Κάνω ένα testing…

Κάνω ένα testing να αλλάξω την εμφάνηση… δεν ξέρω πού θα καταλήξω και αν θα καταλήξω κάπου… Είδωμεν!
Πασχαλινά να αλλάξω φόρεμα σκέφτηκα αλλά αυτό το wordpress φτηνομάγαζο μου φαίνεται και αρχίζω και μετανοιώνω που έφυγα από το blogspot!

Τι νικοτίνη τι ηρωίνη;

Στην ίδια βόλτα, επιστρέφοντας από το ταχυδρομείο, είδα αυτό εδώ το τσιγάρο!
ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΣΙΓΑΡΟ πεταμένο στον δρόμο; Απίστευτο!
Οι Σουηδοί από οικονομία καπνίζουν το μισό τσιγάρο και το άλλο μισό το ξαναβάζουν στο πακέτο για την επόμενη φορά… και τι απαίσια βρωμά μετά και αυτός ο ίδιος!

Και τι δε μου θύμησε αυτό το τσιγάρο περπατώντας προς το σπίτι!

Γύρω στα 18-19 θα ήμουν όταν η επόμενη στη σκάλα αδελφή μου, η Φρειδερίκη, μ’ έμαθε να καπνίζω και γι αυτό τις χρωστώ μια ζημιά… Τι το ‘θελε να πάρει η ευχή!!!
Και αν το μάθεις το ρημάδι αυτό πρέπει μετά και να το αγοράζεις κι αν δεν έχεις λεφτά, που ποτέ δεν είχαμε, τι κάνεις; Κάνεις σαν τους ναρκομανείς, λοιπόν, και μαζεύεις τα αποτσίγαρα από τους δρόμους, από τα σοκάκια κι από τα χωράφια… τι σαν ήταν βρεγμένα; Είχαμε τον τρόπο να τα στεγνώνουμε και να τα φουμάρουμε!

Και θυμώναμε κιόλας όταν το αποτσίγαρο ήταν μικρό… θαρρείς και ήταν υποχρεωμένος ο καπνιστής που το πέταξε να το κάπνιζε μισό, όπως πχ. οι Σουηδοί, για να απολαύσουμε το υπόλοιπο εμείς οι… ναρκωμανείς, διότι τι νικοτίνη τι ηρωίνη τα ίδια σκα… είναι, όπως μου είπε και μια σουηδέζα κάποτε!

Αυτά από, και για, σήμερα…. βγαίνω στο μπαλκόνι για… ολόκληρο τσιγάρο

Αμμοθάλασσα εδώ…

 

Βγήκα προηγουμένως να πάω στο ταχυδρομείο για να στείλω ένα βιβλίο μου στη συγραφέα Χρυσηίδα Δημουλίδου, σαν συμφοιτήτριες (του πανεπιστημίου της ΖΩΗΣ), αλλά και σαν νταρντανοσερραίες και τα δυό μας, να διαβάσει τι έχω γράψει πριν 8-9 χρόνια… και φωτογράφησα αυτά που βλέπετε σε αυτό το κείμενο… και εμπνεύστηκα αυτά που θα διαβάσετε!

Οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια και όλοι οι εξωτερικοί χώροι στη Στοκχόλμη, και στα προάστειά της, βρίσκονται στην κατάσταση που βλέπετε! Γεμάτοι με χοντρή άμμο (αν θέλετε το λέμε και ψυλό χαλίκι) που απέμειναν με το λειώσιμο των χιονιών!
Μέχρι να τα καθαρίσουν, και προφανώς θα το κάνουν μέχρι το Πάσχα που είναι στις 16 του Απρίλη, θα περπατάμε πάνω σ’ αυτό το χάλι που σε κάνει να νοιώθεις το στόμα σου μονίμως με σκόνη έτσι όπως συνήθως νοιώθω όταν τα καλοκαίρια περπατώ στην Ελλάδα!
Ο λόγος που ακόμα δεν τα καθαρίσανε είναι, προφανώς, επειδή υποθέτουν πως ίσως ξαναχιονίσει και γιατί να ξοδεύουν για να τα ξανακαθαρίσουν μετά από το επόμενο λειώσιμο! Ενώ παλιά τα καθαρίζανε πολλάκις κατά την διάρκεια του χειμώνα!

