Βγήκα προηγουμένως να πάω στο ταχυδρομείο για να στείλω ένα βιβλίο μου στη συγραφέα Χρυσηίδα Δημουλίδου, σαν συμφοιτήτριες (του πανεπιστημίου της ΖΩΗΣ), αλλά και σαν νταρντανοσερραίες και τα δυό μας, να διαβάσει τι έχω γράψει πριν 8-9 χρόνια… και φωτογράφησα αυτά που βλέπετε σε αυτό το κείμενο… και εμπνεύστηκα αυτά που θα διαβάσετε!
Οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια και όλοι οι εξωτερικοί χώροι στη Στοκχόλμη, και στα προάστειά της, βρίσκονται στην κατάσταση που βλέπετε! Γεμάτοι με χοντρή άμμο (αν θέλετε το λέμε και ψυλό χαλίκι) που απέμειναν με το λειώσιμο των χιονιών!
Μέχρι να τα καθαρίσουν, και προφανώς θα το κάνουν μέχρι το Πάσχα που είναι στις 16 του Απρίλη, θα περπατάμε πάνω σ’ αυτό το χάλι που σε κάνει να νοιώθεις το στόμα σου μονίμως με σκόνη έτσι όπως συνήθως νοιώθω όταν τα καλοκαίρια περπατώ στην Ελλάδα!
Ο λόγος που ακόμα δεν τα καθαρίσανε είναι, προφανώς, επειδή υποθέτουν πως ίσως ξαναχιονίσει και γιατί να ξοδεύουν για να τα ξανακαθαρίσουν μετά από το επόμενο λειώσιμο! Ενώ παλιά τα καθαρίζανε πολλάκις κατά την διάρκεια του χειμώνα!
Τι σχέση έχει η άμμος με το χιόνι θα σκέφτεστε προφανώς και το εξηγώ αμέσως…
Τα δοχεία αυτά περιέχουν άμμο, όπως φαίνεται και στην τρίτη φωτογραφία, και τα βλέπεις σε διάφορα σημεία της πόλης! Από την άμμο αυτή σκορπούν πάνω στο χιόνι και στον πάγο για να μη γλιστούν οι πεζοί και σπάσουν κανένα κόκκαλο ή κεφάλι και στις μέρες μας δεν βρίσκεις και κάποιον υπεύθηνο να σε αποζημιώσει (παλιά τους έβρισκες ευκολότερα)
Αυτό το πράσινο που ταυτόχρονα είναι και παγκάκι πρώτη φορά το βλέπω – συνήθως τα μπλε βλέπεις κι όσο για το γκράφιτι, που και για τέτοιο δε μοιάζει, παίρνει και δίνει παγκοσμίως!
Το σκόρπισμα της άμμου σε μεγάλους δρόμους γίνεται, βέβαια, από ειδικούς και με τη βοήθεια ειδικών οχημάτων αλλά και οποισδήποτε μπορεί από τα δοχεία αυτά να “αμμώσει” κάποιο σημείο που το θεωρεί ολισθηρό!
Αλλήθεια στην Ελλάδα δεν υπάρχουν τέτοια; Δεν θυμάμαι να έχω δει πουθενά 
