που ποτέ δεν βρήκες!

Και η ζωή συνεχίζεται και απόψε πάμε σε αρραβώνες… με ότι αυτό συνεπάγεται!
Αρραβώνας!
Τι άραγε σημαίνει αυτό;

Παλιά έκανε ο κόσμος αρραβώνες για να επιτραπεί το ζευγάρι να πάει σινεμά! Και καμιά βόλτα πάντα μαζί με άλλους 2-3 συνοδεία μη γίνει το “κακό”
Σήμερα τι να συμαίνει αρραβώνας, άραγε, που όχι μόνο σινεμά έχουν πάει άνευ συνοδείας αλλά και πολλάκις έκαναν και το “κακό;”

Πάει ο Michael Jacson;

Πέθανε αυτός;
Κάτι πήρε το μάτι μου στο διαδίκτυο – βλακείες να ‘ναι άραγε;

Αλλά και το είδος της ζωής που έκανε μακριά δεν τον έβλεπα να πάει!
Κρίμα! Με το ταλέντο που είχε πολύ περισσότερα έργα θα μπορούσε να κάνει αλλά το “αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα” είχε καταντήσει γι αυτόν καθημερινό και αβάσταχτο βάσανο!
Πολλοί πατέρες έχουν δείρει και ψυχικά βασανίσει τα παιδιά τους αλλά σαν ενήλικος, πλέον, ωφείλεις να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου και να μάθεις να βρεις τον εαυτό σου που καθοδόν κάπου έχει χαθεί και αυτό, καθώς φαίνεται, αυτός δεν κατάφερε να το κάνει!

Εύχομαι, αν αυτός όντως φεύγει τώρα, κάποιο άλλο αστέρι να γεννηθεί κάπου για να διασκεδάσει τους μετέπειτα νέους… δηλαδή τα εγγόνια μας!

Ας πάει στο καλό αφού εδώ δεν ήθελε να παραμείνει!

Ο πιό όμορφος στο είδος του…

Το αστέρι και ο μορφονιός της σουηδικού εμποροοικονομικού χώρου, ο από το 2003  διευθήνων σύμβουλος της Ericsson για τον οποίο πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί, ο Carl-Henric Svanberg, αφήνει πλέον την Ericsson και γίνεται πρόεδρος της τέταρτης παγκοσμίως, σε μέγεθος, εταιρίας BP - British Petroleum γράφει ΕΔΩ!

Και σε ανώτερα τον εύχομαι!
Γιατί όχι; Μια χαρά παιδί είναι και ήταν και πολύ ευχάριστος όταν στο αεροδρόμιο της Στοκχόλμης τον είδα τελείως τυχαία και ποζάρισε για μια φωτογραφία!
Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα από τέτοιους να βγάζουν λεφτά  από τέτοια μηχανήματα – ΑΤΜ λέγονται αυτά στην Ελλάδα;
Δεν το περίμενα ότι και αυτοί χρειάζονται cash;

Κοιτάξτε πώς κρατά το πορτοφόλι του!
Έτσι, έτσι, μ’ άρεσε που ούτε την παραμικρή κίνηση έκανε για να το κρύψει ή να δείξει κάποια ελάχιστη καχυποψία και πόσο μ’ αρέσει να είναι ο άνθρωπος έτσι!

Volvo Ocean Race & Eric Gadd

“Πάμε ν’ ακούσουμε τον Eric Gadd” με ρώτησε χθες μια γειτόνεισά μου, η Eva, και πήγαμε στο κέντρο της Στοκχόλμης, στο Skeppsbro, που είναι μια αποβάθρα από το 1600 όπου αυτές τις μέρες έχει μεταραπεί σε σκέτο πανηγύρι μ’ ένα σωρό εκδηλώσεις κλπ.!
Διότι επί μια ευδομάδα βρίσκονταν εδώ ιστιοφόρα, το Volvo Ocean Race, που έχουν ήδη αγωνιστεί κάνωντας τον γύρω του κόσμου και σήμερα το πρωί συνέχισαν για τον τελικό προορισμό τους, το Sankt Petersburg στην Ρωσία!
Μιλάμε για event μεγάλων κεφαλαίων και τα έβλεπες καθαρά αν μη τι άλλο στα λογότυπα από τους σπόνσορες…

Ακολουθούν φωτογραφίες από την χθεσινή μου εξόρμηση που με πήγε πολλά χρόνια πίσω – Τότε που ήμουν και νέα και ωραία γιατί τώρα είμαι μόνο ωραία επειδή παλιά έτρεχα σε τέτοια λάιφ κονσέρτα…

 
Δεν ήταν εύκολο να φωτογραφίσω τα ψηλά κατάρτια… Να και το παιδί μας ο Eric Gadd που διαθέτει μια γλυκειά και μαλακή φωνή που κατά κάποιον τρόπο την συμπαθώ!  