Τι σχέση έχει η άμμος με το χιόνι θα σκέφτεστε προφανώς και το εξηγώ αμέσως…
   

Τα δοχεία αυτά περιέχουν άμμο, όπως φαίνεται και στην τρίτη φωτογραφία, και τα βλέπεις σε διάφορα σημεία της πόλης! Από την άμμο αυτή σκορπούν πάνω στο χιόνι και στον πάγο για να μη γλιστούν οι πεζοί και σπάσουν κανένα κόκκαλο ή κεφάλι και στις μέρες μας δεν βρίσκεις και κάποιον υπεύθηνο να σε αποζημιώσει (παλιά τους έβρισκες ευκολότερα)
Αυτό το πράσινο που ταυτόχρονα είναι και παγκάκι πρώτη φορά το βλέπω  – συνήθως τα μπλε βλέπεις κι όσο για το γκράφιτι, που και για τέτοιο δε μοιάζει, παίρνει και δίνει παγκοσμίως!

Το σκόρπισμα της άμμου σε μεγάλους δρόμους γίνεται, βέβαια, από ειδικούς και με τη βοήθεια ειδικών οχημάτων αλλά και οποισδήποτε μπορεί από τα δοχεία αυτά να “αμμώσει” κάποιο σημείο που το θεωρεί ολισθηρό!

Αλλήθεια στην Ελλάδα δεν υπάρχουν τέτοια; Δεν θυμάμαι να έχω δει πουθενά

Σαν τούτο το πλάσμα

Προχθές που περπατούσα μέσα στα χιόνια και είδα αυτό το πλάσμα κάθησα δίπλα του και το χάζευα.
Παρά το κρύο των γύρω στους μηδέν βαθμούς κάθησα αρκετή ώρα κοντά του και το μιλούσα… το χάιδευα… το χαιρόμουν… το έβλεπα να επιμένει στην κακουχία και στο κρύο και να θέλει να βγει έξω για να ζήσει, και το επιβράβευα!
Ούτε το παγωμένο χώμα ούτε η παγωμένη ατμόσφαιρα το εμπόδιζε για να πετάξει τα φυλλαράκια του έξω και να διεκδηκήσει την παρουσία του σε τούτη τη ζωή και του έδινα όλα μου τα λευτά, που λέει και μια φίλη μου, η Ξένια!

Έτσι, σαν αυτό το πλάσμα θέλω να κάνω κι εγώ…
Δε θέλω να επιτρέψω να με σταματούν ούτε οι κακουχίες, ούτε οι κακοτυχίες, ούτε οι αναποδιές, ούτε οι σφαλιάρες, ούτε τα στραπατσαρίσματα και να διεκδηκώ κι εγώ δικαιώματα σ’ αυτό τον κόσμο!
Να μη με νικούν αυτά αλλά να τα νικώ εγώ. Να μη γίνω το θύμα αλλά ο νικητής και αν χρειαστεί, είθε να μη, να το παλεύω μια ζωή…
Αυτά!

