Κάτι τις σπουδαίο!!!

Αγωνιώ για κάτι τώρα τελευταία…
Περιμένω κάτι σοβαρό που πρόκειται να μου συμβεί και από την αγωνία το ρίχνω στο γράψιμο…

Είθε όλα να πάνε καλά!!!!
Δεν εννοώ βέβαια το ταξίδι για την Αντίπαρο το Σάββατο….

Το δώρο μου!

 

Είπα στα 55 μου χρόνια να κάνω κι ένα τέτοιο δώρο στον εαυτό μου, και στα πόδια μου, για να τα ευχαριστήσω που για ώρες με αντέχουν και περπατούν στους δρόμους της Στοκχόλμης….
Το αξίζουν, δεν το αξίζουν;
Και πήγα χθες στην Sandra που πριν 4 χρόνια ήρθε από τον Κολομβία για να απαλήνει πολλών πόδια μαζί και τα δικά μου!
Και βλέποντάς την να τα περιποιείται θυμήθηκα για άλλη μια φορά του πατέρα μου τα άγαρμπα τα πόδια/νύχια που είχε και την απαίτηση να του τα πλένουν οι “νύφες”  που έμπαιναν στο σπίτι μας…
Τι καιροί και τι συνήθειες κι εκείνες!
Κάθε φορά που παντρευόταν ένας αδελφός μου χαιρόμουν που απαλασσόμουν από τα πόδια του αλλά ταυτόχρονα λυπόμουν την άμοιρη την νύφη που ήταν υποχρεωμένη να αναλάβει τις υπευθηνότητές μας!!!!

Επί μια ώρα τα πασπάλιβε χθες η Sandra, τα μασάριζε, τα χάιδευε, τα έπλενε, τα μαλάκωνε, τα έτριβε, τα έβαφε… μα έλα που σήμερα έβαλα αθλητικά παπούτσια για το περπάτημα και το όμορφό τους ροζ χρώμα, μαζί και το χαριτωμένο τους ντεκόρ, χάλασαν ήδη πριν ακόμα φτάσω στην Αντίπαρο….

Ποιός πάει τώρα και παίρνει χρώμα για να τα βάψει πάλι; Εγώ; Μπαααα….
Τέτοια πράγματα στο σπίτι μου δεν υπάρχουν και για να πάω να αγοράσω δεν το βλέπω….
Ωστόσο τα έχω υποσχεθεί, τα πόδια μου, να τα πηγαίνω στη Sandra τουλάχιστον κάθε 4-5 μήνες!

Αυτά κι άλλα πολλά

 
Οι φωτογραφίες πάλι εν κινήσει με το κινητό περνώντας με λεωφορείο από την γέφυρα Långholmsbro, γι αυτούς που ξέρουν από Στοκχόλμη!
Δεν γνωρίζω από αρχιτεκτονική αλλά τα κτήρια αυτά που αν και με ανόμοια χρώματα πάλι φαίνονται όμοια με συγκινούν αφάνταστα… Η ομορφιά της Στοκχόλμης το καλοκαίρι δεν συγκρίνεται με άλλη πόλη και με τους γύρω στους 18-20 βαθμούς τις τελευταίες μέρες ευραίνονται και οι πολίτες της βγαίνοντας έξω σαν τα σαλιγκάρια….

Εδώ διασταυρώνονται οι δρόμοι Långholmsgatan και Högalidsgatan και σ’ ένα από αυτά τα κτήρια έχω ζήσει για 6 περίπου χρόνια όπου έχουν γεννηθεί και τα δυο μου παιδιά! Μεγάλη η νοσταλγία όταν περνώ απο εδώ…
 
Η Παλιά Πόλη πάλι αλλά από άλλη οπτική γωνία και η δεύτερη φωτογραφία είναι η άλλη πλευρά, περνώντας με το μετρό, αλλά δεν ανήκει στην παλιά πόλη παρά στο νότειο μέρος της Στοκχόλμης…
Όλες οι φωτογραφίες είναι από το κινητό αλλά οι μέχρι εδώ και εν κινήσει!

