5 άντρες & η καταγωγή μου…

Πέντε άνδρες έτρωγαν, έπιναν, γελούσαν και μιλούσαν όταν εγώ, κατά τις 8 χθες το βράδυ, περνούσα από δίπλα τους και πετάχτηκε ο ένας και φώναξε “Θα καθήσεις μαζί μας να κεράσουμε μια μπύρα;” – Μετά λένε οι σουηδοί δεν φλερτάρουν…
Είμαι σίγουρη ότι οι τύποι δεν το περίμεναν ότι η Συμέλα όντως θα το ‘κανε για τον απλό λόγο ότι κάτι τέτοιο δεν συνηθίζεται… Και κάθησα!
Εσείς θα το κάνατε;

Και είπαμε και γελάσαμε σαν να γνωριζόμασταν από καιρό… και ήρθε η ώρα να μαντέψουν την καταγωγή μου!
Ο ένας μόνο μάντεψε κάπως σωστά, τουλάχιστον κάπως κοντά στην Ελλάδα, με την σιγουριά του ότι είμαι Ισπανίδα!
Όλοι οι άλλοι πιάσανε νότεια Αμερική, Μεξικό κλπ.
Δεν είναι οι μόνοι που έπεσαν τόσο έξω διότι όποιοι κι αν μάντεψαν το κοντινότερο που μάντεψαν είναι η Ισπανία!

Τους μπέρδεψε, είπαν, το γεγονός ότι είμαι από οικογένεια με 13 αδέλφια, που έτυχε να αναφέρω πριν μπούμε στο παιχνίδι της μαντείας, και δεν φαντάστηκαν ότι στην Ευρώπη υπάρχουν πολυμελείς οικογένειες που, μάλιστα, είναι από έναν πατέρα και μια μάννα!

Η μια μπύρα έγινε δυο και περισσότερο δεν χρειάζεται η Συμέλα… Και φεύγοντας τους παρακάλεσα να μη δώσουν σημασία αν σε περίπτωση δουν να κάνω κάποια 8-άρια…
Τους ευχαρίστησα για την παρέα, λοιπόν, για την μπύρα και για το κάτι το διαφορετικό που πέρασα μαζί τους και τους έδωσα τον λόγο μέχρι του χρόνου να μάθω ποδήλατο (Όχι, ακόμα δεν δεν ξέρω να κάνω ποδήλατο) για να τους ακολουθήσω στην ετήσια δραστηριότητα που τέτοια εποχή κάνουν -  Ποδηλασία από την δουλειά τους μέχρι ένα σημείο, απόστασης συνολικά 20 χιλιόμετρα με φαγητό ενδιάμεσα, ποτό και απόλαυση της Φύσης!

Αυτά, πάω τώρα στον σταθμό… Λαρίσης Στοκχόλμης, να παραλάβω την επισκέπτριά μου!

No job no food…

Πάω σε λίγο να προυπαντήσω το Λινάκι που έρχεται από το Όσλο για να περάσουμε μαζί ένα σαββατοκύριακο που, όπως φένεται, θα είναι τέλειο αφού αυτή τη στιγμή το θερμόμετρό μου δείχνει 20 βαθμούς υπό σκιάν.

Ωστόσο, εκτός από τις κηπουρικές δουλιές  που την περιμένουν, που και το γνωρίζει και το επιθυμεί και η ίδια, της έχω άλλη μια δουλιά και θυμήθηκα, έτσι, τον πατέρα μου που έβαζε σε δουλιά όλους όσους μας επισκέπτονταν!΄

Αν ήταν να πάμε σε χωράφι για κάποια δουλιά έπαιρνε μαζί μας και τον επσικέπτη με το επιχείρημά του, που είχε γίνει κι ένα είδος σαρκαστικού ορόσημου στην οικογένεια Μελετλίδη ”Όποιος δεν δουλεύει σ’ αυτό το σπίτι δεν τρώει…..”
Στενοχωριόμουν όταν τον άκουγα τότε να το λέει, θυμάμαι, ενώ εγώ έβλεπα άλλα θετικά! – Έβλεπα την παρέα του επισκέπτη μας σαν θετικό και σαν κάτι το διαφορετικό στην συνηθισμένη και μονότονη καθημερινότητά μας…