Ποιός είναι κυνηγός;

Έτσι είσαστε βρε παιδιά ή μας δουλεύει ο Freud κι άδικα σας κατηγορούμε; 

Αλίμονό μας… ωστόσο δεν θέλω να πιστεύω ότι όλοι μας βλέπετε έτσι!
Αλλά κι εσείς που δεν ανήκεται σ’ αυτή την κατηγορία, αν υπάρχετε, μιλάτε βρε παιδιά! Πού είστε;
Γιατί δεν μιλάτε και με τη σιωπή σας επιβεβαιώνετε τον Freud και τα συμπεράσματά του;

Γράψτε τα σχόλιά σας δημόσια κι όχι σε mail…

Μου ‘γραφε τις προάλλες ένας κύριος με το ψευδώνυμο ΚΥΡΣ ότι τους παρεξηγήσαμε τους άνδρες και τους αποκαλέσαμε κυνηγούς!
Και; Τι έγινε αν τους αποκαλούμε κυνηγούς;
Δεν κατάλαβα τι εννούσε! Κακό είναι να είναι κυνηγός ο άνδρας;
Για μένα είναι ότι πιό όμορφο αλλά όχι με τα σάλια του να τρέχουν, ούτε και με την στάμπα στο μέτωπο όπως το σκίτσο δίπλα, γιατί εξ αρχής το χάνει το παιχνίδι…

Αλλά και πώς εξηγείται εγώ τα τελευταία χρόνια να βλέπω τη γυναίκα να κυνηγά και αυτόν να την αποφεύγει; Όχι επειδή δεν την θέλει, αλίμονο, αλλά επειδή “πήρε τον ρόλο του” και ότι ξεφεύγει από το κατεστημένο φοβίζει…
Έχω μπερδευτεί. Ειληκρινά έχω μπερευτεί! Δεν ξέρω ποιός είναι ο κυνηγός και δεν ξέρω και αν είναι λάθος να είσαι τέτοιος!
Καιρό έχω να βγω σε μπαρ, και τέτοια, αλλά παλιά που έβγαινα έβλεπα πιό πολύ την γυναίκα να πλησιάζει στον άνδρα παρά τον άνδρα σ’ αυτήν…

Ή κάτι δεν πάει καλά ή κάτι μας μάθανε λανθασμένα – Το ότι ο άνδρας θα είναι ο κυνηγός και η γυναίκα το θήραμα!

I got it…

Λύθηκε η απορία… από την Συγκαπούρη φίλος μου είπε τώρα πως δική τους ώρα 20.30 τα έσβησαν επομένως οι Αμερικάνοι δεν μας κορόιδεψαν και καλά την έκαναν τη δουλειά τους από τους WWF, απλά εγώ πίστευα πως ταυτόχρονα θα ‘σβηναν τα φώτα…
Δεν την είχα δώσει πολύ σημασία αυτή την καμπάνια αφού δεν είχα τίποτε να σβήσω και γι αυτό, προφανώς, δεν ήμουν και καλά ενημερωμένη!

Τέλος καλό όλα καλά και πάμε γι άλλα…

Τι έγινε χθες;

Τηλεφώνησε αλαφιασμένη η φίλη μου, η Mimo, κατά της 10.00 το πρωί χθες!
“Το πρωί ή το βράδυ στις 8.30 θα σβήναμε τα φώτα…” ρώτησε ανήσυχη μπας κι έχει χάσει το παιχνίδι δίχως να συμβάλει στην καμπάνια!

Θα μου πείτε βλακεία ερώτηση… τι να σβήσουμε το πρωί στις 8.30 αφού είναι μέρα!
Ναι, ίσως να είναι αλλά φανταστείτε τους αμερικάνους πόσο μας κοροιδεύανε που εκεί ήταν μέρα μεσημέρι!
Αυτοί τι να σβήνανε; Τι σβήσανε αλλήθεια αυτοί που στην Νέα Υόρκη εκείνη την ώρα ήταν 14.30;

Μα είναι και το άλλο: Όταν εδώ είναι 8.30 στην Ελλάδα είναι 9.30 και όταν στην Ελλάδα είναι 8.30 εδώ είναι 7.30!
Τι συνέβη λοιπόν; Δεν ήταν μια παγκόσμια καμπάνια αυτή; Δεν ήταν να σβήσουν τα φώτα ταυτόχρονα;
Εδώ μέχρι και στη συσκευασία με το γάλα έχουν βάλει την καμπάνια… (φωτογραφία)
Μα αν και στη Σουηδία και στην Ελλάδα έσβησαν στις 20.30 τότε δεν έσβησαν ταυτόχρονα αφού η Σουηδία πάει μια ώρα πίσω από την Ελλάδα!