 
Μοσχοβολά η φύση παντού στη Στοκχόλμη – Είναι η ώρα του οργασμού της και δεν γίνεται να μήνεις αμέτοχη…. if you know what i mean
Η δεύτερη φωτογραφία είναι από το προάστειο Aspudden που το συμπαθώ ιδιαίτερα και που έχω γράψει και παλαιότερα γι αυτό…

 

Κάτω από την ευρωπαική εθνική οδό Ε4 που περνά από το προάστειο Liljeholmen όπου περπατώ πολύ συχνά. Φαίνονται και οι νεαρές μάνες με τα παιδάκια τους στα καρότσια και αν το wordpress μας έκανε τη χάρη να μεγενθύνουμε τις φωτογραφίες θα φαινόντουσαν καλύτερα (το ‘χω γράψει πάνω από πέντε φορές αυτό κι άρχισα να το βαριέμαι κι η ίδια)
Στη δεύτερη φωτογραφία ο κύκνος στη λίμνη του Liljeholmen να αυτοχαιδεύεται και να μου θυμίζει τον εαυτό μου όταν κάνω την πρακτική της αυτοεκτίμησης και της αυτοαγάπης…

Το ‘χετε κάνει ποτέ να στέκεστε μπροστά στον καθρέπτη, να χαιδεύετε τα μπράτσα και τους ώμους σας (μέχρι εκεί φτάνουν τα χέρια μας), να τα φιλάτε και να λέτε δυνατά “ΣΥΜΕΛΑ Σ’ ΑΓΑΠΩ”!
Εσείς, βέβαια, θα πείτε το όνομά σας κι όχι το Συμέλα γιατί εμένα με αγαπώ εγώ! Και κάποιοι άλλοι αλλά άλλο είναι το θέμα…

Το ξέρω… το ξέρω, ακούγεται silly! Έτσι ακούγεται πάντα στην αρχή αλλά με τον καιρό ακούγεται μια χαρά… θα τα πούμε άλλη φορά αυτά!

Αυτά, λοιπόν, από τις βόλτες των τελευταίων ανοιξιάτικων ημερών στη Στοκχόλμη! Αυτά κι άλλα πολλά!

Αν το ‘ξερα δεν θα….

  

Στον Τηλέμαχο (στην τρίτη φωτογραφία) είχαμε πάει με την αδελφή μου, στον αγαπητό φίλο της οικογένειας Μελετλίδη, και φάγαμε τις ορεκτικές λιχουδιές που η χρυσοχέρα η γυναίκα του, η Παρθένα, είχε μαγειρέψει!
Αυτός ο άνθρωπος αν είχε έναν μάνατζερ, αλλά πάνω απ’ όλα γνώση για τις ικανότητές του και θέληση, θα είχε γίνει κάτι μεταξύ Λάκη Λαζόπουλο και Χάρη Κλυν….
Έχω γράψει και παλαιότερα για τον Τηλέμαχο και την Κανέλη…  και γελάσαμε σε σημείο να πονά η κοιλιά και να τον παρακαλάμε να σταματήσει!

Και μεταξύ πολλών άλλων εξήγησε γιατί στον τοίχο του είχε κρεμάσει αυτά τα κουδούνια (στην δεύτερη φωτογραφία!)

“Για να τα κρεμάσω πάνω τους και να μπορώ να τις βρίσκω και να τις μαζεύω όταν μπαίνουν στα μαγαζιά και τις χάνω…”
Το μεσαίο για την δική του γυναίκα και τ’ άλλα δύο για κάποιες άλλες με τις οποίες όταν μπαίνουν σε καταστήματα χάνονται με τις ώρες…

“Αχ, κι εγώ θα χρειαζόμουν ένα για την αδελφή μου που αυτές τις μέρες μ’ έχει ξεπατώσει στην αγορά” είχα σκεφτεί… Εν τω μεταξύ η αδελφή μου τα ‘χε χάσει απ’ τη μια με τα γέλια κι απ’ την άλλη με την ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ που έβλεπε εκεί με 1002 ελληνικά κανάλια!
“10 μέρες δίχως τηλεόραση πάω να τρελαθώ” φώναζε κι έλεγε στην παρέα, εκεί, ενώ εγώ είχα βαρεθεί ν’ ακούω την δήλωσή της “αν ήξερα ότι δεν είχες τηλεόραση δεν θα ερχόμουν!”

Ωστόσο, ένας σπόρος έχει μπει και σ’ αυτήν που έχει πάρει το μύνημα ότι ο άνθρωπος μπορεί, όντως, να ζήσει δίχως TV και, ποιός ξέρει, μια μέρα ίσως την πετάξει και αυτή και αντί για TV να αρχίσει το διάβασμα… που τόσο μου ‘λειψε αυτές τις μέρες!

Σαν τα μάτια μου…

Δέκα μέρες με την αδελφή μου εδώ ούτε στο blog έχω γράψει, με τον ρυθμό που συνηθίζω, ούτε βιβλία έχω διαβάσει και τώρα που έφυγε παίρνω φόρα…

Τα δε φυτά που έχω παραγείλει να φέρει απο την Θεσσαλονίκη ακόμα δεν τολμώ να φυτέψω στον κηπάκο που διατηρώ με την φίλη μου, την Μαρία, στο κέντρο της Στοκχόλμης, στο Tantolunden, γι αυτούς που ξέρουν από Στοκχόλμη!