Το άλλο γεγονός της χρονιάς είναι ότι χθες, πολύ ξαφνικά και τελείως απροετοίμαστη, έπρεπε να οδηγήσω αμάξι κάτι που δεν έχω κάνει επί 11-12 χρόνια, θαρρώ!
Αλλά παρά τις αμφιβολίες μου αν τα κατάφερνα, κυρίως στο κέντρο της Στοκχόλμης που συνεχώς κατασκευάζουν νέους δρόμους και παραδρόμους, όλα πήγαν μια χαρά σαν να οδηγούσα καθημερινά επί 12 χρόνια!

Καλομελέτα κι έρχεται!

Φεύγοντας από τον μπαξέ καταευχαριστημένη από τα λεβέντικα τα φυτά μου σκέφτηκα, παρά τον καιρό που μια σε ψυχάλα το πήγαινε μια σε βροχή, να περπατήσω ένα μέρος προς το σπίτι πριν πάρω το μετρό!
Και φτάνοντας στην γέφυρα Liljeholmsbro για την οποία έχω γράψει κι άλλες φορές ευχήθηκα να μην σηκωθεί και περιμένω μέσα στην βροχή να περάσει κάποιο ιστιοφόρο και… καλομελέτα κι έρχεται που λένε:

 

Στο κείμενο ΑΥΤΟ είναι η άλλη πλευρά της σηκωμένης γέφυρας και σήμερα κάναμε την χάρη στο ιστιοφόρο που βλέπετε να περάσει από κάτω και να γίνουμε εμείς πιό μούσκεμα…αλλά με την χαρά των φυτών μου εμένα λίγο μ’ ένοιαζε η βροχή!

Όσο για την παρέα εδώ τους λυπήθηκα που ο καιρός τους είχε χαλάσει την δραστηριότητα όποια και να ‘ταν αυτή:

Τέτοια εποχή βγαίνουν έξω σε αλάνες οι σουηδοί (σχολεία, σύλλογοι, υπηρεσίες, εταιρίες  κλπ.), για διάφορες δραστηριότητες, για φαγητό, για ποτό, για kick off, kick on, up, in, out, down…για διάφορα τέτοια που βρίσκουν σαν ευκαιρία για να γιορτάσουν αλλά πολλές φορές ο καιρός δεν ευννοεί, όπως σήμερα που περνούσα και τους είδα με ομπρέλες και με αδιάβροχα, αλλά μ’ αρέσει που δεν τα αναβάλλουν και που επιμένουν!

Ιεροτελεστεία χθες…

Έγινε χθες η μεταφύτεψη των ιστορικών φυτών, που με μεγάλη αγάπη έφερε το Πάσχα η αδελφή μου από την Θεσσαλονίκη, στον κήπο!
Ιεροτελεστία μεγάλη χθες εκεί αλλά μου τα χάλασε ένας κηπουρός που περνούσε από εκεί και με απογοήτευσε!
“Αν έχεις τύχη θα πετύχουν… έπρεπε να τα είχες έξω λίγες ώρες τη μέρα επί μια εβομάδα πριν τα μεταφυτέψεις εδώ” μου ‘πε!
Όχι, από το Πάσχα τα είχα εγώ μέσα στην ζεστή θαλπωρή του σπιτιού μου και με την αγάπη που τους έδινα η αλλήθεια είναι ότι τα είχα λυπηθεί που τα άφηνα μακριά μου σε μια θερμοκρασία των 10 βαθμών που αργότερα, τη νύχτα, είχε κατέβει ακόμα περισσότερο!
Και με την ολοήμερη βροχή σήμερα ναι μεν ποτίστηκαν καλά αλλά τα λυπήθηκα που ήταν εκεί έξω στους 12 βαθμούς!