Δεν κατάλαβα καλά τι συνέβη… είχα ξεχαστεί και τελείως χθες διαβάζοντας την Χρυσηίδα Δημουλίδου στο βιβλίο της “Σουίτα στον Παράδεισο” και την υπερευγνωμωνώ κυρίως για τις 10 σελίδες (516-526) όπου συνοπτικά αναφέρει τις σημαντικές ημερομηνίες της ιστορίας της Ελλάδας από το 3000 πχ. μέχρι σήμερα, κάτι που από καιρό ήθελα!
Όχι πως έκανα και κάτι το ιδιαίτερο για να ψάξω αυτές τις πληροφορίες αλλά νά που τις βρήκα εκεί που δεν το περίμενα και ευχαριστώ επίσης την Ιωάννα που μου έχει δώσει αυτό το βιβλίο τώρα που ήμουν στην Θεσσαλονίκη!

Και σαν το κερασάκι στην τούρτα βρήκα και την ώρα αλλαγμένη σήμερα το πρωί!
Ούτε και αυτό το αντιλήφθηκα με την τύφλα της βιβλιοβουλιμίας που μ’  έπιασε τις τελεταίες μέρες…

Βιβλιοβουλιμία…

             

Βιβλιοβουλιμία μ’ έχει πιάσει εδώ και μέρες τώρα!
Στο σαλόνι διαβάζω, καταβροχθίζω θα έλεγα, τον Eckhart Tolle με το βιβλίο του “Η δύναμη του Τώρα” και την Caroline Myss (με Norman Shealy) στο βιβλίο τους “Η δημιουργία της υγείας” .
Στην δε κρεβατοκάμαρα τρέχουν οι σελίδες της Χρυσηίδα Δημουλίδου στο βιβλίο “Σουίτα στον παράδεισο!”
Και ζαλίζομαι!
Βαραίνει το στομάχι μου – το κεφάλι μου!
Πώς θα τα χωνέψω όλα αυτά που αχόρταγα και λαίμαργα τρώω (διαβάζω) τώρα;

Και εκτός αυτού πάει και η άσκηση αβέρτα κουβέρτα!
Να μάθω να παρατηρώ τις σκέψεις που ο νους μου παράγει, πολλές φορές με ταχύτητα γρηγορότερη απ’ αυτή του φωτός, και με εξιτάρει σε σημείο μέθης…
Να μάθω να ξεχωρίζω το Εγώ μου από τον Εαυτό μου, αυτή την Θεία Οντότητα που κανείς μας δεν γνωρίζει και που χρειαζόμαστε χρονοβόρα και επίμονη εξάσκηση για να την μάθουμε…
Να μάθω να βρίσκομαι στο Τώρα κι όχι στο παρελθόν που τις περισσότερες φορές μας βαραίνει και μας στενοχωρεί!
Ούτε και στο μέλλον που όλοι μας κατατρέχουμε για να περιμένουμε την ευτυχία μας εκεί αποφεύγοντας, έτσι, το δώρο του Τώρα!

Present το λένε στα αγγλικά το ΤΩΡΑ και, άσχετα αν το ονομάσανε έτσι συνειδητά ή όχι, πάντως, ΔΩΡΟ είναι αλλά κανείς μας δεν το απολαμβάνει και επιθυμεί κάποια άλλα δώρα που ΙΣΩΣ έρθουν στο μέλλον χάνοντας, έτσι, την ευτυχία που μας δίδει αυτό το συγκεκριμένο δώρο, το δώρο το ΤΩΡΑ που και μια χαρά ήμαστε και που ότι θέλουμε το έχουμε…

Μας λείπει τίποτα; ΟΧΙ! Κι όμως περιμένουμε να πάρουμε εκείνο το μεγάλο αμάξι κι εκείνο το καλύτερο σπίτι για να ευτυχίσουμε… βρε κούνια που μας κούναγε που επιτρέπουμε το αχόρταγο ΕΓΩ μας να μας κουμαντάρει!!!

