Δεν τους επέτρεψα να φύγουν από την Σουηδία δίχως να πάρουν μαζί τους αυτή την εμπειρία, να περπατήσουν πάνω σε νερό – πάνω σε λίμνη…
Έλα μωρέ…., μη τώρα…., κι αν…., κι αν σπάσει ο πάγος…, άσε καλέ μη πέσουμε…, έλεγαν η Αγγέλα και ο Μιχάλης που ήρθαν εδώ από την Αθήνα για 5 μέρες και τους πήγα μια βόλτα στο παλαιότερο χωριό της Σουηδίας, την Sigtuna!
“Ναι, αλλά σκέψου τι θα πείτε σε φίλους και γνωστούς στην Ελλάδα: ότι σαν τον Ιησού περπατήσατε πάνω σε λίμνη – Ποιός από τους φίλους σας το έχει κάνει αυτό;”, τους έλεγα και για να τους εμψυχώσω περισσότερο ανέβηκα πρώτη εγώ…
Θα ήταν, όντως, πιο σωστό αν είναι να πνηγεί κάποιος να πνηγώ εγώ που τους παρωτρύνω, σκέφτηκα, και η αλήθεια είναι ότι έχω εκπλαγεί από το πάχος του πάγου (φαίνεται στην άκρη στην πρώτη φωτογραφία) διότι είχα την εσφαλμένη ιδέα ότι φέτος πολύ κρύο δεν έχει κάνει και επομένως πάνω σε θάλασσα/λίμνη δεν πρόκειται να τους περπατήσω!
Και πάνω στο γεύμα μας στο “farbror blå=μπλε θείος” όπως λέγεται το μαγαζί, (θυμάμαι το όνομα επειδή το εξηγούσα στην Αγγέλα…) συζητήσαμε μεταξύ άλλων για τα κύματα με πόντιους που έρχονταν παλιά από τον Πόντο και η Πολητεία μας τους έδεινε από ένα κομμάτι γης σε παραθαλάσια μέρη αλλά οι δικοί μου, μαθημένοι από την καλιέργεια σε βουνήσια μέρη στην πατρίδα, ζήτησαν να φύγουν από τις θάλασσες και… από τις σαχλαμάρες της Πολητείας… ”Τι να έκαναν σε τέτοια άγωνα μέρη… ήθελαν βουνά, δουλειά και μόχθο αυτοί” και τους ανέβασαν στα άγωνα και πετρώδη μέρη όπου γεννήθηκα κι εγώ!
“Ναι, ναι” λέει και ο Μιχάλης, “όντως σε κατοπινούς και υποδεέστερους δίνανε τέτοια παραθαλάσια μέρη τότε… Ίσως και γι αυτό ο τουρισμός μας να πηγαίνει όπως πηγαίνει….” είπε σε μια φάση και μου άρεσε το όλο αυτό συμπέρασμα! Να μην έχει και λίγη αλήθεια, άραγε…