Έτσι άφησα χθες τις δυο μοναδικές ρίζες τομάτας και δύο από τις μελιτζάνες 2 ώρες μετά το φύτεμά τους:

 

Με βαριά καρδιά έφυγα από τον κήπο με την ελπίδα αργότερα να σηκώσουν κεφάλι και σαν λεβεντόπαιδα από την Ελλάδα να υψώσουν τις κορμοστασιές τους!
“Ήμαστε, κύριε από τέτοιε, δοκιμασμένες ψυχές κι εμείς και τα φυτά μας κι εύκολα δεν τα βάζουμε  κάτω… δεν ήμαστε σαν εσάς τους παραχαιδεμένους και τους ευαίσθητους που μια ζωή σας νταντεύει η ευνοηκή σας κοινωνική πρόνοια και μπλα μπλα μπλα….” ήθελα να του πω αλλά δεν μου ‘ρθαν εκείνη τη στιγμή που με προκάλεσε με τις κηπουρικές του φιλοσοφίες!

Αν και έβερχε όλη μέρα σήμερα ήθελα να πάω να τα δω! Μόνο για να δω τι απέγιναν ξεκίνησα και τα βρήκα έτσι:

 

Έστι ΜΠΡΑΒΟ!!!

Σήκωσαν τα ελληνικά, τα περίφανά τους κεφαλάκια και τ’ άφησα κι έφυγα πριν γίνω μούσκεμα….
Αν και είχα επιλέξει λάθος μέρα για μεταφύτεψη, αφού και απόψε θα κατέβει στους 6 βαθμούς η θερμοκρασία, από αύριο που υπόσχονται 20 βαθμούς θα πάμε ακόμα πιό καλά… κι εκείνος που κάθε μέρα περνά από τον κήπο/μπαξέ μου θα χρειαστεί ν’ αναθεωρήσει τις θεωρίες του περί των ελληνικών λεβεντοφυτών!

Αυτά… to be continued…

Αλλού εγώ αλλού αυτά!

 Οι ημικρανίες με κράτησαν καρφωμένη στο κρεβάτι για λίγο – Αν γνωρίζετε καμιά εναλακτική θεραπεία (όχι με παραδοσιακά ιατρικά χάπια) ρίξτε ένα σινιάλο διότι εγώ τις αφήνω να κάνουν τον κύκλο τους! Δηλαδή, τρεις με πέντε μέρες, και πολύ σπάνια λιγότερο από τρεις, στο κρεβάτι!

Σήμερα, ωστόσο, έπαιζα κρυφτό και κυνηγητό στο σπίτι μου! Αλλού τα ρουφούσα εγώ με την ηλεκτρική σκούπα αλλού πετούσαν αυτά… αυτά τα σαν τούφες από πούπουλα, τα άσπρα σαν χιόνι πραματάκια που επί 4-5 μέρες μας γέμισαν τα σπίτια και τα μπαλκόνια!
Και δεν ήταν μόνο από τα άνθη των ραδικιών αλλά και από κάποια δένδρα που δεν γνωρίζω ούτε το όνομά τους ούτε κι αν υπάρχουν στην Ελλάδα!

Μιας και το ‘ριξε ο καιρός στην βροχή σήμερα είπα να το ρίξω κι εγώ στην καθαριότητα μη με βρει και στα χάλια μου το Λινάκι από το Όσλο που σκέφτηκε να περάσουμε μαζί ένα σαββατοκύριακο εδώ! Είναι το Λινάκι που με βάφτησε Νταρντανοσερραία και με την οποία περάσαμε ένα υπέροχο αυγουστιάτικο σαββατοκύριακο στο Όσλο!
-Λινάκι, έτσι και καταπιείς κανένα πούπουλο τη νύχτα δε χάλασε κι ο κόσμος, έτσι
Δεν είναι σίγουρο ότι τα εξαφάνησα όλα αλλά από τη Φύση είναι και τελείως απαλαγμένα από κάθε χημική ουσία… Δυστυχώς όχι από την μόλυνση των αυτοκινήτων! Απ’ αυτά ίσως μόνο στον άλλον κόσμο απαλαγούμε…

Ένα newsletter!