Ιησούς, Πόντιοι & Τουρισμός

Δεν τους επέτρεψα να φύγουν από την Σουηδία δίχως να πάρουν μαζί τους αυτή την εμπειρία, να περπατήσουν πάνω σε νερό – πάνω σε λίμνη…
Έλα μωρέ…., μη τώρα…., κι αν….,  κι αν σπάσει ο πάγος…, άσε καλέ μη πέσουμε…, έλεγαν η Αγγέλα και ο Μιχάλης που ήρθαν εδώ από την Αθήνα για 5 μέρες και τους πήγα μια βόλτα στο παλαιότερο χωριό της Σουηδίας, την Sigtuna!
“Ναι, αλλά σκέψου τι θα πείτε σε φίλους και γνωστούς στην Ελλάδα: ότι σαν τον Ιησού περπατήσατε πάνω σε λίμνη – Ποιός από τους φίλους σας το έχει κάνει αυτό;”, τους έλεγα και για να τους εμψυχώσω περισσότερο ανέβηκα πρώτη εγώ…
Θα ήταν, όντως, πιο σωστό αν είναι να πνηγεί κάποιος να πνηγώ εγώ που τους παρωτρύνω, σκέφτηκα, και η αλήθεια είναι ότι έχω εκπλαγεί από το πάχος του πάγου (φαίνεται στην άκρη στην πρώτη φωτογραφία) διότι είχα την εσφαλμένη ιδέα ότι φέτος πολύ κρύο δεν έχει κάνει και επομένως πάνω σε θάλασσα/λίμνη δεν πρόκειται να τους περπατήσω!

Και πάνω στο γεύμα μας στο “farbror blå=μπλε θείος”  όπως λέγεται το μαγαζί, (θυμάμαι το όνομα επειδή το εξηγούσα στην Αγγέλα…) συζητήσαμε μεταξύ άλλων για τα κύματα με πόντιους που έρχονταν παλιά από τον Πόντο και η Πολητεία μας τους έδεινε από ένα κομμάτι γης σε παραθαλάσια μέρη αλλά οι δικοί μου, μαθημένοι από την καλιέργεια σε βουνήσια μέρη στην πατρίδα, ζήτησαν να φύγουν από τις θάλασσες και… από τις σαχλαμάρες της Πολητείας… ”Τι να έκαναν σε τέτοια άγωνα μέρη… ήθελαν βουνά, δουλειά και μόχθο αυτοί” και τους ανέβασαν στα άγωνα και πετρώδη μέρη όπου γεννήθηκα κι εγώ!

“Ναι, ναι” λέει και ο Μιχάλης, “όντως σε κατοπινούς και υποδεέστερους δίνανε τέτοια παραθαλάσια μέρη τότε… Ίσως και γι αυτό ο τουρισμός μας να πηγαίνει όπως πηγαίνει….”  είπε σε μια φάση και μου άρεσε το όλο αυτό συμπέρασμα! Να μην έχει και λίγη αλήθεια, άραγε…

Για την Ιωάννα…

Στην αγαπητή μου αναγνώστρια και φίλη, Ιωάννα, που σήμερα κλείνει τα 43, εύχομαι όλα τα καλά του κόσμου αλλά πάνω απ’ όλα πνευματική ηρεμία και ψυχική γαλήνη!

Κοπέλα μου σου χαρίζω αυτό το τραγούδι που και σαν τραγούδι έχω τους λόγους μου να μ’ αρέσει και σαν φωνή, μιας και τώρα ανακάληψα την καλήφωνη Λιζέτα Καλημέρη, μ’ αρέσει…