 

Με το Εθνικό Μουσείο απέναντι φαινόταν η σκηνή όνειρο κυρίως όταν άρχισε να πέφτει μια αχνή σκοτεινιά – Το μουσείο στην δεύτερη φωτογραφία
Είναι από τα πιό όμορφα σημεία της Στοκχόλμης σ’ αυτή την αποβάθρα…

 

Από πίσω στην πρώτη φωτογραφία τα βασιλικά ανάκτωρα και στην δεύτερη τα πανέμορφα κτήρια στην οδό Skeppsbro… και πολύς κόσμος που ακούει το παιδί να τραγουδά… 

 

Και δώστου κι εμάς να χωροπηδάμε και να τη βρίσκουμε σαν να ’μαστε 20 ετών παιδάκια…

 

Και φεύγοντας από εκεί κατά τις 23.00 (ελλάδας 00.00) φωτογραφήσαμε μεταξύ άλλων κι αυτά εδώ – Ο Κολοκοτρώνης πάντως δεν είναι στο άγαλμα αλλά μη με ρωτάτε και ποιός είναι! Όταν το μάθω θα σας το πω…Στην παλιά πόλη πάντως είναι και αν κάποιος αναγνώστης το ξέρει ας μας το πει!
Το λεω πάλι, είναι σφάλμα από τους wordpress να μην επιτρέπει την μεγέθυνση των φωτογραφιών για να φανεί όλο το μεγαλείο τους!

Όνειρα & δηλητήρια

1- Το θέμα ήταν οι εξετάσεις/ακτινογραφίες για πιθανές μεταστάσεις κι όχι τα κόμματα…

2- Το “Καφενείο μου – blog μου” είναι για όλους ελεύθερα να πουν την οποιαδήποτε άποψή τους…

3- Γιάννη πολύ σωστά όσον αφορά τα neddragningar (τα κόψε από εδώ και κόψε από εκεί) αλλά αυτά μάλλον δεν έχουν γίνει από τον έναν χρόνο στον άλλον και μάλλον είχαν δρομολογηθεί ήδη από την προηγούμενη κυβέρνηση επομένως δεν θα έλεγα ότι ”φταίει” μόνο η σημερινή!

4- zwaki θα ήθελα να σου θυμήσω τα θαυμάσια λόγια που μου είχες γράψει κάποτε: Συμέλα, σε ευχαριστώ για την θετική σου ενέργεια! Ανήκεις στο μικρό ποσοστό ανθρώπων που δεν ασχολούνται με τους άλλους, με μικροπρέπειες, μικροσυμφέροντα, μιζέριες, και γενικά με πράγματα που υποβιβάζουν την ανθρώπινη φύση και μπλοκάρουν το μυαλό! Γιαυτό και σου αξίζει να είσαι ευτυχισμένη! Θα μου πεις σε όλους αξίζει…Κιόμως μερικοί αρέσκονται να έχουν μιζέρια και προβλήματα ώστε να μπορούν ελεύθερα να γκρινιάζουν! Μάλλον αυτό τους δίνει δίνει νόημα στη ζωή τους!

Δεν το πάω διπλωματικά, όχι! Δεν το κάνω όπως τους καφετζήδες που πρόσεχαν, και που ίσως ακόμα προσέχουν, μη τους ξεφύγει κάτι και φανεί σε ποιό κόμμα ψηφίζουν και χάσουν, έτσι, πελάτες από το άλλο κόμμα! Διότι στην περίπτωσή μου κόμματα δεν υπάρχουν επομένως τέτοιες προσοχές είναι ανύπαρκτες κι ένα μεγάλο μέρος από την θετική μου ενέργεια ωφείλεται ακριβώς σ’ αυτό!
Στο ότι δεν χαλώ την ζαχαρένια μου στα κόμματα επειδή έχω αντιληφθεί ότι οι κομματικές διαφορές μπλοκάρουν το μυαλό, συρικνώνουν την ελευθερία σκέψεως και επιφέρουν διχόνια μεταξύ ανθρώπων που ναι μεν, στην ουσία, είναι γλυκύτατα πλάσματα είναι όμως και δηλητηριασμένα με κάτι που λέγεται κόμμα!
Και στην Ελλάδα τι είναι, μήπως, κόμμα; “Το κόμμα μου” για την πλειοψηφία των Ελλήνων σημαίνει “αυτοί που με τροφοδοτούν με μια θέση στο Δημόσιο” και το γεγονός ότι εγώ ποτέ δεν δηληρητιάστηκα με “κόμμα” πολύ πιθανόν έχει να κάνει με το ότι ποτέ δεν ”πουλήθηκα” για μια θέση στο Δημόσιο!