Η Έφη με το ενδιαφέρον και την  ερώτησή της όσον αφορά τα φυτά μου μού θύμισε έναν ανηψιό μου, που σήμερα πλέον δεν υπάρχει…

Επειδή μια ζωή στα ξένα, εγώ, μάθαινα τα νέα της οικογένειας πάντα τελευταία, μερικές φορές και καθόλου, γινόταν σαν εκείνον τον πεθερό που όταν επισκεφτόταν μια νύφη σκεφτόταν εκείνη πως η νύφη, από την οποία ερχόταν ο πεθερός, θα τον είχε ταίσει και ο κακόμοιρος φαγητό πουθενά δεν έβλεπε…

Και στην περιπτωσή μου οι δικοί μου σκέφτονταν πως κάποιος άλλος αδελφός, ή αδελφή, ή ανηψιός, ή ανηψιά θα μ’ είχε ειδοποιήσει για κάτι που συνέβαινε στην οικογένειά μου στην Ελλάδα!
Αλλά και το γεγονός ότι κι εγώ δυσκολευόμουν να ειδοποιώ όλους για κάτι που μου συνέβαινε εδώ μου ‘δωσε την ιδέα κάποιοι από εμάς να ξεκινήσουμε ένα είδος φυλλαδίου (ένα είδος newsletter) με τα νέα της πολυμελλούς οικογένειας Μελετλίδη (και με τα πολλά του παρακλάδια) και με κάποιον τρόπο να το διανέμουμε σε όλους…

Σημειωτέον ότι τότε ακόμα δεν γνώριζα ότι το ταλέντο της σύνταξης υπήρχε μέσα μου!

“ΑΝΤΕ βρε φαντασμένη”… φώναξε τότε αυτός καταχλευάζοντας την ιδέα μου!

Αργότερα έφυγε αυτός, άρχισα να συντάσσω εγώ, ακόμα πιό μετά πήραν τα πάνω τους τα blogs  και τα “νέα” μου δημοσιεύονται για όποιον γουστάρει να τα μάθει!
Βέβαια, δεν είναι ακριβώς όπως το είχα σκεφτεί τότε, αφού τα αδέλφια μου έχουν άγνοια από υπολογιστή/ίντερνετ, αλλά κάποια ανήψια που ξέρουν μεταδίδουν τα καθέκαστα στους γονείς τους και κατά κάποιον τρόπο απαλάσσομαι από τα τηλεφωνήματα…

Κι έρχεται τώρα η Έφη και με mail μου ρωτά αν μεταφύτεψα κι αν μεγάλωσαν τα φυτά μου…

Θα τα ανακοινώσω Έφη… να τα γράψω μια φορά κι όχι χώρια στον καθένα!

Coming up soon…. που λένε και στις ειδήσεις στα ξένα κανάλια!

Μια απλή άσκηση!

Γράφει ο Deepak Chopra στο βιβλίο που τώρα διαβάζω “Grow Younger, Live Longer” να κάνουμε μια άσκηση για να γυρίσουμε την ηλικία μας πίσω διότι, όπως είπα και στην προηγούμενη ανάρτηση, η ηλικία που γνωρίζουμε είναι απλά και μόνο ένα νούμερο και ότι στην πραγματικότητα ήμαστε αυτό που θέλουμε να ήμαστε! Αν θέλουμε να ήμαστε μεγαλύτεροι απ’ ότι λέει το νούμερό μας συμπεριφερόμαστε σαν τέτοιοι και γινόμαστε μεγαλύτεροι. Το ίδιο και στην αντίθετη περίπτωση!