 

Το χώμα στον κήπο το έχω ετοιμάσει μεν αλλά με τον φόβο της πιθανής παγωνιάς (κάποιες χρονιές και πρωτομαγιά έχει χιονίσει εδώ) έχω φυτέψει πρόχειρα τα φυτά που έχουν σωθεί από την παλαιπωρία του ταξιδιού και τα προσέχω σαν τα μάτια μου!

Και όπως βλέπω τα κατάφερα μια χαρά και μεγαλώνουν παρέα όλα μαζί μόνο που έχω χάσει τις δυο αγγουριές αλλά με λίγη καλή θέληση του Σύμπαντος θα έχω φέτος και πιπεριές και μελιτζάνες και τομάτες!
Είδωμεν, αλλά στον κήπο θα μεταφυτευτούν μετά τις 9 Μαίου που θα επιστρέψω από την Αντίπαρο…

Έσπασε ο τσαμπουκάς!

“Σιγά μη βγω στο μπαλκόνι για τσιγάρο” επέμενε με τον ελληνικό εκείνο ντεμεκισμό και τσαμπουκισμό η αδελφή μου που ήταν εδώ για 10 μέρες – Έκανε και κρύο τις πρώτες μέρες και μόνο οι βλάκες βγαίνουν έξω για τσιγάρο, σύμφωνα με τους Έλληνες!

Είδε κι αποείδε ότι μέσα δεν καπνίζω, άρχισε να το παίρνει απόφαση και στην αρχή έβγαινε δίχως μπουφάν – Σιγά μη βάζει και μπουφάν… κανένας μαλάκας σουηδός/σκανδιναβός είναι;
Όταν, όμως, είδε ότι μόνο το μισό τσιγάρο άντεχε να κάνει, ίσως και μόνο 4-5 τζούρες, άρχισε μετά να βάζει και μπουφάν και σε 2 μόνο μέρες την έβλεπα να παίρνει από μέσα και μαξιλαράκι για να κάθεται έξω στα ζεστά! Έβαζε και παντόφλες για να τις αφήνει στην άκρη και να μη λερώνει μέσα…

Με άλλα λόγια έκανε όπως ακριβώς κάνω κι εγώ και ξέχασε ότι εμείς, εδώ, στην Σουηδία, ήμαστε μαλάκες που βγαίνουμε έξω για να καπνίσουμε!!!
Δύο μόνο μέρες χρειάστηκαν να σπάσει ο τσαμπουκάς του Έλληνα και να συμβιβαστεί στον ισχύοντα  νόμο!!!

Πόσες θα χρειαστούν στην Ελλάδα τώρα που θα αρχίσει να ισχύει ο νόμος κι εκεί;

ΗΛΘΩΝ ΗΔΩΝ ΚΑΙ ΑΠΗΛΘΩΝ…

Κι έτσι ήλθων, η αδελφή μου από τη Θεσσαλονίκη, ήδων και απήλθων και συνηθισμένη όπως είμαι στην μοναχικότητά μου για 10 μέρες τώρα αισθανόμουν πως ζούσα σε μια συντροφική ζωή!

Ευτυχώς που δεν πολυσκοτίζομαι για το μαγείρεμα! Στην απλή διατροφή που έχω συνηθίσει εγώ σε περίπτωση που αυτή προτιμούσε κάτι το πιό πολύπλοκο… ας μαγείρευε η ίδια – Την κουζίνα τη γνώριζε, τα σκεύη τα έβρισκε, τις ντουλάπες και το ψυγείο το ίδιο γιατί όχι, λοιπόν;

Να σας φιλοξενήσω ευχαρίστως, παιδιά, έτσι κι έρθετε εδώ πάνω, αλλά μη με τραβολογάτε για shopingtherapy – Όχι, δεν είναι καθόλου το άθλημά μου και, όχι πως δεν το ‘ξερα ήδη, τώρα επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά!
Έχω ξεσυνηθίσει τελείως από την υπερκαταναλωτική ζωή και από τα πολυκαταστήματα και για 10 μέρες έχω αγανακτήσει να τρέχω μαζί της και δεν ξέρω πόσες θα χρειαστώ τώρα για να συνέλθω και να επιστρέψω στην ήρεμη καθημερινότητά μου – Δεν είχα καταφέρει να τη μάθω να κυκλοφορεί με τα ΜΜΜ και αναγκαζόμουν να τρέχω κι εγώ με τις ώρες…

Πέρασε κι αυτό, καλή η παρέα, καλή και η μοναχικότητα, η ζωή συνεχίζεται και πάμε για άλλα και στις 2 Μαίου είμαι Αντίπαρο για μια εβδομαδούλα…
I ll be back soon!