Και μιλώντας για κόμματα θυμήθηκα και το όνειρό μου… τι μπορεί, αλλήθεια, να σημαίνει το αποψινό μου όνειρο παρέα με τον Καραμανλή; Και να τον γούσταρα και σαν άνδρα; Παρέα με το εγγονάκι μου σήμερα το έχω ξεχάσει κι όλας αλλά αχνά θυμάμαι ότι ήμασταν σε κάτι σαν λούνα παρκ με μικρά παιδάκια (δικά του) και με t-shirt ο δικός σου μου ήταν πολύ-πολύ οικείος!!!
Το όνειρο αυτό ΔΕΝ είναι ρητορικό, zwaki, και άλλοι…

To do it or not!

Καιρός δεν είναι να γράψουμε και κάτι για τον καρκίνο;
Οι τακτικοί αναγνώστες γνωρίζουν ότι τον Μάρτιο του 2007 είχα διαγνωστεί με καρκίνο μαστού αλλά μετά από όλες τις απαιτούμενες θεραπείες είμαι μια χαρά – Θα έλεγα και καλύτερα από πριν!

Ωστόσο τηλεφώνησα πρόσφατα στο νοσοκομείο όπου έκανα τις θεραπείες και από περιέργεια ρώτησα πότε θα δω τον ογκολόγο αφού από τον Οκτώβριο έχουμε να βρεθούμε!

“Μα δεν χρειάζεται… θεωρείσαι πλέον υγιής… κλπ. κλπ.” μου αράδιασε η νοσοκόμα ένα σωρό λόγους να μην πάω αλλά, ωστόσο, θα με καλέσουν όποτε αυτοί το θεωρήσουν απαραίτητο!
Με τον ογκολόγο δεν μιλάς όταν τηλεφωνάς! Και κατά τις θεραπείες αλλά και μετά είναι δυσεύρετοι αυτοί αλλά τους βλέπεις ανά τρίμηνο ή τετράμηνο (δεν θυμάμαι καλά) κατά τις θεραπείες κάτι που το κάνουν με όλους…

“Μα, πώς; στην Ελλάδα τα πρώτα χρόνια κάνουν εξετάσεις κάθε εξάμηνο εδώ δεν υπάρχει καμμία αντίστοιχη ανησυχία …κλπ…” ρώτησα εγώ!
“Αισθάνεσαι κάτι ανησυχιτικό” ρώτησε αυτή και αν έλεγα ΝΑΙ προφανώς θα μ’ έκλεινε μια ώρα μαζί του αλλά είπα ΟΧΙ αφού όντως δεν ανησυχώ!

Παλιά που κάποια στιγμή είπα στον ογκολόγο ότι στην Ελλάδα οι καρκινοπαθείς εξετάζονται ανά εξάμηνο μου είπε ότι στην Ελλάδα, αλλά και σε κάποιες άλλες χώρες, οι εξετάσεις γίνονται επί πληρωμής και ότι είναι φυσικό να γίνονται συχνά πυκνά αλλά εμείς, εδώ, δεν έχουμε λόγο να το κάνουμε! Άλλωστε αποφεύγουμε τις ακτίνες πρώτον λόγω υπερβολικής ακτινοβολίας και δεύτερον λόγω περιτής ανησυχίας διότι αν βρεθεί κάτι που δεν έχει καν να κάνει με καρκίνο ο ασθενής θ’ ανησυχεί δίχως λόγο… bla bla bla….!

Τι κάνεις λοιπόν;
Διότι μόνο αν επιμένω θα με στείλουν για ακτίνες και γι άλλες εξετάσεις! Διαφορετικά δεν το κάνουν και παλαιότερα, εφόσον επέμενα, με στείλανε για εξετάσεις, ακτίνες κλπ. δύο φορές!
Αλλά την δεύτερη φορά που πήγα να κάνω ακτίνες στον σκελετό, με τον φόβο μη μου πουν “πέρνα μέσα κυρία από τέτοια να ξανακοιτάξουμε διότι κάτι είδαμε και θέλουμε να σιγουρευτούμε… “, είχα αποφασίσει να μην ξαναπατήσει το πόδι μου σε ακτίνες!

Τι κάνω λοιπόν; Να τα παρατήσω όλα και όπου πάει ή να επιμένω να με στείλουν για εξετάσεις;
To do it or not ?