Επί μια εβδομάδα, λοιπόν, να λέμε 5 φορές την ημέρα τις 3 παρακάτω προτάσεις!
Διαλέγουμε πρώτα μια ηλικία που θέλουμε να ήμαστε (διαλέξτε τουλάχιστον 10 χρόνια πίσω για ν’ αξίζει και ο “κόπος”), καθόμαστε κάπου αναπαυτικά, κλείνουμε τα μάτια, μπαίνουμε στην σιωπή μέσα μας και λέμε δυνατά (πάνω απ’ όλα πειστικά για να πείσουμε τον ίδιο τον εαυτό μας) τα εξής:
1- Καθημερινά αυξάνω τις φυσικές/σωματικές και πνευματικές μου ικανότητες
2- Έχω ρυθμίσει την βιοτική/ζωτική μου κατάσταση να βρίσκεται στην ηλκία ενός υγιή και δυνατού Χ-χρονου
3- Φαίνομαι και αισθάνομαι σαν ένας ιγιής Χ-χρονος

Δεν το κάνουμε βρε παιδιά να δούμε τι γίνεται σε μια εβοδμάδα; Να δούμε τι μας κυρίσσουν και αυτοί οι πνευματικοί ηγέτες και παγκόσμιοι guru!

Εγώ θα το κάνω και ξεκινώ αμέσως τώρα…

Πόσο χρονών είσαι αν δεν ήξερες πόσο χρονών είσαι;

Μ’ άρεσε αυτή η ερώτηση όταν την διάβασα σε βιβλίο της Louise Hay και σκέφτηκα να δοκιμάσουμε και να παίξουμε λίγο!
Αν καταφέρουμε και ξεχάσουμε το νούμερο που ορίζει την ηλικία μας σε ποιά ηλικία θα κατατάσσαμε τον εαυτό μας;
Προσπαθήστε να το σκεφτήτε λίγο!

Και τώρα που γράφω αυτά αναπόφευκτα θυμήθηκα μια γνωστή μου την οποία είχαν αραβωνιάσει από τα 15 της και κάθε φορά που την έβλεπα και την άκουγα να παραπονιέται ότι δεν τον θέλει κι ότι συνεχώς την βιάζει – από τη στιγμή που δεν θέλεις κάποιον ασφαλώς και είναι βιασμός – την ρώταγα γιατί δεν το δυαλύουν και πάντα απαντούσε με το  ”από τώρα;”
Εννοούσε φυσικά ότι ήδη ήταν αργά για χωρισμό! Και την απάντηση αυτή την έδινε από πριν ακόμα γίνει 20 ετών αφού δεν ήθελε καν να αρραβωνιαστεί μ’ εκείνον! 
Σ’ αυτήν αν τότε έθετα την ερώτηση σε ποιά ηλικία κατατάσσει τον εαυτό της σίγουρα θα απαντούσε το νούμερο 70! Ίσως και το 60, ή το 50! Πάντως μια πολύ μεγαλύτερη ηλικία θα έλεγε! Και έτσι ένοιωθε κιόλας!
Για να μη σας αφήσω σε αγωνία η γυναίκα αυτή τελικά χώρισε στα 40 +
Χρειάστηκε, δηλαδή, 25 χρόνια για να πάρει την απόφαση να φύγει από τον επί δεκαετίες βιαστή της!

Ήμαστε, λοιπόν, αυτό που λέμε ότι ήμαστε κι ας ακούγεται χαζό! Το πιστεύω ακράδαντα ότι την ηλικία που εμείς θέτουμε στον εαυτό μας αυτό ακριβώς ήμαστε! Τίποτα παραπάνω και τίποτα παρακάτω!
Οι σκέψεις που κάνουμε, το είδος της καθημερινότητας που ζούμε και οι αξίες που δίνουμε στην επίγεια ζωή ορίζουν την ηλικία μας περισσότερο απ’ ότι τα 365άρια ημέρες που πέρασαν από τότε που για πρώτη φορά είδαμε ετούτο το φως! Αυτά είναι νούμερα μόνο και τίποτα άλλο και για την ώρα δεν θα τα επιχειρηματολογήσω επιστημονικά διότι υπάρχουν και τα επιστημονικά συμπεράσματα και τα διαβάζω τώρα στο βιβλίο του Deepak Chopra! Ίσως το κάνω άλλη φορά!