Βασιλικός κήπος…

Στο Kungsträdgården (Βασιλικό κήπο) έχουν ανθίσει τα δένδρα και θυμίζει ένα μικρό παράδεισο στο κέντρο ακριβώς της Στοκχόλμης!
Μετά από μια εβδομάδα κακοκαιρίας άνοιξε ο ουρανός και ο ήλιος πρόβαλε με το πιό πλατύ του χαμόγελο… χαμογέλασε και η αδελφή μου, που από τις 16 του Απρίλη που ήρθε από την Θεσσαλονίκη είχε αγανακτήσει με τον καιρό εδώ,  και περπάτησε σήμερα όσο ποτέ άλλωτε!

Αύριο που, και πάλι προβλέπετε καλοκαιρία, έχει το πρόγραμμα μουσείο, το Vasamuseet, εκτός κι αν καταλήξουμε αλλού – Καθόλου δύσκολο να ξεκινά γι αλλού και να καταλήγει αλλού αυτός που μπλέκεται μαζί μου!

Τομάτες, πιπεριές, μελιτζάνες…

  

Άλλα θέλω εγώ άλλα αυτή. Έξω για περπάτημα εγώ μαγαζιά για ψώνια αυτή και οι μέρες περνούν…
Δυό μέρες άντεξα την αγορά και τα μαγαζιά της – Με την δικαιολογία του κρύου θέλει, η κυρία, να απαλαγεί απ’ το περπάτημα αλλά στον κήπο κατάφερα, παρόλα αυτά, να την πάω και να τη βάλω, μάλιστα, να σκαλίσει και το χώμα…
Ατελείωτα ήταν τα στρέματα χωράφια που τσαπίζαμε σαν παιδιά να μην εκμεταλευτώ τις γνώσεις και τις ικανότητές της;

Ναι, για την αδελφή μου λέω (στην δεύτερη φωτογραφία) που στις 16 του Απρίλη ήρθε από την Θεσσαλονίκη κι έφερε, κατά παραγκελιά μου, λίγα φυτά (τρεις ρίζες τομάτες, τρεις πιπεριές, τρεις μελιτζάνες και δυο αγγουράκια) μα φοβάμαι να τις φυτέψω στον κήπο μη πέσει καμιά παγωνιά και τις χάσω…
“Τον Ιούνιο να τις φυτέψεις”, μου ‘λεγε τις προάλες ένας Έλληνας που είχε φυτέψει έξω από το σπίτι του λουλούδια για 150 ευρώ και πάγωσαν σε μια κρύα νύχτα!

Κι έτσι, τις ρίζες που επέζησαν από την ταλαιπωρία του ταξιδιού, τις έχω φυτέψει πρόχειρα σε γλάστρες και στην κουζίνα μου τις προσέχω σαν τα μάτια μου!!!

Κάποιες γειτόνισες με απάλαξαν σήμερα κι έβγαλαν την αδελφή μου στην αγορά και βρήκα εγώ την ευκαιρία να γράψω και αυτό το κειμενάκι!

Άλλο ένα Πάσχα…

Δεν ξέρω αν ήταν 7 ή 8 τα αρνιά και τα γίδια που αψηφώντας τους 10-13 βαθμούς ψήσανε σήμερα στον σύλλογο της Sätra – νότια της Στοκχόλμης…

Από τις 10 Μαρτίου, που ήμουν στο χωριό, στο Καλοχώρι Σερρών, έχω να φάω κρέας κι έφαγα σήμερα…
Το έχω πει πολλές φορές ότι το κρέας το αποφεύγω όταν είναι μαζικής παραγωγής αλλά αυτό που έφαγα και στο χωριό και σήμερα ήταν κάθε άλλο παρά τέτοιο… και το έφαγα με τον τρόπο μου, έτσι όπως στην φωτογραφία και με συνοδία το ατελείωτο χιούμορ του αγαπητού απ’ όλη την οικογένεια Μελετλίδη, του Τηλέμαχου!

 

Και… όπου Έλληνας χορός και κέφι!
Ή μήπως δεν είναι έτσι; Με τόσο τσίπουρο που ήπια, και αργότερα με ερυθρό κρασί, τόσα θυμάμαι και τόσα αντέχω να γράψω τώρα…
Πάντως του Λάκη Δουραμάνη, του προέδρου του συλλόγου στην Fisksätra όπου είχα γιορτάσει το Πάσχα τις 2-3 τελευταίες χρονιές, του είχα λείψει σήμερα που αναμφισβήτητα θα με περίμενε και φέτος… Ε, δε γίνεται να μοιραστώ στα δύο…

Άντε και του χρόνου!