Άλλο ένα παράδειγμα είναι μια χωριανή μου που τυχαία συνάντησα προχθές και που κατά την συζύτηση των περίπου 40 λεπτών μαζί της είχα ακούσει το “από τώρα;” ίσως και δέκα φορές! Και είναι μόνο δυο χρόνια μεγαλύτερή μου!
Την αντιπαθώ αυτή την έκφραση! Προσπαθήστε να μη μου την πείτε αν κάποια μέρα βρεθούμε!

Είμαι Ανώμαλη;

Το “χιόνι”  συνεχίζει για τρίτη μέρα τώρα και δεν θυμάμαι αν έχουμε δει τέτοιο φαινόμενο άλλα χρόνια με τα ραδικολούλουδα…
Ούτε την πόρτα να ανοίξεις μπορείς τώρα, μάλιστα, που κάνει και φανταστικές μέρες και που στο μπαλκόνι μου είναι όνειρο να κάθεσαι και να λιάζεσαι!
Αλλά και να διαβάζεις τον Deepak Chopra που μου θιμίζει το έτος 2000 που θύμωνα όταν διάβαζα τα χρονογραφήματα στην εφημερίδα “Metro International” που διανέμεται δωρεάν στο metro της Στοκχόλμης!
Θύμωνα επειδή έβλεπα ότι άλλοι πήραν τις σκέψεις μου και τις έκαναν χρονογράφημα που έχουν κιόλας  δημοσιευτεί!
Λίγους μήνες  αργότερα  δημοσιεύονταν δικά μου χρονογραφήματα στην αντίστοιχη εφημερίδα στην Αθήνα και μέχρι τότε δεν είχα ιδέα ότι οι “τρύπλες μου”  στην γραφή ήταν ωραίες! Αλλά και τα βιώματά μου…
“Βιωματικά να γράφεις… πάντα βιωματικά” μου ‘λεγαν τότε οι αρχισυντάκτες και δεν καταλάβαινα τι στην ευχή έβρισκαν στα βιώματά μου! Σιγά τα βιώματα, σκεφτόμουν, θυμάμαι!

Τώρα θυμώνω με τους συγραφείς Deepak Chopra, Louise Hey κλπ. επειδή αυτά που γράφουν αυτοί είναι δικές μου απόψεις! Είναι σκέψεις που επί χρόνια κάνω  και που καιρό τώρα με βασανίζουν δίχως εύκολα να βρίσκω  ανταπόκριση από άλλους διότι ποιός με θεωρεί ΝΟΡΜΑΛ αν εγώ ισχυριστώ ότι ακόμα και την ηλίκία μας μπορούμε να αλλάξουμε με τον τρόπο που σκεφτόμαστε και με τη ζωή που κάνουμε και αντί για 55 χρονών πχ. που είμαι εγώ τώρα να γίνω 45! Ή και 40! Και ότι τα περισσότερα από αυτά που οι άλλοι θεωρούν νορμάλ εγώ να τα θεωρώ ανώμαλα! Και πολλά πολλά άλλα αλλά φεύγω τώρα για μασάζ!

Το τραγούδι της ΣΟΥΜΕΛΑΣ

Κι ένα ταγούδι από μένα για μένα! Για την ΣΟΥΜΕΛΑ τραγουδά αλλά δεν καταλαβαίνω καλά τι λέει: Ωστόσο η μουσική του μ ‘ αγγίζει και με συγκινεί!

Από το blog του Vripolidi